Sick Tagalog Novels & Stories

Hindi pa nakakalahati ng maramdaman Ko Ang kirot. "aaawww!ma-sakit kuya Mathew,!Hindi rin maipinta ang mukha ko. Parang gusto ko siyang itulak. Dahil Ang sakit peste.Mas masakit pa Pala ito kesa sa Tama ng baril. Para bang may napupunit sa aking kaloob-looban.

Dahil pagkalipas ng ilang segundo ay natagpuan n'ya na lang ang sarili na nakasalampak sa sahig. Mabuti na lang at carpeted ang kan'ya kwarto dahil kung hindi ay baka napahiyaw na s'ya sa sakit ng bumagsak sa lupa. "What the fvck!" malakas na mura n'ya. "What the fvck ka rin! Hayop ka, ikaw na tong ginagamot ang sugat, ikaw pa tong nanamantala," singhal sa kan'ya ng dalaga. Nag-angat s'ya ng tingin at nakita n'yang namumula ang pisngi nito.

Naiinis lang ako. "Ang sakit mo talaga sa atay, tumatagos sa puso, umaabot talampakan." Matapos niyang sabihin iyon ay lumabas na siya. Hindi ko naman maintindihan ang kaniyang sinabi. Anong ‘ang sakit talaga sa atay, tumatagos sa puso, umaabot talampakan?’ Nababaliw na ba ang babaeng ‘yon? Argh!

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Makalipas ang ilang sandali. Pumailanlang sa buong kwarto ang awiting Crazy for you by Madonna. Mom was a good singer at iyon ang paborito niyang kantahin sa amin noon. "Massage ba 'to o bugbog?" Reklamo ni Alaric habang hindi na maipinta ang mukha. Napailing na lamang ako. "Kalalaki mong tao nagkakaganyan ka na dahil lang sa pagmamasahe ko sayo," pang-aasar ko sa kanya.

“At least now we know kung bakit ka nahihilo.” “Everything is always virus,” sagot ko na may mahina pero pilyong ngiti, sabay hubad ng sapatos para maramdaman ang malamig na sahig. “May lagnat? Virus. Sakit ng ulo? Virus. Zombie apocalypse? Sure, Virus lang na super aggressive.”

Tagos sa puso ng mga nakarinig ang sakit na kanyang nadarama. Naalala nga niya ang markang sinasabi ni Runa. Kulay itim at pula ang mahiwagang marka na kakaiba ang hugis. Hindi niya malaman noon kung saan ito galing at kung ano ang ibig sabihin ng marka. Kahit anong talino ng mga salamangkiro sa kanyang kaharian at karatig kaharian ay walang makapagsabi kung ano iyon. Nanatili ang marka sa kanyang dibdib hanggang sa mapansin na lamang niyang unti- unti itong naglalaho.

I begged, my voice broken and shaky. Bigla niyang pinasok ang tatlo niyang daliri, napasinghap ako sa pinaghalong sakit at sarap. Tila mapupunit ang hymen ko kahit na ilang beses na akong napasukan. "Oh god... please, fuck me already, Zac. I don't understand why you're making me wait. I— ohh fuck!" Nilabas masok niga ang daliri sa pagkababae ko nang mabilis, kumulot ang mga paa ko sa kama at umarko ang katawan.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

And the moment she hugged me, she cried again. “Mich, ang sakit. Sobra sobra ang sakit. Para akong pinapatay. Ang daya. Nagmahal lang naman ako pero sinasaktan ako ng ganito! Mich, ang sakit. Ayaw ko nito." Parang bata niyang sumbong sa kanya.