Breadwinner Quotes Novels & Stories

tinawanan lang naman niya ako. “Gusto ko lang namang malaman dahil kung oo, babasagin ko na pagmumukha nun para hindi ka na niya tangkaing lapitan. Kung hindi na edi goods, magkakasundo kami.” wika pa niya saka sumimsim sa kape niya. Hinayaan ko na lang siya saka muling hinarap ang niluluto kong bacon. Nagugutom na rin ako dahil hindi ako masyadong nakakain kagabi dahil sa Mommy niya, tssss. Mahirap talagang abutin ang mga mayayaman, ang tingin nila sa sarili nila ay parang kalangitan hanggang tingin ka lang.

“Baka masunog lang ‘tong bahay.” “Same,” sabay lakad papunta sa ref. Binuksan niya ito at ngumiti ng pilit. “So we have eggs, apples, and… half a tomato. Great. We’ll survive the week.” “Try mo kaya magluto. Mukha ka namang marunong.” “Excuse me? Just because I’m a billionaire doesn’t mean I know how to make breakfast.” “So useless ka rin pala. Figures.” Napailing siya. “You seriously think you’re any better?”

Kaya pinunasan ang mukha ko ng sariling mga palad, “Matutulungan niyo po kaya ako makahanap ng pera?” “Jusko, kita mo naman kung anong klase lugar ito. May marangal na trabaho lang dito ‘yan,” wika ni madam sabay turo sa mga trabahador sa kusina, “mga naglalampaso at taga hugas ng plato. Aba’y, walang may isang milyon ang sahod sa kanila.” “Wala po ba pag-asa, ale?” “Aray!”

"Ano'ng ginagawa mo sa bayad sa'yo?" "Minsan pinambibili ng projects. O kaya naman pambili ng bigas." I admire her dedication. Hindi ako nagkaroon nang kakilala o kaibigan na sobrang hirap ang buhay kaya wala akong idea na mayroon palang tao na super hirap ang buhay. Hindi naman siguro sila ganito kahirap kung sinusuportahan sila ng daddy nila. Bakit ko ba 'to pinag-aaksayahan ng oras para isipin?

seryosong wika niya sa mga ito. "Okay po Mam. Thank you po dahil kumain na kayo." sagot naman kaagad ng mga ito na halata sa boses ang tuwa. Hindi niya tuloy mapigilan ang mapabuntong hininga. Minsan, mahirap din ang magiging mabait. Minsan, mahirap din ang sobrang maawain. Kagaya na lang sa dalawang kasambahay na ito, gusto niya sanang panindigan ang kanyang pagha-hunger strike kaya lang, paano niya magagawa kung pati ang trabaho nila ay malagay sa alanganin.

wika ko. Ngumisi naman si Mr. Dawson at nag salita. “Nasasabi mo lang yan ngayon bata, pero kapag natamasa mo na ang totoong tagumpay at kumikita ka na ng napaka——” bago pa ito mag salita sinalubong ko na ito agad. “Bata pa lang ako nasa sinapupunan pa lang ako ng aking ina, bilyonaryo na ako nadagdagan pa ito ng mag umpisa na akong mag trabaho para sa sarili ko,” sagot ko at tumayo na ako.

“Hindi ka pa rin tapos? Buong araw ka na ngang abala, pati ba naman magdamag ginagawa mo ng araw?” “Hindi pa…kaunting-kaunti na lang naman.” “Fourth, hindi naman tayo short sa pera bakit ganyan ka kung kumayod? Daig mo pa ang mga breadwinner.” “Gabe, ngayon lang naman iyon dahil may bagong tanggap na mga projects si August at kailangan kong tumulong.”

“But sometimes it feels like I’m running on empty. Like I’m doing everything I can, and it still might not be enough.” Lex set his fork down, leaning back in his chair. “Sounds familiar,” he said, his tone softer than usual. “Pero maniwala ka sakin, you’re more than enough. I’ve seen you work. You’re going to crush it.” I met his eyes, surprised by the sincerity in his voice. “Thanks, Lex,” I said quietly. “That actually means a lot.” He smirked, leaning forward again. “Just don’t forget to eat, alright? Can’t be a champion on an empty stomach.”

“Subukan kong makasama, pero hindi ko maipapangako.” “Kung wala ka talagang pera, pwede naman kitang ilibre. Wala ka nang iisipin pang iba. Basta sumama ka lang sa amin.” “Hindi mo naman na kailangan gawin ‘yan dahil hindi naman ako kakain. Bago na lang ako umalis ng bahay namin ay kakain na ako para hindi ako magutom kasama kayo. Hindi naman masama kung gagala akong walang pera hindi ba? Hindi naman kailangan may pera.” Biglang napatungo si Hezekiah at tumingin sa pintuan ng classroom namin at doon na dumating ang aming guro.

bulong ni Marcus sa ate niyang si Marvie. "Oo naman, kapatid natin 'yan eh!" maluha-luhang sagot ni Marvie saka niya nilingon ang ate Marian niya na mas nauna pa palang naiyak kaysa sa kanya. "Maaring-marami sa atin ang hindi ramdam ang hirap na pinagdaanan ko. Paano nga ba malalaman ng isang katulad ninyo ang mga hirap na pinagdaanan ko kung nang ipinganak kayon ay may naipamana na sa inyong gintong kutsara sa kanilang mga bibig? I treated poverty as a challenge. If you are poor, that does not mean that you don't have the right to dream big. If you are poor, that does not mean that you will never succeed. If you are poor and you don't have anything to pay for your education, make an action.