Novel & Cerita Can We Be Friends

"But our relationship went too fast. We skip this part. I'm not closing any door. I just want us to start where we should be. No skipping this time." Napabuntong hininga lang ito. Muli ay tinalikod niya ako at muling niyakap sa likod. "Okay. Let's be friends." Bulong nito sa tenga ko. Nakaramdam ako ng kuryente ng maramdaman ko ang labi nito sa tainga ko. "Friends with benefits ba pwede?" Malokong sabi nito. Natawa naman ako. "I can still kiss you like this right?"

Kaya, ang pagiging friends sa WeChat ay isang simbolo ng pagkamalapit sa modernong panahon. Ang mas mahalaga pa, kapag friends kayo sa WeChat, makikita niyo ang homepage ng isa’t isa, kasama na ang mga litrato nila, mga video, at mga kaunti at piraso ng buhay nila. Kung may pakiramdam ang isang tao para sa isang tao, masasabik siyang makita ang kanyang page. Parehas ang iniisip nina Jacob at Matilda sa sandaling ito.

"Wala na kami, but that doesn't mean I'll be erased from his life. We're friends, so I still have the right to say those things. I'm just trying to stop you from hurting him and playing with his feelings at alam mong pwedeng makiealam ang kaibigan sa bandang iyon." Pwedeng makiealam ang kaibigan sa bandang iyon. I hate how she answered my question. Tama naman siya, minsan nakikiealam ang kaibigan kapag alam nilang masasaktan ang kaibigan nila, pero pwede ba talagang manatiling magkaibigan ang dalawang nagkarelasyon ng mas malalim?

“Sorry, wala lang ako sa mood. Gusto ko lang mapag-isa muna. Nag alala ka ba?” Tumango ako, hindi naman ako galit. Hindi naman kasi dahil halos magkapatid na ang turingan namin eh kailangan lagi kam naguusap. Ang friendship ay hindi lang tungkol sa pag-uusap at parating available sa isa’t isa. May kanya-kanya naman tayong personal space, that space must be respected. “Your complexion does not look good. Mukha kang bilasa bruha, hindi ba dapat fresh ka since nakapag bakasyon ka?”

“We are your friends.” Ngumiti ako at tumango. “I know and thank you,” sabi ko. “Pero kung kayo din naman ang mangangailangan ng tulong, huwag din kayong mahihiya na tawagan ako. That is what friends are for, right? We can count on each other.” Friends… That is something that I don’t really have growing up.

“Nah. We’re not.” “Why not? Ayaw mo ba siyang maging kaibigan?” “Hindi naman sa ayaw ko. But you know me. It takes time. Kaya may posibilidad na maging magkaibigan din kami. For now, nope, we’re not yet friends.”

Alam ko anong nasa isip niya so I have to dismiss that. "Well, he's nice," I mumbled. "He's not as smug as what most guys are. I don't hate his guts that much," I added. "He's a nice friend." "Friend daw," she grumbled teasingly. I rolled my eyes at her. Just because he's a guy and we're kind of close doesn't mean we're going to be more than friends. Pwede naman kasing maging magkaibigan lang ang isang babae at isang lalaki. Itong mga tao lang talaga sa paligid ang nag-iisip ng kung ano.

I asked her seriously. "Oo naman...anong mali ro'n? Sa tingin ko lahat ng makikilala ko, by face or by names, I consider them as my friend." "Kawawa ka naman pala." "Paano naman ako naging kawawa no'n?" may pagka inosente sa tanong niyang iyon. "Because not everyone you meet is your friend. A friend to all is a friend to none. That's friendly advice from me, an acquaintance...not a friend."

Nangako kami sa isa't isa na maging mag bestfriends kami forever at ayaw kong sirain 'yon. Kaya naisip kong mag lie-low muna ako sa kanya. Hindi makakabuti na palagi kaming magkasama at baka hindi ko na mapigil ang damdamin ko. I'm just only human being and I am a woman. Mas lalo akong mahuhulog sa kanya kapag lagi kaming nagkikita at nagkakausap. Tama nga si Loraine, mahal ko si Chris higit pa sa isang kaibigan. Siguro ganu'n din siya sa akin kasi nararamdaman ko naman 'yon eh! But I'm not sure how long will it last. Bata pa siya, samantalang ako, lagpas na ng kalendaryo. Baka hindi mag work-out ang relasyon namin kung sakali at pati friendship namin mawawala. Ayokong mangyari 'yon.