Romans & histoires Carrying Bridal Style

Nakatitig siya sa malaking salamin, kung saan kita niya ang kabuuan ng kanyang ayos. Nakasuot ito ng pink gown na kumikinang sa ilalim ng araw. Ang gown na si Zavian mismo ang pumili nang mapunta sila sa store ng Splendid. At ang mahabang kulay itim na itim na buhok ay naka-braid saka ito pinaikot sa kanyang ulo na may floral crown. Sa salamin, hindi na ang antuking babae ng madaling-araw ang nakatingin pabalik, kundi isang composed, malinaw ang tingin—isang bride-to-be.

Mahirap na bang maging single ngayon? Sakto nang matapos na akong ayusan nang may pumonta na sakin at sinabing Aalis na kami, magkasama kami ni Crystal sa loob nang bridal car. She's so pretty with her white long gown. I wish I could wear like that someday. Nakuha pa ito habang binabaybay namin Ang daan patungong venue , I know it's a tear of joy. Nang makarating na kami ay tinulongan ko sya sa kanyang gown, inayos din namin Yung sa likurang bahagi, para syang isang Reyna na nakatayo sa dulo nang red carpet.

How can I get the happiness I really deserve? Nagpalit ako ng damit na dinala sa akin dito ni Carry kanina. Sports bra iyon at isang square pants kaya hindi na ako nag-inarte dahil iyon rin lang naman ang available niya dito dahil puro maternity dress ang meron siya! “Manang na saan po si Carry?” Tanong ko sa Mayordoma ng makasalubong ko ito ng pababa ako ng hagdan.

“You left me no choice but to do this.” I heard people gasping as I carried her in a bridal style. Humakbang ako paalis sa pwesto niya. Nakita ko na siniksik niya ang mukha sa dibdib ko. Hinayaan ko lang siya hanggang sa marating namin ang sasakyan ko.

at least not from Natalia’s side. Tahimik ang bridal room habang inaayusan siya. Naririnig niya ang mahihinang usapan ng mga stylist, ang tunog ng hairspray, ang marahang paggalaw ng tela ng gown niya sa bawat kilos niya. Nakasuot siya ng simpleng puting gown...elegant ngunit hindi marangya. Walang sobrang burda, walang sobrang kinang. Just clean lines and quiet grace.

Samantalang ang mga bridesmaids ay may sariling sasakyan na maghahatid. Umusad ang limousine. Patuloy pa rin sa pagkuha ng litrato ang mga taong nasa labas kaya nilingon ko sila. Heavily tinted ang limousine, kaya imposible na makita pa nila ang taong nasa loob.

Tatlumpung minuto bago ang opisyal na takdang oras ng kasal, gumagapang ang aming bridal car sa kahabaan ng kalsada patungo sa Manila Cathedral. Sa loob ng sasakyan, kasama ko si Nanay na walang tigil sa pagdarasal habang hawak ang kanyang rosaryo, habang si Tatay naman ay panay ang ayos sa kanyang bagong barong na tila ba nasasakal sa pormalidad ng okasyon. Ako naman, halos hindi makahinga hindi dahil sa masikip ang gown, kundi dahil sa halo-halong kaba at takot na nararamdaman ko mula pa kaninang madaling araw.

Mabilis niyang binuhat ang babae sa istilong bridal carry at dinala ito sa gilid ng kalsada na ligtas. Hingal na hingal si Kei habang tinitingnan ang babae kung nasaktan ito. Nakatitig lang si Mariya kay Kei, gulat na gulat sa nangyari. "Ayos ka lang ba? May sugat ka ba?" tanong ni Kei na puno ng pag-aalala. Samantala, nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ni Mariya habang nakatitig sa lalaking nagligtas sa kanya...

Katangi-tangi siya sa suot nitong traje de boda na may istilong vintage cut sa leeg at ang sleeves na may see-thorugh na style, pinapalamutian iyon ng klase-klaseng crystal at sequences na umangkop sa kulay nitong cream white. Kahit na halata na ang umbok ng tiyan nito ay hindi pa rin iyon nakabawas sa alindog ng naturang babae. Simple lang ang hairdo nito habang natural look naman ang make up nito, mas maganda pa nga ang natural na style para sa Lara.

Mula sa malawak na bintana ng bridal suite, tanaw ni Talia ang salamin ng lawa habang ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa likod ng mga bundok. Sa loob, mabango ang mga puting rosas at fresh linen. Tahimik ang mga staff. Maingat ang bawat galaw. Para bang ayaw ng buong paligid na gambalain ang gabing matagal nilang pinangarap. Nakatayo si Talia sa harap ng salamin habang maingat na inaayos ng stylist ang kanyang veil. Suot niya ang isang ivory satin gown na may soft draping sa balikat at mahabang train na sumusunod sa bawat galaw niya. Simple lang ito sa unang tingin, pero kapag tinamaan ng natural light, kumikislap ang mga maliit na pearls sa laylayan na parang mga bituing pinagpahinga sa