Cherry Chopstick Mga Nobela at Kwento

“Hindi ba sabi nila fifty-fifty lang ang tsansa ng operasyon?” Tanong ni Jasper habang marahang inilapag ang hawak na chopsticks, kumuha ng tissue at pinunasan ang gilid ng kanyang bibig.

si Cherry, hindi ko na siya nasagot nang pareho kaming napatingin sa kakadating lang na si Cheska. "Hi! Pwede makiupo?" she asked in a friendly tone. "Aya, pwede raw ba?" singit ni Cherry. "Huh? Ah! Oo nama, upo ka, Cheska." pangit naman kung tatanggi, 'di ba? "Uhm, gusto n'yong kimchi? marami akong dinala," anyaya ni Cheska, agad namang kumuha si Cherry ng kimchi at nang matapos ito ay sa akin naman niya itinapat ang pagkain.

Bukod kasi sa kutsara na ginagamit talaga ng pasyente, walang kubyertos na nakalagay sa plastic bag na dala ni Seojun. “Hala! Oo nga… Nakalimutan ko pala…” Napakamot ang binata sa ulo nito. “Ano nang gagamitin natin?” “May extra ako riyan na chopsticks, kaso isa lang iyon. Isa sa inyo ang kailangan gumamit ng kamay,” singit ng matanda.

Ngunit bago pa niya tuluyang mabawi ang chopsticks, ibinaba na ni Davian ang sarili niyang chopsticks. Pagkatapos ay malamig nitong tinawag ang waiter. “Palitan ninyo itong set ng dishes.” Diretso nitong tinuro ang mga pagkaing nasa harapan niya. Nanigas si Alexa. “Davian…” pilit niyang sabi, “ginamitan ko lang naman ng chopsticks ko, ” Malamig ang mukha ng lalaki.

nakangusong bulong niya na narinig ko naman. She tried her best and seemed too shy in front of me while trying to use the chopsticks. Tumayo ako at tumabi sa kaniya. Napatingin pa siya sa akin kaya nginitian ko siya sabay kuha ng kamay niyang may hawak na chopsticks. “This is how to use chopsticks.” I said and held her hand. “Hold the chopsticks like this,” I guide and teach her how to hold it properly. She's a fast learner because she learnt it in just a few seconds.

Masasarap ang mga pagkain doon yun nga lang ay nahirapan ako sa paggamit ng chop stick hindi kasi ako marunong gumamit nun. Sabi pa ni Dylan ay wala daw kutsara doon dahil japanese restaurant nga. Kaya bale para lang makakain ako ay sinusubuan ako nito, halinhinan kami, susubo sya sa kanyang sarili tapos ako naman ang susubuan nya. Hindi naman ako nailang kasi lagi naman namin itong ginagawa sa bahay at wala din namang ganun ka daming tao sa loob nung resto.

Sa daming nakalagay sa lamesa na halos nasa maliit na bowl nakalagay ay hindi ko na alam kung saan dito ang uunahin ko kainin o kailangan ko na bang kumain? Ang pinakamalala pa ay hindi ako marunong gumamit nitong chopsticks. Nakakita na ako nito pero never in my entire life ang nakasubok pa nitong gamitin. Kailangan ko pa bang itanong si kuya na nasa tabi ko? Kaso, baka makahalata sila.

“Huwag kang mag-alala kaya isa lang inorder ko dahil alam kong may posibilidad na hindi mo maubos order mo.” Ngumuso ako kaya natawa siya sa itsura ko. “Hindi mo naman kasi sinabing malalaki pala ang servings nila dito!” Siya na ang nagbukas ng disposable chopsticks namin at naghanda ng aming sawsawan. Para naman akong prinsesa dito sa pagtrato niya sa ‘kin, halos wala na akong kailangang gawin dahil siya na mismo ang nagkukusa.

natatawang biro ni Franki. "Syempre!" Natatawang sagot naman ni Angela. SA isang korean restaurant sila dinala ni Angela at madami itong inorder na pagkain nila. "Sobrang na mis kita na maka-bonding ulit friend," ani Angela at itinuro nito sa kanya ang hawak nitong chopstick. Nakuha niya kong ano ang ibig ipahiwatig ng kaibigan. Para silang bata na nag espadahan muna ng mga hawak nilang chopstick bago nag simulang kumain.

Natameme na lang si Sandara. Medyo iritado niyang kinurot ang chopsticks sa kamay, "I understand your feelings, so what's the harm in letting you go this time?" Gaya ng sinabi niya, kinuha niya ang mangkok at chopstick, kinuha ang upuan at inilagay sa tabi niya. Umupo siya sa tabi niya. At halos hindi na nga siya nakakilos sa pagkadikit nito sa kanya...