Anong Sakit Ang Mabilis Makalimot Mga Nobela at Kwento

Chris Walang madali sa proseso ng pag momove on. Wala ring shortcut. Walang madaling paraan para mabilis na makalimot at mapabilis ang paghilom ng isang sugat. Lalo na kapag sobrang lalim ang sugat na iniwan sa iyong puso. Ngunit minsan, pilit tayong paglalaruan ng tadhana. Iyong akala mong madali, ay pahihirapin niya. At ang akala mong mahirap, ay madali lamang pala.

Pero naamoy na na Hindi na magawang mag-isip ni Asia dahil sa nararamdaman sa lalamunan niya. Mabilis na kumilos siya para bumaba sana ng kama pero hindi niya nagawa agad dahil sa kirot na naramdaman sa pagitan ng hita niya. Literal na nanlaki ang mata niya nang may mapagtanto. “Holy Sh*t! Anong nangyari?” kausap niya sa sarili, sabay kapa niyon, na ikinangiwi niya.

Tulad ng laging nangyayari pag malapit siya sa akin bumilis na naman ang pintig ng puso ko. Ano kayang itsura ko ngayon, hindi pa ako naliligo?! "Tsk! Magluto ba naman ng maasim alam ng mayroong may sakit." himutok nito, saka ko naramdaman ang pagdapo ng palad niya sa noo ko. Sa bilis ng tibok ng puso ko, baka hindi na lang lagnat ang maging sakit ko. Baka magkaroon pa ako ng heart failure.

Ngunit natigilan siya nang marinig ang sinabi ng doctor. "Temporary lamang po ang pagkalimot niya, Ang selective amnesia ay choice ng isang tao na kalimutan ang isang bagay o tao na nagdulot ng sakit sa pusot isipan niya." Paliwanag ng doctor sa pamilya ng pasyente.

ang bulong ko, ang boses ko ay may kalakip na sakit, “bakit ka ba ganyan?” Ang tanong na iyon, simple lang, ngunit ang hirap sagutin. Ibang klase ang sakit na naramdaman ko sa bawat saglit na tinitigan ko siya. Hindi siya umimik. Mabilis siyang umiling, at ang mga mata niya ay puno ng kalituhan at takot, ay nagbigay ng matinding sakit sa aking dibdib. Para bang may tinatago siya, o may iniwasan. Bawat galaw niya ay parang isang pahiwatig na hindi ko matanggap.

Ang mga salita niya ay naging dahilan para maniwala ang nanay ko na gumagawa lang ng gulo ang lola ko ng walang dahilan. Dahil sa galit, nagbigay siya ng ultimatum. “Ma, hindi ko gusto palalain ang lahat, pero malinaw na kumakampi kay kay Whitney. Kung hindi mo magawa maging patas kahit minsan, umalis ka na lang!” Habang nakikinig dito, hindi ko mapigilan na tumulo ang mga luha ko. Ilang taon na ang nakalilipas, noong lumalaban ang nanay ko dahil sa sakit niya sa kidney, lihim akong nagdonate ng kidney para sa kanya.

Sa isang iglap, may kakaiba at pamilyar na init na nagsimulang sumiklab mula sa kaibuturan ng kanyang katawan, mabilis na kumalat sa bawat ugat at kalamnan niya. Ang kanyang puso ay nag-umpisang sumakit at bumilis ang tibok. Pamilyar na pamilyar ang pakiramdam na iyon—isang sumpa mula sa kanyang nakaraan. At iyon mismo ang dahilan kung bakit biglang bumigat ang kanyang dibdib sa takot. Damn it... my condition is acting up again. Umatake na naman ang sakit niya.

F A S T F O R W A R D Ang sakit naman sa ulo. Ano ba ang ginawa ko kagabi? Hindi pa man ako tuluyan na nakakatayo. Pakiramdm ko pagod na pagod ako. Ehh, hindi ko pa nga din nabubuksana ng mata ko ehh. Pakiramdam ko, inaantok pa ako. Ano ba ang hinawa ko kagabi? Eiii! syempre, dahil curious ako. Inisip ko nang mabuti. Hmm??

frustrated na sabi nito at mabilis na lumabas sa aking silid. Dahil sa labis na sakit ay tuluyan ng bumagsak ang mga luha mula sa aking mga mata. Hindi ako nag-iisip bago mag-salita, pinangunahan kaagad ako ng aking emosyon. Ni hindi ko man lang inalam yung side niya bago mag-salita ng ganun. Ngayon ko lang nakita sa mga mata niya yung labis na sakit, hindi ko man lang inalam yung nangyari at nag-conclude ako kaagad. Yung pagiging bad mood niya kanina, ni hindi ko man lang inalam kung bakit siya ganun. I didn't consider his feelings.

Sabi niya sa akin kaya kaagad ko naman tinikom ang bibig ko. Tiniis ko ang sakit. Ganito pala kasakit kapag nabiyak na ang pakwan. Walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko hanggang sa bigla na lang siyang gumalaw. Makirot pero may kakaibang kiliti na pumalit sa sakit na nararamdaman ko. Sa una ay mabagal lang pero pabilis ng pabilis ang bawat galaw niya.