Bryan Ang Sakit Novels & Stories

Nakatingin lang si Bryan habang umiinum, napangiti ito ng hindi niya malaman. Mamaya ay biglang parang nag-init na pakiramdam niya, sumakit ang ulo niya na parang nahihilo. "Bryan... sumakit ang ulo ko..." "Why? Do you need help? Gusto mo iuwi na kita?" Hindi pa siya nakasagot ay bigla siyang nawala ng malay at hindi na niya alam ang mga susunod na nangyari....

Napasigaw siya dahil sa sobrang sakit nang igagalaw na sana niya ang kan’yang mga hita, roon niya nakumpira na lasog na lasog na talaga ang dalawang hita niya. “Angel, bakit mo nagawa sa akin ito? BAKIT?” sumigaw si Bryan habang umiiyak, kitang-kita niya ang malamig na eksresyon ng babae habang nababalutan ng pagkamuhi ang mga mata nito. “Bakit? Sino ka ba? Sinaktan mo ang mga mahal ko sa buhay kaya deserve mo iyan. Iyan ang napala mo sa mga kawalang-hiyaang ginawa mo sa akin at sa asawa ko!”

ANGELA POV Dahil sa sakit, hindi ko mapigilan ang mapangiwi at mapakapit sa headboard ng kama! Naging maagap naman si Bryan at mabilis niya akong nilapitan at hinawakan sa baiwang!

Lang ako sagot ko dito. Kung nasasaktan ka Hindi ko na itutuloy nito. Okey.... lang ako Hon...Saad ko Kay Bryan. Kaya itinuloy nito Ang paggalaw sa ibabaw ko. At mayamaya ay mawala na Rin Ang sakit sa pagitang Ng mga hita ko. Hindi lang isang beses kami naniig nang gabing iyon. At pinagsaluhan namin Ang gabing iyon ni Bryan.

Sayang nga lang nauna sya. Umupo ako sa gilid ng kama at kinuha ang dalawang binti nya at pinatong sa hita ko. Malamang ay ngayon nya naramdaman ang pananakit ng mga binti nya dahil sa ilang oras na pag akyat at baba namin sa bundok. Minasahe ko ang mga binti nya. "Dito ba?" Nakangiwing tumango sya. "Dyan nga, ang sakit talaga. Parang binugbog ang mga binti ko."

At ang mas masakit, siya mismo, hindi na alam kung alin ang totoo. Sa sobrang sweet nito, hindi na niya alam kung nag-a-acting pa ba ito o totohanan na. Hindi niya rin alam kung kailan ito titigil sa pagpapanggap. Pati pagkakaibigan nila ni Heart ay parang nilulumot na. Kung gusto niya itong kausapin ay nagmamadali naman itong umalis. Ramdam niya talaga na nagtatampo ito. Pero hindi naman siya maka-timing kasi palaging bumubuntot si Brian at ayaw nito na kinakausap niya ang kapatid nito.

Tinanguan naman nga niya si March at nagsalita, "Yes po. I could still feel it. Nawawala naman na pero meron pa rin naman. Hindi na kagaya kanina. I think hindi naman basta-basta mawawala ito, eh. The pain is still there but it'll disappear later on." Marcus gave her a quick nod and replied, "Yeah. You're right, Divine. Mawawala naman nga 'yan, eh. Hindi man permanente ang sakit na 'yan. You baby to trust me, okay?" Divine nods her head and said, "Opo. I trust you po. 'Wag ka pong mag-alala."

paliwanag ng Ina ni Bryan sa kaniya. "Don't worry Mom, okay lang ako, hindi naman ako napuruhan at mabilis lang nanghina ang katawan ko dahil sa natamo kong bogbog sa lugar na iyon. Ngunit ngayon nararamdaman ko na na bumabalik na ang lakas ko, excited na rin akong umuwi," wika ni Bryan. Bigla naman dumating ang nurse na si Cathy, magandang umaga po sa inyong lahat," malugod niyang pagbati. Hanggang mapasulyap ito sa dereksyon ni Sir Bryan.

Agad na napatingin si Bryan. “Masakit?” “Hindi naman sobra.” Sinubukan niyang maglakad. Doon niya naramdaman ang paninigas ng thighs niya. Napangiwi siya. “Okay. Masakit nga.” Napatawa nang mahina si Bryan. Sinamaan niya ito ng tingin. “Bakit ka tumatawa?” “Wala.” “Tumawa ka.” “Cute ka lang.”