Bryan Ang Sakit Novels & Stories

"A-ayoko YUMI.. Sobrang sakit na.. Sa tuwing makikita ko ang babaeng yun naninikip ang dibdib ko. Ito na lang ang kaya kong gawin at way para hindi ko masaksihan ang pagloloko ni Bria. Sa ganitong paraan hindi ganon kasakit. "Pero Klio sa ginagawa mo lalo mo lang siya pinalalakas. Nagwawagi siya sa gusto niyang mangyari.. Which is ang pasakitan ka.. Hindi ka dapat maging mahina. Talunan ka na nga lalo mo pang pinaninindigan. Gurl, I know sobrang sakit talaga pero need mong tiisin. HALIKA NA!. Lumabas ka diyan at pakita mo sa Bria na yun na hindi ka apektado para sumabog siya sa frustration."

Napangiwi ako, nanginig nang maalala ko kung paano gumapang ang mga insektong iyon sa ari niya, nanunuot at nangangagat habang sumisigaw siya sa sakit. Iniwan nila si Miranda pagkatapos ng pangyayaring iyon at hindi ko na sila nakita. Ang makitang ibang-iba ang itsura ni Bryan ay nagparamdam sa akin ng kakaibang pakiramdam. Wala na ang braces at nakita ko ang isang tattoo na gumagapang palabas sa braso niya. Hindi na siya kamukha ng Bryan na kilala ko, ibang-iba siya at napakaganda niya. Siya ang depinisyon ng isang napakagandang tao. Inilibot niya ang tingin sa akin nang ilang sandali at umiwas siya ng tingin na parang hindi niya ako nakilala.

"naku ang galing naman, mukhang mababait nga sila" "hindi lang mukha, mabait talaga sila. hindi lang halata kay sir bryan dahil lagi syang seryoso. pero mabait yung bata na yun. lalo na ang mga magulang nya. alam ko yun dahil halos dito na ako tumanda bilang driver ng mga De vera. sayang lang at wala ang mommy at Daddy ni Bryan dito pero makikilala mo rin sila" "Oo nga po manong, asan po ba sila?"

"Maayos na siya sa ngayon, pero ang mamahal ng mga tests na gagawin para sa kanya, may ilang libre na dahil nasa public hospital lang tayo pero may isang gamot na bibilhin dahil nanginig siya kanina, baka daw magkaroon ng damage sa internal organs niya kapag di naagapan ang pang gagamot. Heat stroke. Yon daw ang dahilan sabi ng doctor." Nanlumo ako sa narinig. Alam kong mahihirapan kami. Sapat lang ang kinikita ni papa sa pamamasada at ni mama sa pagtitinda sa palengke para sa pag-aaral namin at sa pang araw-araw. Alam kong may ipon sila pero hindi ko alam kung kakayanin yon sa pagpapagamot ni papa. "Ma, iyong pwesto sino ang nagbabantay?"

Ang umiiyak kunang sabi. Bibitaw na ako! Hindi ko naaaa kayaaa! Subrang sakit na! Nahihilo narin ang aking pakiramdam,talagang oras ko na ito! Huhuhu gabayan niyo po ang si bryan na sana hindi magtagumpay si Arman sa pagpasl*ng sa kanya- Pagkasabi ko noon. Ay ipinikit ko na ang aking mga mata at handa na akong mamat*y sa mga oras na iyon.

sambit pa ni Matthew. Napangiti si Braxien habang nakapikit. Ramdam na rin naman niya ang pagkalasing pero hindi pa rin 'yon sapat para mawala ang lahat ng bigat sa dibdib, para mawala yung sakit kahit pansamantala lang. Hindi na kasi niya alam kung kaya niya pa, o kung makakaya pa ba niya.

Hawak hawak neto ang tagiliran na para bang may iniindang sakit. "Are you okay? What happened to your face? You look terrible", tanong ko dito habang dahan dahang inihakbang ang mga paa papasok. "Hindi ako okay!, naiiyak na wika neto sa akin. "You are acting like a kid, Bryan. What exactly happened?, seryoso kong tanong dito habang naka dikwatro na ako sa Sofa.

Parang isang usa na sugatan at nagmamakaawa ang itsura niya, pero kay Bryan, ang lahat ng iyon ay isa lamang nakakasuklam na palabas. Pagkakita pa lang ni Bryan kay Irish sa ganoong ayos, nagpapaawa, umiiyak, at kunwari’y sugatan, isang matinding pagkasuklam ang agad niyang naramdaman. Para bang hindi na siya makahinga sa sobrang inis.

Awts! Ang sakit naman no'n. Siguro 'pag ako 'di ko 'yon kakayanin. Ang sakit kaya no'n, 'yong makita mo ang taong mahal mo sa taong mahal nito. Bigla tuloy akong nakaramdam ulit ng sakit sa dibdib ko. Kawawa naman pala ang asawa ni Bryan. Pero ang ipinagtaka ko lang… bakit parang ramdam ko yung sakit? Bakit pakiramdam ko ako yung nasasaktan para sa asawa niya?

Kahit 'di ko siya nakikita sa ngayon dahil blurred na ang paningin ko dahil sa luha, alam kong umiiyak na rin siya. "B-Bryan, bakit naman biglaan? Bakit 'di mo sinabi sa akin? Bakit hindi mo sinabing may sakit ka pala?" Iyak lang ako nang iyak. At bawat pagbigkas ko sa mga salita ay mas lalo ko lang nararamdaman 'yung sakit. 'Yung katotohanan na wala na siya. Wala na akong pakialam kung nakikita man ako ng ibang tao sa pag-iyak ko o hindi. Gusto ko lang ilabas 'yung sakit.