Anong Sakit Ang Mabilis Makalimot Novels & Stories

Chris Walang madali sa proseso ng pag momove on. Wala ring shortcut. Walang madaling paraan para mabilis na makalimot at mapabilis ang paghilom ng isang sugat. Lalo na kapag sobrang lalim ang sugat na iniwan sa iyong puso. Ngunit minsan, pilit tayong paglalaruan ng tadhana. Iyong akala mong madali, ay pahihirapin niya. At ang akala mong mahirap, ay madali lamang pala.

Pero naamoy na na Hindi na magawang mag-isip ni Asia dahil sa nararamdaman sa lalamunan niya. Mabilis na kumilos siya para bumaba sana ng kama pero hindi niya nagawa agad dahil sa kirot na naramdaman sa pagitan ng hita niya. Literal na nanlaki ang mata niya nang may mapagtanto. “Holy Sh*t! Anong nangyari?” kausap niya sa sarili, sabay kapa niyon, na ikinangiwi niya.

Tulad ng laging nangyayari pag malapit siya sa akin bumilis na naman ang pintig ng puso ko. Ano kayang itsura ko ngayon, hindi pa ako naliligo?! "Tsk! Magluto ba naman ng maasim alam ng mayroong may sakit." himutok nito, saka ko naramdaman ang pagdapo ng palad niya sa noo ko. Sa bilis ng tibok ng puso ko, baka hindi na lang lagnat ang maging sakit ko. Baka magkaroon pa ako ng heart failure.

Hindi na nga ba ako sapat? Nakatingin ako sa salamin. Halata ang namumugto kong mga mata, ang pagod na hindi ko matakpan kahit pilit akong ngumiti. Ramdam kong nagbabago ako, hindi lang sa katawan, kundi pati sa emosyon. Madalas akong maging iritable, mabilis maapektuhan, at lalo na—madalas akong magselos. At tuwing nangyayari iyon, pakiramdam ko, unti-unti akong lumalayo sa kanila.

Ngunit natigilan siya nang marinig ang sinabi ng doctor. "Temporary lamang po ang pagkalimot niya, Ang selective amnesia ay choice ng isang tao na kalimutan ang isang bagay o tao na nagdulot ng sakit sa pusot isipan niya." Paliwanag ng doctor sa pamilya ng pasyente.

ang bulong ko, ang boses ko ay may kalakip na sakit, “bakit ka ba ganyan?” Ang tanong na iyon, simple lang, ngunit ang hirap sagutin. Ibang klase ang sakit na naramdaman ko sa bawat saglit na tinitigan ko siya. Hindi siya umimik. Mabilis siyang umiling, at ang mga mata niya ay puno ng kalituhan at takot, ay nagbigay ng matinding sakit sa aking dibdib. Para bang may tinatago siya, o may iniwasan. Bawat galaw niya ay parang isang pahiwatig na hindi ko matanggap.

Nanigas ang nanay ko, humigpit ang kapit niya sa baso at gulat na tumingala. “Anong sinasabi mo? Noong may sakit ako sa kidney, si Scarlett ang nagdonate ng kidney sa akin. Paano mo nagagawang magsinungaling sa harap ng mga bata? Nakakahiya!” Kita ang sinseridad sa mga mata niya.

Sa isang iglap, may kakaiba at pamilyar na init na nagsimulang sumiklab mula sa kaibuturan ng kanyang katawan, mabilis na kumalat sa bawat ugat at kalamnan niya. Ang kanyang puso ay nag-umpisang sumakit at bumilis ang tibok. Pamilyar na pamilyar ang pakiramdam na iyon—isang sumpa mula sa kanyang nakaraan. At iyon mismo ang dahilan kung bakit biglang bumigat ang kanyang dibdib sa takot. Damn it... my condition is acting up again. Umatake na naman ang sakit niya.

Lalo syang nainis ng maramdamang tumigas ng mabilis ang kanyang P*gkalalake. Bigla nya kaseng naalala ang Malulusog nitong dibdib, dahilan para sumakit ang puson nya na kanina nya pang tinitiis at kailangan nyang mailabas ang init na dulot nito. Napag pasyahan nyang bumalik sa cr upang pakalmahin ang sarili. Nagulat sya dahil mabilis syang natapos sa pagpapaligaya ng sarili kapag ang dalaga ang nasa isip nya. Iiling-iling syang lumabas sa cr at sa wakas ay mabilis na nakatulog.

F A S T F O R W A R D Ang sakit naman sa ulo. Ano ba ang ginawa ko kagabi? Hindi pa man ako tuluyan na nakakatayo. Pakiramdm ko pagod na pagod ako. Ehh, hindi ko pa nga din nabubuksana ng mata ko ehh. Pakiramdam ko, inaantok pa ako. Ano ba ang hinawa ko kagabi? Eiii! syempre, dahil curious ako. Inisip ko nang mabuti. Hmm??