Chefe Novels & Stories

Akala ko si Nanna na pero hindi pala siya. "Hello, pweding makitable?" Umangat ang tingin ko papunta sa lalaking kaharap ko. Matangkad siya at bumagay sa kanya ang kulay itim niyang buhok na umaabot hanggang mata niya. Naka-uniform siya ng pang-chef. Cute! Parang koreano lang peg ang itsura niya. Koreanong chef. "Sure." Ngumiti siya kaya napangiti na rin ako sa kanya. Hinila na niya ang upuan saka siya umupo. Pagkaupo niya ay saka naman dumating si Nanna.

Sanay din siyempreng mag-english. “Sir Keilys, long time no see,” bati ng head chef namin, si Chef Nori, isang tunay na Japanese chef na dating nagtrabaho sa Kyoto. “It’s an honor to serve you again.” “This is Ilaria,” sabi ko. “Today, gusto kong iparanas sa kaniya ang tunay na lasa ng Japan.”

Mahinang bulong ni chef kay Beatrice pero dinig pa din namin, huminahon naman si beatrice "nawa'y lahat." Mahinang bulong nung lima sa likod namin Inupo siya ni chef sa couch nang medyp kumalma na iton. "Stay here, I'll just buy you some water.." Chef whisper on her Ilang minuto lang bumalik na si chef at pinainom ng tubig si Beatrice. "Pare.. ikaw ba yung Chef Jahel?" biglang tanong ni kleo habang inaasikaso ni Chef si Beatrice

Lahat ay napatingin sa banda nila nang kina Audrey huninto ang lalake at ang kasama nito. "Hi, Miss Audrey! Nice to see you. I am Saint, personal chef of Master Regan. I'm here to serve you with the dishes I personally cooked for the champion as Master Regan commanded." Chef? Audrey raised her brow and scanned him. This is Regan's chef? A man who's wearing a watch worth millions was just his personal chef? Lucy leaned to her. "Personal chef tapos yayamanin? Baka pati janitor ni Regan, milyonaryo din?" Pabiro nitong saad matapos pagmasdan ang nagpakilalang personal chef ng young master ng mga Vasquez.

Nangigil ako sa skin ng letchon ang lutong kasi at sobrang sarap ang pagkakaluto. "Chef ba si Felix?" bulon ko rito. Tumango ito, "Talaga?" "Yeah! He's actually a professional chef but his service is for exclusive. Sometimes, he cooked for us." Aniya. "Kaya pala masarap. Ang suwerte nang kumakain ngayon dahil isang professional chef pala ang nagtimpla sa letchon." natawa lang ito. "Don't tell it to others. Since, he is a exclusive chef the VIP customers doesn't know him even his face. He also used a screen name." He said.

“Thank you, Miss Ocampo! Miss Ocampo is the best!” Naisip ni Persephone ang naging reaction ni Cheena kahapon nang nabanggit ang pangalan ni Javier. Malamang, may gusto na nga si Cheena. Kaya tinanong niya, “Pupunta ba si Javier today?” Tumango si Cheena. “Yes. Nag-message siya this morning.” Sinundan ni Persephone, “What do you think of Javier?” Nagkahiyaan si Cheena. “Si CEO Javier… gentleman siya. Steady siya magtrabaho at generous.”

Kahit na pinepeke niya ito, kita ang pagiging elegante niya. Yumuko siya sa iba’t ibang direksyon at bumati, “Magandang gabi sa inyong lahat, mga kagalang-kagalang na bisita. Ako si Chef Sam. Salamat sa pagtangkilik ninyo sa amin ngayong gabi. Sana nag-enjoy kayo tulad ng pag-enjoy ng team namin sa paghahanda nila para sa inyo.”

His well-ironed chef's uniform was dazzling as he walked towards us. "Good morning, baby," he said with a husky voice. Umiwas ako ng tingin nang magtama ang aming mata. Isa lang ang panalangin ko ngayong araw, sana hindi s'ya ang maging kapares ko sa pagluto. Umayos kami ng tindig nang pumasok si Chef Valen. He's wearing black chef's jacket that has a logo of AC University and toque hat. Nasa trenta na s'ya ngunit marami paring stud'yante ang nahuhumaling sa kakisigan n'ya. Kahit ibang kurso pumupunta sa HM building para masilayan ang kan'yang mukha.

“Stop it! I’m busy.” “Busy? Dude! ‘wag kang masyadong mag-focus sa trabaho!” Sinamaan ko siya nang tingin dahil sa sinabi niya. kaya talaga hanggang ngayon hindi pa siya ginawang CEO ni Tito dahil parang laro lang sa kanya ang pagpapatakbo ng kompanya. “May bagong open na bar, gusto mong pumunta?” “I don’t know, marami pa akong gagawin at kailangan ko pang kausapin ang vice president ng JJ company.”

Mabilis niya itong sinagot. “Si Chef Chua… ang tumatawag,” bulong niya, may halong kaba at respeto. Sandaling katahimikan, saka niya pinindot ang sagot. “Hello, Sir,” bati niya, bahagyang yumuyuko na para bang nasa harapan mismo nila ang kanilang pinuno. “Nasaan kayo ngayon?” malamig at matalim ang tinig sa kabilang linya, parang boses na walang bahid ng emosyon.