Chasing In Tagalog Novels & Stories

ASHLEY AER's POV I am just following Ace and his friends, I chased him, he's so fast walking. Nang maabutan ko siya ay kinapit ko ang braso ko sa braso niya, hinayaan niya lang ako at hindi sinuway kaya napangiti ako.

Pero kinuha niya ang kamay ko bago ko pa magawa. “You know na hindi ako nananakit ng babae eh. Huwag mong hintaying ikaw ang unang masampolan.” What?! Ang kapal ng mukha niya pagbantaan ako! Hudas! Barabas! Hestas! Satanas! "Impak-" pero pinutol niya kung ano mang sasabihin ko. "Mag-ingat ka De Chavez, wala sa usapan ang pagbibigay ng gagong pet name, boksingerang angry bird!”

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Anim na buwan akong niloloko ng asawa ko at ng babaeng itinuring kong kapatid. Kaya nang dumating si Chase Celestino, may galit sa mga mata at ebidensya sa kamay, may nabuo kaming mapanganib na plano. “Isang affair,” sabi ko. “Real. Raw. No strings attached. Paghihiganti lang.” Matagal niya akong tinitigan bago ngumisi. “When do we start?” Dapat ginagamit lang namin ang isa’t isa para makaganti. Dapat walang feelings. Walang attachment. Pero habang unti-unting nahuhulog ang mga pader namin, napagtanto kong hindi na paghihiganti ang gusto ko. Dahil sa bawat gabing kasama ko si Chase, mas lalo kong nakakalimutan kung sino ba talaga ang dapat kong saktan. Ngayon, nakaluhod na sa harap namin ang

Habang nagkaka-isip siya nauunawaan na niya kung sino ito. Lagi siyang lihim na nakikinig sa kwentuhan sa bahay. Minsan akala ng mga ito ay tulog siya at wala siyang pakialam pero iniipon niya lahat ng nalalaman. No'ng nakaraang linggo pilit niyang hinahanap ang pangalan ng Tatay niya sa f******k hanggang sa may nakita siyang GABINO MELCHOR ang pangalan na taga San Ignacio. Tinignan niya ang mga friendlist nito at may nakita siyang mga Arcega ang apilyido. Katulad ng sa Nanay niya. Ilang araw niyang ini-stalk ang f******k account na iyon hanggang sa magdesisyon siyang lumayas at magpunta ng San Ignacio.

Mahinang sabi ko naman atsaka niyakap ang aking sarili dahil na din sa lamig. “Ha! I’m tired! I’m tired chasing that f*cking love! I’m tired of seeking that love! I’m tired, I’m tired!” Muling sigaw ko at biglang umupo at niyakap ang sarili ko atsaka muling humagulgol. Medyo nahihilo na din ako dahil na siguro sa pagod, lamig na dulot ng ulan at sa sakit na aking nararamdaman ngayon.

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Pero matapos ‘yung nangyari, ang akward! Naisip ko tuloy ang nangyari at agad akong pinamulanan ng hiya. Alam ko kung ano na ang kulay ng pisngi ko ngayon dahil nararamdaman ko ang init mula rito. Pagdating ng order ay may pag aalinlangan pa akong naramdaman. Hindi koalam kung bakit pero iwinaksi koi yon at nagpatuloy na lamang sa paglalakad. Ngunit mabagal ang lakad ko patungo sa taas. Parang umuurong ang sikmura ko dahil sa kaniya.

sabi ni Cha nang mapansin ang presensya ko. Wala sa sarili akong sumalampak sa sofa at sumandal doon. Napapikit ako nang maramdaman ang pag-ikot ng paligid ko. Shit! Bakit ba ako nagpakalasing? "Kuya, we should go home na." Sabi ni Cha. Umiling ako sa kaniya. "Si Rei? Look for her muna. Baka kung nasaan na naman ang babaeng iyon," nakapikit kong sabi.