Bryan Ang Sakit Novels & Stories

Kapag talaga ginulo niya ako mamaya sa room ko ay makakatikim na talaga siya ng sipa. Pahawak ako bigla sa tiyan ko dahil bigla na lang sumakit ang puson ko. Nakakainis naman talaga, bakit ngayon pa sumasakit ito. “Are you okay, angel?” tanong sa akin ni uncle ninong at talagang sa mic pa niya sinabi. “Rora, okay ka lang ba?” tanong sa akin ng kaibigan ko. “I’m okay,” sagot ko sa kanya.

Sunlight filtered through the thin curtains of the bamboo hut, painting golden lines across the wooden floor. Reina stirred gently beneath the woven blanket, her body sore but finally free of the numbing pain that had haunted her for weeks. Melody sat at the foot of her bed, scrolling through her encrypted phone. When Reina opened her eyes, Melody looked up, smiling gently. "You're healing faster than expected. The swelling’s gone down. You’ll be able to move more comfortably starting today."

pang aalaska ko sa kanya. "Damn you!" sigaw niya bago sumakay sa kanyang sasakyan. Napailing na lang ako at sumakay na din sa sasakyan ko. Ganito talaga kaming magkakaibigan kapag nagbiruan, mas malala pa nga si Kyro sa amin pero sanayan na lang talaga lalo na kapag demonyo ang kaibigan mo. Mabuti na lang talaga at nandyan si Krisa nahahawaan kami ng kabaitan, iwan ko nga ba kung paano niya napapaamo si Kyro eh.

Agad siyang binitiwan ni Brix at tumayo para lapitan siya. "Anong nangyayari sa'yo?" tanong nito, bakas ang pag-aalala sa mukha. "Ang tiyan ko... sumasakit... Kailangan kong pumunta sa banyo..." Mahina niyang sagot at bahagyang yumuko sa sakit. "Sasamahan na kita," sabi ni Brix at inalalayan siya. "H-Hindi na kailangan." Agad niyang hinampas ang kamay nito at lumayo, malamig at walang emosyon ang kanyang kilos.

Kahit halos hindi na ako makahinga ng maayos dahil sa pag-iyak ng sobra at dahil na rin sa pagbabara ng aking ilong ay sinikap ko na lang na makapagsalita upang masagot siya. "H-Hindi ko po alam, S-Sir Bryan. B-Bigla na lang po s-siyang nagkaganun. N-Nakita ko na lang po siya s-sa sahig na namimilit na sa s-sakit," nahihirapan kong paliwanag dahil sa paghikbi ko. Buong akala ko ay pareho na kaming bababa matapos niyang marinig ang mga sagot ko ngunit hindi pa.

ginagawa nya ang isang bagay na nagpapainit lalo sa katawan ko, bigla akong napaigtad ng maramdaman kong dalawang finger na nya ang naglabas masok sa kaharian ko, kaya't d ko maiwasang mapaliyad sa ginawa nya, umabot ng ilang minuto ang ginawa nya sa akin at dahan dahang tumayo si Bryan sa harap ko at bulantad sa akin ang malaki at mahaba nya'ng sawa, ngumisi ito sa akin at biglang itinutok nya ang kanyang alaga sa perlas ko, hindi sya naging maingat sa pag pasok subalit ay agad nya itong sonagad sa kaibuturan ko, kaya naman di ko maiwasang mapakagat sa kumot na hinawakan ko, masakit at mahapdi ang aking nararamdamn, 'Aaaahh, ahh, ohh, ah' ungol ko na parang nasasaktan, binilisan nya ang pa

Conrad: …… Hinapit ni Bryan ang baywang ni Jennifer habang palabas sila ng eskinita. Pinisil niya ito nang madiin, dahilan para mapasigaw si Jennifer. "Anong problema?" Tanong ni Bryan habang nakatingin pababa sa kanya, dama ang malambot na balat sa kanyang palad. Hindi napigilan ni Jennifer ang sarili, "Ang sakit~" Ang matamis na himig ng kanyang boses ay nagpakilos sa dila ni Bryan upang dampian ang kanyang mga labi, kasabay ng mahinang pagtawa.

O baka sinadya ko, hindi ko na alam. Nag-type ako. Kumusta ka? Binura ko. Did you eat? Binura ko rin. Sa huli, pinatay ko ang screen. Ilang minuto ang lumipas bago may message na dumating. Luna. Tagaytay kami ni Bryan sa Saturday. Matagal akong nakatitig. May kakaibang sakit, pero hindi na kasing talim ng dati. Mas parang sugat na nalinis na, mahapdi dahil nagsisimula nang maghilom.

"Honey namimiss kita, bakit mo tinago sakin ang sakit mo?'' Mahinang tanong niya dito na pumapatak ang mga luha kahit nakapikit.Nakikita yon ni Brix dahil nakadilat ang kanyang mga mata.Tila hindi na kinaya ni Brix ang nakikita kaya kunwaring nawala ang espiritong sumapi sa kanya. Napadilat naman si Gracey at nagtataka. ''Bakit nawala? Tanong niya kay Brix.'' Di na kaya ng katawan ko mam, nanghihina ako,masyadong malakas ang sumasapi sakin at diko makontrol. ''Ayon may bumubulong sakin!'' Malakas na sabi nito. '' Anong sabi?'' Si baby Amerie daw mam lagi mo daw siyang e tabi matulog, at wag na daw kayong umiyak.'' Tila nakunsensya naman si Gracey.

Bagkus nga lang ay magka-ibang landas ang pinili ng mga ito. Habang nasa sasakyan ay hindi makalimutan ni Joanna ang pangaral ng kanyang mga magulang. "Sh*t! Lagi na lang ako ang mali, lagi na lang ako ang problema, ako ang may kasalanan.... Bakit si Cherry ba ay walang nagawang mali mula noon? Dahil ba isa na syang doktor ay perpekto na sya? Dahil ba maayos ang buhay niya ay kailangang ayusin ko din ang buhay ko?! Sh*t...." galit na galit na sabi nito. Halos banggain ni Joanna lahat ng nakakasalubong niya sa galit na nararamdaman. Hindi niya matanggap na hanggang ngayon ay ganun pa rin ang tingin ng magulang sa kanya. Pakiramdam nya hanggang ngayon ay puro kahihiyan at masamang gawi niya la