Brothers Complex Novels & Stories

Pero nang makita ko itong naghuhubad, kung paano niya idinirekta ang kanya sa aking lagusan ay halos mahimatay ako. Shit! Nakita ko! At hindi ko alam kung makakaya ko ba iyon! Kinagat ko ang aking labi at mariin nang napapikit, halos hinihintay nalang si Kamatayan na sunduin ako dahil sigurado akong papatayin ako nito sa sakit. Kahit anong lista ko ng Do's and Dont's sa aking isipan, pakiramdam ko isang halik lang ng lalaking ito ay ako mismo ang pupunit ng sarili kong listahan.

Maraming customer ang palihim na napapatingin sa kanya. Kasama niya ang isang lalaking nasa edad trenta na may maamong mukha na agad nakilala ni Amara si Dr. Adrian Cortez, isang kilalang propesor sa larangan ng Computer Science. Nabasa na niya noon sa isang technology forum na isa ito sa mga nangungunang magagaling tungkol sa artificial intelligence. Kasunod nila ang assistant at kaibigan ni Leandro na si Xavier, na may dalang ilang dokumento.

nakangiting sabi ko. He smiled at hinawakan ang isang kamay ko. I feel some electricity the way he touch my hand pero hindi ko ipinahalata iyon. "When I was a teenager, I'm a certified jerk and womanizer. I have a brother named Kenneth who's geeky and smart. I'm so jealous and insecure to him because some people admire him for being smart and talented kid kaya bilang ganti ay gini-girlfriend ko ang lahat ng nagiging crush niya sa school namin. I'm only 1 year older than him kaya nasa pareho kaming school pinag-aaral." he paused for a moment. "Then palagi ko siyang pinapahiya sa lahat ng tao. My Mom and Dad are always favoring me dahil paborito nila akong anak. Kenneth suffered too much from

His playful antics often lighten the mood and add a sense of fun to any situation, though they occasionally land him in trouble. Love Andrei complements the siblings with his sharp intellect and quick wit. A true genius in his own right, Love excels in academics and problem-solving but can be easily irritated by incompetence or frivolity. He tends to keep to himself, preferring solitude over social gatherings, and his reserved demeanor often comes across as aloof or standoffish to those who don't know him well. "Oo na! Sige na! Kung ayaw mo ng doppelganger, clone na lang. Tutal iisang sperm lang naman tayo. Pero maiba ako. Hinahanap ko kayo dahil may–"

Kumuyom lang ang kaniyang kamao habang pinapanood ang pag-iyak ng nakatatandang kapatid. Hanggang sa ipinasok na ang babae sa loob ng cremation, at doon ay hinaklit na niya ang kaniyang Kuya palabas ng room at agad itong kinuwelyuhan, malakas na isinandal sa pader. “Kasalanan mo lahat, Kuya! Wala kang karapatan umiyak dahil hindi mo naman siya minahal! You’re just obsessed with her, but you don’t love her! Nakita ko kung paano mo siya pagbuhatan ng kamay dahil lang sa walang kwenta mong pagseselos! Pero ikaw pala itong may babae!” galit niyang sigaw sa kapatid habang mahigpit na hawak ang kuwelyo ng business suit nitong suot.

This can't be happening. Jacob is Franco's stepbrother. Kaya pala pamilyar ito sa kanya dahil ipinakita na ni Franco ang larawan nito noong high school sila. Hindi man sila totoong magkapatid ay magkahawig naman ang mga ito. Halos parehas din ng tikas ng katawan at taas. Ito na ba ang katapusan niya? "Erica, say hi to Jacob," nakangiting utos ng mommy ni Franco.

“Pero bakit ka niya sinisi? You didn’t ask to be born, Daniel. At lalo mo namang hindi hiningi na maging anak sa labas.” Ngumiti siya, mapait. “Wala naman talagang puwang sa pamilyang ‘to para sa mga gaya ko, ‘di ba?” I reached for his hand. Pinisil ko iyon. “You’re my brother. I just found out about you, and maybe we don’t have years of memories between us—but I care. And you don’t deserve this. Kahit kanino.” “Thank you,” mahina niyang sagot. “I needed to hear that.”

“It’s alright. You’re very brave. But we’ll need someone to help you during the demo later. Don’t worry, we’ll find a substitute.” I nodded again, my heart beating faster. I could feel some of the other moms glancing at me—not in a bad way, maybe even with sympathy—but I still hated it. I wasn’t ashamed. Just… uncomfortable. Then, the door opened and a nurse peeked inside. “Doc, your brother’s here,” she said in Thai-accented English. “He brought your lunch.” The doctor’s face brightened. “Oh, that’s perfect timing!” She turned to me again, smiling warmly. “Since you don’t have anyone with you, I’ll ask my brother to help you for the demo. He won’t mind.”

Paano niya lulunukin ang mapait na katotohanan ang pagtataksil ng lalaking buong puso niyang minahal sa loob ng siyam na taon? Malamig na suminghap si Xyler, saka muling nagsalita, ang boses niya ay parang matalim na espada na walang pakialam kung sino ang masasaktan. “Gusto kitang pakasalan dahil pareho tayong nasaktan. Walang ibang tao ang makakaunawa sa damdamin mo maliban sa akin! Hindi ba’t nagseselos ka, nakikitang magkasama silang dalawa? Kung pakakasalan mo ako, magiging sister-in-law ka ni Ethan. Sa bawat oras na makita ka niya, magiging wala siyang kalaban-laban para siyang sinusunog ng apoy na hindi niya matakasan.”

“Ipinanganak ka lang sa pamilyang ‘to. Binigyan ka ng trabaho. Binigyan ka ng sahod. Binigyan ka ng chance. At sinayang mo lahat.” Doon na kumuyom ang kamao ni Riley. Maglalakad na sana siya palabas nang harangan siya ni Rico. Riley tried to walk past him. Rico stepped in front of him. "Move," sabi ni Riley. "No." "I said move." "And I said no." They stood there, face to face. Brothers. Same blood. Same parents. Same last name. But completely different men.