Kadalasan, parang karaniwang araw lang ang lahat, pero sa likod ng ngiti at mga biro, may mga kaibigang nagdadala ng mabigat na pasanin. Kapag may kaibigan akong dumaranas ng problema, naiisip ko kaagad ang mga pagkakataon na naisasalba ako ng kanilang suporta. Kaya naman, kapag umaabot ang mga oras ng pangungulila at lungkot, kailangan lang talagang ipahayag na ‘nandito lang ako.’ Nakikita kong mahalaga ang pag-aalok ng tainga at pang-unawa; ang simpleng pagiging andiyan, kahit hindi magsalita, ay malaon nang nakakagaan ng loob.
Sabihin ko na lang, ‘Alam mo, kahit anong mangyari, hindi ka nag-iisa sa laban na ito. Kaya nating harapin ang lahat, at kasama mo ako sa bawat hakbang!’ Gusto kong ipadama ang pag-aalaga sa kanila, dahil sa bawat hikbi at problema, nandiyan ang mga alaala na nagbibigay ng lakas. Masarap ding mag-alok ng ibang mga aktibidad upang makalabas sa malungkot na mundo, kahit na simpleng pagdalaw o sandwiches at kwento tungkol sa paborito nating anime.
Importante ring ipaalala sa kanila na okay lang na umiyak, at hindi kahinaan ang pakikipagtawanan sa mga luha. Ang bawat pagsubok ay may kinabukasan, kaya’t ang pagtugon sa bawat pag-uusap ay nagbibigay ng liwanag sa madilim na sulok ng isip. Ang ating pagkakaibigan ang magiging ilaw sa bawat pagsubok, at sa huli, ang mga alaala ng tawa at saya ang magpapaalala sa atin sa sinseridad ng ating samahan.