Buod Ng Kaligirang Pangkasaysayan の小説・ストーリー

"Lahat ng iyon ay hindi ka napasasaya?" Tumahimik ako. Paano ko ba ipapaliwanag sa kaniya na ang karangyaan ay hindi katumbas ng kaligayahan? Na sa tuwing nagsusuot ako ng mamahaling bestida, ang nakikita ko sa salamin ay isang katawan na hindi niya kailanman tiningnan bilang higit pa sa isang kontrata. Na sa tuwing kumakain ako sa malaking mesang ito, mag-isa akong kumakain habang iniisip ko siyang kasama ang ibang babae.

Kase may time na wala talagang tigil yung bibig ko sa pagsasalita. Tapos yung boses ko paano kaya yun? Kapag paos lang ako tsaka buo yung boses ko, sa alangan namang magpakapaos ako para lang mabuo ang boses ko? Edi lagi kong pipigilan o sasadyaing buuin ang boses ko para magboses lalaki? Susme napaka-laking pahirap naman nito!

“Maganda iyon, sapagkat natupad mo 'yong pinapangarap na matagal mo nang pinag-aaralan,” salaysay nito habang pinagmamasdan ang naggagandahang mga paruparo. Napa-side view ito sa akin na ipinagtaka ko. Totoo ba talaga ang senaryong ito? O sadyang nagpapanggap lamang ito na tila walang nangyari sa aming nakaraan?

“Podcast? Anong klaseng podcast?” “Tungkol ito sa… sa atin,” sabi niya, ang kanyang boses ay bumaba sa isang bulong. “Tungkol sa kasal natin, tungkol sa nangyari. Ito ang pagkakataon kong sabihin ang aking panig ng kwento, upang makuha muli ang aking salaysay.”

sagot ko agad, nag-aalab ang aking puso sa saya. "Kung ganun, anong ibig sabihin ng bisong?" tanong niya. "Ang bisong ay isang bato, Congressman. Isang mahiwagang bato. Parang ordinaryong bato lamang ito sa paningin ng karamihan, pero may angking kapangyarihan. Ito ay mahalaga sa mga kalalakihan, lalo na sa mga binata, dahil ito ang kanilang sandata para makuha ang nais nilang kababaihan!" walang gatul kong sabi, puno ng sigasig.

tanong niya at tumango na lamang ako sa aking ulo. "Alam kong mahirap ang sitwasyon mo ngayon. Pero ito lagi ang tatandaan mo. Malayo man o malapit, nakikita mo man o hindi, palagi mong tatandaan ng maigi ang bawat tono ng boses na bumibigkas sa kanilang bibig. Iyon lamang ang magsisilbing proteksyon sa iyo at dahil isa rin iyon sa mga kakailanganin mong matutunan. Mukha ka namang matalino at mabilis matuto. Kaya tiyak ko na hindi ka mahihirapan tungkol sa bagay na 'yon. Halimbawa na lang ang boses kong ito. Ipikit mo saglit ang 'yong mga mata at pakatandaan mo ng maigi ang boses kong ito."

Hinayaan ko na ang sarili kong damahin ito, hinayaan kong maging masaya. Pagpasok namin sa loob para akong bagong nilalang. Nakanganga akong nagtitingin sa paligid habang nakakapit sa braso ni Keir. Saya rin ang mababakas sa mukha nito habang nakikita ang mga bagay na may kinalaman sa kasaysayan ng bansa. "Hindi ba kinukuha ang mga kaluluwa na 'yan?" Tanong ko sa kaniya habang itinuturo ang bawat kaluluwa na nasa lumang gamit.

He breezy said which backing my senses. Matabang ko siya nginitian. "Minsan kailangan masaktan tayo para matuto tayo. Kaya nga lang once nasaktan na tayo nagiging sugat ito at nagiging peklat napara bang hinulma upang maging symbolo ng iyong karanasan sa iyong buhay" mahabang sabi ko. Muli nagtagpo ang aming mata. "Kakaiba ka talaga" andon sa boses niya ang pag hanga sa kanyang tinig.

"How lovely to see a scene like that. Mukhang napasobra 'ata ang paggamit ko ng kapangyarihan. Napatay ko tuloy ang matandang priestess." Nilingon ko ang kinaroroonan ng boses na iyon. Kusang kumuyom ang aking mga kamao. Matalim ko siyang tiningnan kasabay ng paglitaw ng aking tungkod. "Hinding-hindi kita mapapatawad!" Cassy's Point of View