Novel & Cerita Bukas Na Lang Kita Mamahalin

kinakabahang saad ko bago nagtalukbong. Kesehodang mamatay ako sa sobrang init! Bahala na si Lucas sa buhay niya, mas importante ang buhay naming mag ina ngayon. Sa ganitong klase ng sakuna... kanya-kanya na muna kami! Anong magagawa ng I love you at pagmamahalan kung buhay na pala namin ang nakataya rito.

Mamahalin ko siya habang-buhay hanggang sa kamatayan. Nilingon ko ang kuwarto namin. "Sana lang... dumating na ang araw na mapagod na rin akong mahalin ka. At sana, sa araw na iyon, ikaw naman ang magmamahal sa akin pero ako, hindi na ikaw ang laman ng puso ko."

Agad niya itong pinunasan gamit ang kaniyang hinlalaki. "Nandito ako. Aalagaan kita dahil mahal kita. Tatanggapin ka dahil mahal kita. Mamahalin kita kahit ano ka pa" nakangiti niyang sabi sabay yakap sa'kin na aking ginantihan. Hindi ko akalain na dito ko matatagpuan ang aking mamahalin. Isang tao na walang kakayahan o kapangyarihan pero ipinalalasap sa'kin ang tunay na kahulugan ng pagmamahal. Ito ang unang beses na magmahal ako at sa hindi inaasahang mundo. Dito ko unang naramdaman ang iba't-ibang pakiramdam. Napakasarap sa pakiramdam. Ayokong mawala ito.

Kahit sino sa atin. But everyone deserves to be Loved. Lahat tayo. Walang kahit sino ang makakapigil sa pagmamahal kasi kusa mo ‘yong mararamdaman. It’s either mahal mo siya pero hindi ka niya mahal or mahal ka niya pero hindi ka niya mahal at pwede ding mahal niyo ang isa’t isa. Ganun ang nangyari sa aming dalawa ni Lukas. Actually, ang sabi niya sa akin, na love at first sight siya. I never thought na magugustuhan niya ako nang ganun ka-bilis.

Walang pagmamahal. “Dahil kinamumuhian kita.” "Wala Kang Karapatan"

Okay lang na hindi mo masabi sa ngayon, mas gusto ko na honest ka sa akin. Antonia Melissa Casanova-Villamor, I love you, mahal kita at siguradong-sigurado ako sa nararamdaman ko para sa ‘yo. Mamahalin kita habangbuhay at magsasama tayong dalawa na bubuo ng mga magagandang alaala. At magiging masaya tayo. You’re finally mine now.”

“Pero wala ka talaga aasahan sa ‘kin.” “Hindi ko naman ipipilit ang sarili ko sa iyo. Aantayin kita hanggang sa ma-realize mong ako talaga ang laan na mahalin mo hindi yung bansot mong manliligaw. Darating ang araw na ikaw mismo ang lalapit sa 'kin dahil ako ang totoong mahal mo."

"Sige na, Ma patayin ko na po at wala naman akong napapala sa pakikipag-usap sa'yo-" "Ukinam!" agap niya. "Sige na, mag-iingat ka diyan at tatanga-tanga ka pa naman. Miss na rin kita... miss na kitang sabinutan." Napahagalpak na ako ng tawa dahil sa love-language namin ni Mama. Mukha lang kaming laging nag-aaway pero ang totoo, 'yon ang way namin para ipakitang mahal namin ang isa't-isa.

Na hindi lahat ng pagmamahalan ay maipaglalaban hanggang sa dulo. "Mahal kita, Anna. Sa buong buhay ko, ngayon lang ako nagmahal ng ganito. You are my sunshine, the best girl and my future. Makasal man ako sa iba, sa puso ko, ikaw ang papakasalan nito."

Biglang sabi niya sa akin. "Oo, dahil init lang ng katawan ang meron tayo. You really think na mamahalin talaga kita? Walang espesyal sa 'yo. Kaya kahit ni katiting na pagmamahal ay wala akong naramdaman para sa 'yo. I need to act na mahal rin kita. Because, i want to try. Dahil gusto ko naman talaga subukan na magwork ang relasyon natin. Pero wala eh, like what I said INIT LANG NG KATAWAN ANG MERON TAYO." Pinagdiinan ko pa ang huling salita na sinabi ko.