Thread Tagalog Novels & Stories

"Teka, kakanta ka ba talaga?" “Oo. Nagsasanay ako nitong mga nakaraang buwan. Sa Pinas, alam mo ba na nakasanayan na nilang kantahin ang iyong puso gamit ang gitara at pumunta sa bahay ng liligawan mo. Tinatawag itong harana." Ipinaalam niya sa akin. Ang mga kamay niya ay nagtu-tune ng gitara at medyo nanginginig siya. Nginitian ko siya at nag thumbs up para palakasin ang loob niya.

"Anong ginagawa n'yo d'yan?" May isang malaking boses na nagsalita at mabilis nitong nakuha ang atensyon ko, mga Guerrero! Napaatras ako dahil hindi ko sukat akalaing na mabilis silang makakarating dito sakay ang kanikanilang kabayo. Katulad din sila ng Guerrero ng mga taga-Rialacande pero sila ay may malagintong kulay ng mga s*****a at isang logo na ngayon ko lamang nakita.

Akala ko din mamamatay na akong tuluyan dahil sa bangungot. “I—I—had—a—nightmare. Someone wanted to kill me in my dream. Pinatay ako ng isang babae sa panaginip ko! She said She’s coming after me. Sabi niya babalikan daw niya ako, tapos— tapos— tinawag niya akong Timoteo. Ma, Dad ano ba talagang totoo? Anong kinalaman ni Lolo dito?” Inilagay ko ang mga kamay ko sa aking ulo. Tilo umiikot ang aking isip, hindi mawala sa isip ko ang mukha ng babaeng 'yon, ang kanyang mga nanlilisik na mata na tila nais akong isama sa kadiliman.

Kaedad lang din namin. "Hi Leah." Bati ni Sir Riel sa akin. "Hello, Sir." Bati ko pabalik. "Nah. You're too formal naman. Riel nalang. " Ani nito saka nilahad ang kamay sa akin. Nahihiyang tinaggap ko naman ito. "Excuse me lang ha. Si Leah lang nakita mo sir? Hello. Nandito pa po ako." Sabat ni Rachelle Parang napapaso naman akong napabitaw sa kamay ni sir. Shooks. Nakakahiya.

Naiinis kong saad. Matapos kong bitawan ang mga salitang 'yon ay naglakad na'ko palabas ng OR. Agad kong hinugasan ang mga kamay at naglakad papuntang locker para magbihis. Hindi ko namalayan na habang naglalakad ako ay panay na rin 'yong pagtulo ng luha ko. Pinahid ko naman kaagad 'yon.

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

Aloha Kinabukasan ay nakita ko si tatay na pumasok sa loob NG opisina niya. Tay... tawag ko Kay tatay. Anong ginagawa rito Aloha...?tanong ni tatay Napag-isipan niyo na ba Ang sinabi ko sa Inyo? Saad ko Kay tatay. Tungkol saan? tanong pa ni tatay Sa kompanya Saad ko dito...

Malaki ang binayad niya kaya kailangan kong gampanan ang trabaho ko. Umilaw ang selpon ko kaya sinilip ko ito. Jay-Jay: Tulog ka na ba? Jay-Jay: Hindi ako makatulog. Jay-Jay:Tulog kana yata. Jay-Jay: Good night, see you tomorrow. Jay-Jay: Ti amo

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”