Novel & Cerita Breadwinner Quotes

bulong ni Marcus sa ate niyang si Marvie. "Oo naman, kapatid natin 'yan eh!" maluha-luhang sagot ni Marvie saka niya nilingon ang ate Marian niya na mas nauna pa palang naiyak kaysa sa kanya. "Maaring-marami sa atin ang hindi ramdam ang hirap na pinagdaanan ko. Paano nga ba malalaman ng isang katulad ninyo ang mga hirap na pinagdaanan ko kung nang ipinganak kayon ay may naipamana na sa inyong gintong kutsara sa kanilang mga bibig? I treated poverty as a challenge. If you are poor, that does not mean that you don't have the right to dream big. If you are poor, that does not mean that you will never succeed. If you are poor and you don't have anything to pay for your education, make an action.

“Kahit ilang beses ko pang ulit-ulitin na nagawa ko ang mga iyon at nagtagumpay ako kahit wala kaming pera, hindi nila maiintindihan kasi hindi nila kailanman naranasang mamuhunan sa mga pangarap nila at kakayahang magsikap. They have everything while I have nothing but only my dreams.” He just nodded and didn’t speak. I know he was just giving me time to let out everything. I will not waste that chance then. Humarap ulit ako sa dinadaanan namin. I am so, so tired of the elites invalidating successes that weren’t gotten from wealth nor connections but instead from diligence and persistence.

"Ikaw ang totoong successful.. isang billionaire!" "I have millions of money pero wala pa yun kalahati sa pero mo Yanetta." "Magpasalamat nalang tayo kung anong meron tayo ngayon, maraming tao ang walang ganyan kalaking halaga," seryosong sabi ko. Ito ang natutunan ko sa lolo ko, always grateful for what we have today, no matter how small or big it is. That's my lolo's motto na pinamana sa mga apo niya.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

she answered. Napakunot na lang ang noo ko dahil sa sinabi niya. Iba talaga kapag mayayaman. Kami kasi, kahit isang putaheng ulam lang, ay sapat na. Kapag wala namang ulam at kanin, sapat na ang biskwit o tinapay panawid gutom. “Kailangan ninyong kumain ng marami para may lakas kayo mamaya ha? Sige na kain na,” Mrs. Delacroix said again.

"Ibig ko lang sabihin, sanay akong umintindi ng mga tao sa paligid ko. Maunawain ako, matiisin ako kaya hindi mo kailangan mag-alala na kailangan ko lagi ng pansin. Kung hindi mo naitatanong, breadwinner ako dati. Mapagbigay ako. Pero wag ka mag-alala, mabuti ang mga magulang ko. Gusto ko lang talagang tumulong para mas mabilis kaming makausad lahat sa buhay." "Pero hindi ibig sabihin no'n ay okay lang na i-take for granted ka. Kaya nga sinasabi ko sa iyo, I will do my best. Gusto ko rin iparamdam sa iyo na gusto talaga kita." "Damang-dama ko naman, Sir Calvin. Nasa resort at yate mo nga ako."

Samantalang ako, marangya nga ang buhay pero hindi naman masaya. "What are you thinking?" He asked. Umiling ako. "Wala. Naisip ko lang kung paano nila nagawang ngumiti kahit hirap na sila sa buhay." Tinuro ko pa gamit nguso ko yung mga magsasaka na tinutukoy ko. "Ahh..." He nodded. "Life is simple here, Kaia. Pagsasaka lang yung alam nila. Siguro nahihirapan sila sa but I think that made them very motivated to strive."

Parang mas marami pa siyang nabuntong hininga sa araw na yun kesa sa nakain na pagkain. "ewan ko ba, parang hindi na natapos mga problema ko sa buhay. Kapag na solve ko na yung isa, may darating na naman na bago. Hindi ko alam kung ilang beses akong susubukan ng panahon at ng panginoon pero minsan talaga gusto ko nalang sumuko." naramdaman ni Brea ang paghaplos nito sa balikat n'ya.

tanong ko tuloy sa kaniya habang patuloy kaming nag-aayos dito. “Mga pala-away. Saka, palaging lasing. Mga tambay lang din. Pag-inom ng alak ang inaatupag, hindi pagtatrabaho. Breadwinner kasi si Severena sa kanila. Pasan niya ang buong daigdig sa kanila. Palangiti lang iyang baklang ‘yan, pero napakaraming problema niyan sa kanila,” kuwento pa niya kaya napapailing ako. Ngayon tuloy ako naging proud kay Severena kasi ganoon pala siya kabait sa pamilya niya.

nanginginig niyang sabi habang sunod-sunod ang pagpatak ng kanyang mga luha. "Nasa inyo na ang lahat—pera, pangalan, at magandang buhay. Samantalang ako, kahit anong gawin ko para umangat, parang hindi pa rin ako sapat." Humagulgol siya. "Naranasan n'yo na bang mabuhay na wala man lang makain sa isang buong araw? Alam n'yo ba kung gaano kasakit ang tratuhin na parang wala kang halaga?"