Cherry Chopstick Novels & Stories

“Sa kanan ako naka-IV, at medyo di kumportable ang kaliwa.” Tinulungan siyang umupo ni Alex, saka kinuha ang mangkok ng lugaw. “Nakikita kitang gumamit ng chopsticks sa isang kamay at kutsara sa kabila, parang wala lang. Kung gusto mong subuan kita, sabihin mo na lang direkta.”

This is the least that I could do for all those foods he cooked for me. “Seryoso ba kayong hindi talaga kayo mag-jowa?” tanong ni Lorreine habang may ngisi sa mga labi. Tinuturo pa niya kaming dalawa gamit ang chopsticks niya but not in a rude way. “We’re not,” sagot ko. “We’re just friends, Lorreine.”

The same usherette who assisted them in their room was stationed at the door and greeted all the guests. Alexander silently praised the in-charge who created the traditional Japanese ambiance by decorating the room with red, white, and black Japanese lanterns. Plus, there's a piece of Japanese music playing in the background. The tables were low and covered with a white table cloth and red napkins. It was also surrounded by decorative and comfortable pillows for seating. Bumulong siya kay Marcus. "Marunong ka bang gumamit ng chopsticks?" Napansin kasi niyang walang kutsara at tinidor sa ibabaw ng mesa. Chopsticks lang ang meron pero syempre biniro lang niya si Marcus. "We can always ask for

seryosong sabi ko. Kinuha ko ang stainless chopstick sa harap ko na ginamit ko pangkuha ng isang sushi at isinubo. Napapikit ako sa sarap. Tuwing may kasama akong babae ay dito kami unang pumupunta, syempre hindi mawawala sa order ko ang best seller nila na 'to.

Hindi ko kasi alam kung pa'no 'to gamitin. "Hindi ganyan ang paggamit ng chopsticks." Natigilan ako sa aking narinig. Pagkatapos, ibinaba ko ang chopsticks na hawak. "Pasensiya na. Hindi kasi ako sanay," mahina kong tugon. Yumuko ako dahil sa pagkapahiya. He sighed. "Ganito ang paggamit niyan." Itinuro niya sa akin kung pa'no 'to gamitin.

mababa kasi ang mesa kaya mas komportable talaga doon. "Salamat sa pagkain", sabi ko sabay lapat ng dalawang kamay. Kinuha na agad nag chopsticks at kumain. Di ko na ito kinausap, masyadong masarap ang pagkain para paghintayin. Nakain lang ako ng biglang umupo ito sa tabi ko, may distansya pa rin sa aming dalawa ng bigla nitong hinila nito iyon palapit sa kanya at nasama ako. Nabitin tuloy sa aking kamay ang sushi at nang makalapit na ito ay nilantakan iyon paalis sa chopstick ko. Dinilan pa nito ang gilid ng kanyang labi. "Tasty...", napakurap-kurap ako at tila na estatwa sa ginawa nito. Napakalapit namin ngayon sa isa't-isa, ang isang kamay pa nga nito ay nakatukod sa aking likod.

Kundi para sa kanyang sarili. Kaya naman gamit ang chopstick na hawak, kinuha niya ang dalawang ginupit nitong pork. She also reached for the lettuce. Binalot niya ang lutong karne gamit ang isang dahon at iniumang ito sa bibig ng binata. Hindi nakaligtas sa paningin niya ang pagbadha ng gulat sa mga mata ng binata dahila sa kanyang ginawa. Muli niyang iniumang ang pagkain sa bibig nito.

Si Everett ay kumuha ng handcrafted wooden chopsticks, samantalang si Everisha naman ay namili ng mga cute na keychains na hugis hanbok. Pagkatapos maglibot, nagdesisyon kaming magtanghalian sa isang sikat na Korean BBQ restaurant. Sa sandaling pumasok kami, bumungad ang amoy ng inihaw na karne at ang ingay ng mga masayang nag-uusap na pamilya. “This is going to be fun,” sabi ni Everett habang nilalatag ang apron niya. Habang iniihaw ang mga hiwa ng pork belly sa harap namin, hindi ko maiwasang mapangiti. Isa itong bagong karanasan para kay Everisha, at kitang-kita ang excitement sa kanya.

Nang umuwi si Tyler nang gabing iyon, naghanda na ang bagong chef ng isang marangyang hapunan para sa kanya. Sa itsura, kasingganda ito ng mga pagkaing madalas ihanda noon ni Dianne. Umupo siya sa hapag-kainan, kinuha ang chopsticks, at tinikman ang isang putahe. Masarap—sa totoo lang, napakasarap. Ngunit may kulang. Matapos ang ilang subo, ibinaba niya ang chopsticks. Tahimik na naghintay sina Manang Marga at ang chef, kapwa kinakabahan.

Nakangiting sinamyo niya ang mabangong amoy niyon. "Ang bango," nakangiting bulong. "Here's your chopsticks," nakangiting sabi ni Eachen na pinaghiwalay pa muna ang magkadikit na chopsticks bago inabot sa kanya. "Thanks," nakangiting saad niya. "Eat well." "You too, eat well." Bago kumain ay hinanap pa muna niya ang favorite spice na magpapasarap sa ramen niya.