Cherry Chopstick Mga Nobela at Kwento

At umusog din siya. Binigay ko yung chopstick niya. At napasign of the cross. Amen. Kain na tayo Jeff! Kumain na ako, habang si Jeff parang na-pause na ewan. “Di ka ba marunong gumamit ng chopstick?” “Sa tingin mo mai-kikilos ko ang kamay ko Missamy?” “Huh? Nakapagtablet ka nga kanina? Wag mo naman ako artehan Jeff! Magpapasubo ka lang naman kasi.”

Lumakas ang pagtambol ng dibdib niya. “This is called tingkat. I’ll give you their number so you can order when you feel like it.” Nang mapansin niyang natitigilan ang kaharap ay ibinigay niya dito ang dalang chopsticks. “Don’t worry, it’s healthy.” Kinuha naman ni Jemima ang chopsticks kay Chester.

Ang babaeng palagi niyang naririnig lang sa tawag. Hindi siya nakita ni Jal. Pero siya, hindi makalimutan ang tagpong iyon. BALIK SA KASALUKUYAN Cherry closed her eyes, habang pinapahid ang luhang ayaw niya sanang tumulo. Inis niyang kinuha ang cellphone at nilapag ito nang madiin sa ibabaw ng mesa. Tumayo siya at kinuha ang cake tray. Inisa-isa niyang lagyan ng icing ang cupcakes—isa, dalawa, tatlo. Paulit-ulit, tahimik. Parang ritwal ng pagpapakalma sa sarili.

(Zhia POV) “Just hold that stick Zhia. Your not even a handicap right.”Naasar na ako sa pangalan ko ngayon. Gusto ko nang maiyak. Inis kong kinuha ang Chopstick. Pinagbiyak ko. Isa lang kinuha ko at tinusok na parang barbecue ang pagkain. Di ko matutusok nito yung kanin. Paano ba nila nasisimot ang pagkain sa pamagitan ng Chopstick?! Ayan nakakain na ako.

Kinuha ko ang tong na hawak nito para maglagay ako ng meat sa plate ko. "Aish! Libre eh kaya masarap." Napatigil ako at tinignan s'ya na kumukuha din ng meat gamit ang chopstick. Sanay pala s'ya nun. "Thank you!" Huminto ito sa pagsubo at tinignan ako, biglang nagkaroon ng ngiti sa labi.

Hindi ko na ikinuwento sa kanya, baka magbago na naman ang timpla kapag narinig niya ang pangalan ni Marcus. Nasanay lang naman akong gumamit ng chopsticks dahil sinanay nga… ni Mac Carlos. Madalas kaming mag-date sa mga restaurant na nabibilang sa chopsticks culture tulad ng Japanese, Chinese, Korean, at iba pa. Para daw kuno ma-feel namin na parang nagta-travel lang kami sa ibang bansa sa pamamagitan ng pagkain ng foods nila. Noong naramdaman kong busog na ako, sandali kaming tumambay sa loob. Hindi naman masyadong maraming customer kaya ayos lang na tumambay sandali.

Halatang pinaghandaan. Inabot sa kanya ni Lucille ang isang pares ng blue and white porcelain chopsticks. "Sige na, kung gutom ka na, tikman mo na. Ipinagluto kita. May sabaw din ako d’yan." Binuksan nito ang isang maliit na thermos na may lamang tomato and egg drop soup.

Kalma niyang kinuha ang cola chicken wing gamit ang sariling chopsticks at kinain ito nang walang alinlangan. Sa tagpong iyon, lihim na napabuntong-hininga si Ella. Ibinalik niya ang chopsticks na kanina’y nakabitin sa ere at nagpatuloy sa pagkain. Ngunit sa pagbaba ng kanyang tingin, hindi niya napansin ang saglit na pagkakapako ng malamig na mata ni Rico sa kanyang mukha. May bahagyang kislap sa mga mata nito—isang emosyon na mabilis ding naglaho.

Elton sensed a sense of competition and picked up a piece of sweet and sour pork tenderloin, offering it to Spectra’s mouth. "Open your mouth. This sweet and sour pork tenderloin tastes really good. It’s crispy on the outside and tender on the inside. Try it." Ayaw niyang ibuka ang kanyang bibig. Bakit hindi gumagamit ng serving chopsticks? Napaka-dumi kung maghahati sila ng chopsticks. Sebastian, using chopsticks, added spareribs and mutton to her bowl, mimicking Elton. "Try this, it’s good for your brain."

Hindi na para isatinig ko pa. Pagkatapos namin sa grocery kumain kami sa Japanese resto. gusto ko ipa, experience sa kanila kung paano kumain ng naka chop stick. Kita ko sa mukha nila ang pagka inosente. "Ate, baka hindi kami makakain. Hindi kami marunong mag-chop stick." sabi ng kapatid kong babae. "Naku, magsanay na kayo! Lagi ko kayong dadalhin sa mga ganito" mayabang kong sabi.