Cebu Pacific Script Novels & Stories

Kumbinsihin itong bumalik na sa paglalaro ng basketball at higit sa lahat sa nalalapit na laro sa bansang Australia. HIS WEARING a black body fit t-shirts and faded pants, nakasuot rin siya ng baseball cup na medyo nakatago sa mukha niya at naka eyeglasses. "To all passengers of Cebu pacific flight J261 going to Aklan, please proceed to gate number 3. For your boarding pass. Again, to all passengers of Cebu pacific flight J261 going to Aklan, please procced to gate number 3 for your boarding pass." Paulit-ulit na sabi ng boses babae nasa speaker.

"Napakalaking halaga na." "Napakalaking halaga? Sabihin mo sa akin kung magkano talaga ang eksaktong numero niyan." "Napakalaki talaga." Napangiti na lang nang pilit si Bajeck, at piniling huwag nang magtanong pa, habang nag-iisip na lang ng sarili niyang tantya sa loob ng kanyang utak. Ang mga kamag-anak at kasosyo sa negosyo ng mga Mercadejas ay ang mga pinakamayamang tao sa buong Cebu, ang pinakamababang regalo mula sa kanila ay nagkakahalaga ng anim na numero, at para sa mga malapit na kamag-anak, pitong numero ang karaniwang binibigay nila. Ang kabuuang pera na makukuha sa lamesa na ito ay madaling aabot sa milyong-milyon—o pwedeng umabot pa sa sampung milyon.

Parang may emergency meeting na hindi ako invited. “Good morning,” I said slowly. Mama looked up from her coffee. “Morning, anak.” Papa gave me a small smile. “Gising ka na pala.” “Apparently.” I opened the fridge, then closed it agad kasi wala naman akong hinahanap. “Bakit nandito pa kayo?” Mama and Papa exchanged a look. Ah. Great. Adult look. My least favorite genre. “We have to leave for Cebu this afternoon,” Papa said. “Work trip. Three days lang.”

"SIR, AKALA ko ba bonding ninyo ito ng mga bata, bakit mo 'ko—" "Wala na tayo sa opisina. Just call me Craig." Kunot ang noong tiningnan ito ni Peter. "Ha?" Ipinarada ni Craig ang sasakyan sa paradahan ng airport kung saan sila sasakay sa isang private plane papunta sa Boracay. Umibis siya sa sasakyan at kinuha ang mga gamit sa compartment.

Pinilit kong limutan ang lungkot na pumaloob sa akin. Ang atraksyong Krus ay may taas na 302 feet. Ito ay gawa sa pinagsamang bakal at konkreto. Sa pagkakataong iyon ay naabot lamang namin ang ika-36 na palapag nito kung saan maaari naming masilip sa mga bintana ng pahalang na bahagi ng krus ang kabuuang likas yaman ng Bataan at sa kung hanggang saan pa man ang kayang abutin ng aming mga mata. Nakakalula ngunit nakakabilib ang karanasang ito.

Parang may alam talaga ang Papa nya tungkol sa patago nilang relasyo ni Ken. Maya-maya at tumayo na ito pagkatapos kumain "Ang mabuti pa ay magpahinga ka na muna at ako'y magpapahinga na din. Napagod ako sa byahe kanina." wika nito saka pumunta sa kwarto nito. Malaki ang condo nya doon sa Cebu, bigay iyon ng Papa nya sa kanya. May branch na din kasi sila ng Miller Steel Corp. sa Cebu pero sa Manila pa din ang main branch nila.

sinabi ko iyon sa harap niya na puno ng lakas ng loob. “One month Reese, just give me one month. Be mine again, be my girl. Make love to me. Gagawin ko lahat, ibibigay ko sayo lahat ng gusto mo at kung hindi pa rin magbago ang isip mo pagkatapos ng isang buwan, then pwede ka ng umalis ng Hacienda Del Riego, ako pa mismo ang maghahatid sayo pa-Maynila.” “Nahihibang ka na! what we had in the past it's just puppy love! nothing serious! bata pa ako non, Paco!”

“Nakita siya ni Nelson. I-book mo agad ako ng flight ngayong araw!” Napakurap si Jiro, gulat na gulat. “Ha? Talaga?! Diyos ko… finally, may good news!” Hindi na ito sinagot ni Elijah. Diretsong pumasok na ito sa elevator, habang si Jiro ay nagmamadaling sumabay habang busy ang mga daliri sa pag-type. “Booked!” sigaw ni Jiro matapos ang ilang segundo. “Next flight to Cebu — 4 PM! May oras pa para makapaghanda ka ngayon. Nai-check in na rin kita.”

Nasa sofa sila at kinakain ang dala nitong pichi-pichi. "Nagkagulo rito kagabi. Nanggulo si Damian. E dumating 'yong boss ko—" "Gabi? Boss? Wait. Am I missing something?" nalilito nitong tanong kay Auri. "May binigay s'yang document para sa marketing campaign ng trabaho ko sa Cebu—" "Cebu?!? This is getting more confusing. Start from the top." Sumubo ito ng kakanin at nakinig.

puno ng pasasalamat na sabi ni Celeste nang makarating kami sa kotse niya. “Friends like you both are rare.” Huminga siya nang malalim, medyo naging seryoso ang mukha. “Please come with us to Boracay. It’s on me. Maraming vacant na tickets, dahil kailangan kong magbawas ng mga fake na kaibigan.” Nagkatinginan kami ni Casey. Alam na namin ang sagot. “Sige, game!” “Yehey! Good!” Masayang nagpaalam si Celeste at sumakay na sa kotse niya.