Novelas y relatos de Pabalik Balik Na Sakit Ng Tagiliran

Unti unting umagos ang dugo mula sa kanyang mga palad na tila sumasabay sa kirot ng kanyang puso. Tila hindi ramdam ni Sophia ang sakit kahit pa nagasgasan na ng salamin ang kanyang balat. Pilit niyang pinagtagpi tagpi ang mga piraso ng nabasag na larawan. Ngunit hindi na ito maibabalik sa dating anyo. Sira na ito at wasak na. Kapag may mga bagay na nabasag ay hindi na kailanman maibabalik sa dati. Kahit pa subukang buuin muli ay mananatili ang mga bitak at lamat nito na nagpapaalala ng sakit at pinsalang naranasan.

Todo pikit ako at nakangiwi dahil sa sakit pero kalaunay biglang nawala ang sakit. Naramdaman ko na ang munting kiliti sa kaibuturan ko, lalo na kapag ibinabaon niya at muling uulos ng mabilis. Hanggang sa sobrang bilis na ng pagbayo niya niya at damang-dama ko ang buong bigat ng kaniyang katawan.

Hindi ko pa man lang siya nasasabihan ng paalam. Bago tuluyang bumalik ang aking kamalayan, rumagasa muna ang matinding sakit. At nang maramdaman ko ang sakit, kakaibang saya ang naramdaman ko. Masakit pa rin. Ibig sabihin, buhay pa ako. Hindi ako kaluluwa. Hangga't buhay ako, may pag-asa pa. Mahina ngunit ramdam ang kirot sa ulo at sa iba't ibang bahagi ng katawan dahil sa banggaan. Isa-isang bumalik sa isip ko ang mga pangyayari bago ako mawalan ng malay.

“Sweetheart, wala namang sakit na babalik kung noon pa lang matagal nang naghilom ang sugat.” “Kaya kung nararamdaman mo pa rin ang sakit na ’yan hanggang ngayon, ibig sabihin no’n, hindi naman nawala… Maaaring hindi mo lang pinapansin o natabunan lang ng mga mumunting saya o pagkaabala sa iba’t ibang bagay.” Napalagok ulit ng beer si Iris. “Ibig sabihin, magaling ka pa lang magtago.”

Ligtas lang niyang mababawi ang lakas niya kung nasa Capital siya. Habang naglalakbay siya pabalik, ininda niya ang sakit ang nagkunwaring pangkaraniwang turista. Ngunit, naramdaman na niya ang bigat ng nararamdaman niya matapos niya makauwi at hindi na niya nakayanan ang sakit. “Malala ang mga pinsala mo. Kailangan mo magpahinga ng matagal para gumaling ka. Kung hindi, masama ang magiging epekto nito sa iyo.”

Pakiramdam ko may kung anong matigas at malaking bagay na nakapasok sa aking pagkababae at sa sobrang sakit hindi ko mapigilan ang mapaiyak. "Heyy, sorry! Nabigla ba kita? Promise, masakit talaga sa umpisa, pero kapag masanay ka na mawawala din ang sakit. Baka nga palagi mo pang hahanap-hanapin eh." bulong pa nito sa akin bago ako muling hinalikan sa labi. Mabuti na lang at huminto ito sa pagalaw sa ibabaw ko. Kahit papaano naibsan ng kahit kaunti ang sakit na nararadaman ng aking pagkababae.

Sana. Mabilis akong napa pikit ng maramdaman ang sakit na bumalantay sa buong pagkatao ko, halos bumaon ang kuko ko sa balikat nito na nagsisilbing lakas ko, at mabilis akong napaigik at napakagat sa pang-ibaba kong labi ng maramdaman ang sakit na iyon na mas lalong sumakit ng ibinaon nito lalo ang pagkalalaki sa pagkababae ko at sagad na sagad.

Iyon ang dahilan kung bakit hindi mo na ako magawang i-search sa net. Hindi ko na namalayan na tumutulo na pala ang mga luha ko. Kasabay kasi ng pagbalik ko sa nakaraan ay ang pagbalik din ng lahat ng sakit na naramdaman ko noon. Sa ilang taon kong pinilit ibaon ang sakit, sa isang iglap ay nararamdaman ko na naman ito. Pero sa tingin ko ay ito rin ang kailangan namin pareho para tuluyan na kaming makausad. Wala kaming closure noon at ito na iyon. Humiga rin sa tabi ko si Trevor at isiniksik niya ang ulo niya sa bandang leeg ko. Napapikit naman ako dahil doon.

At ako, sa kabila ng lahat ng sakit, napangiti ako. Hindi siya umalis. Hindi niya ako iniwan. Sumubok akong tumayo pero hindi ako makabuwelo. Ang sakit ng balakang ko na parang may nabaling buto. Namilipit ako sa sahig, hawak ang tagiliran.

* Reina Pov * " Arrgghhhh shit it's hurt" napadaing Ako sa sakit ng tagiliran ko naglakad Ako at tinungo Ang malaking salamin na nakakabit sa kabinet ko humarap Ako Dito at bahagyang itinaas Ang suot Kong T-shirt.