Tingnan mo, para sa akin ang tugma ng mga salita sa tula at lyrics ay parang heartbeat ng isang awit — hindi lang ito pampaganda ng tunog kundi nagtatakda rin ng emosyon at ritmo. Kapag magkatugma ang mga dulo ng linya, nagkakaroon ng inaasahang pattern na nakakabit sa pandinig; mas madali para sa utak na sundan at madama ang pulse ng tula. Madalas akong napapansin na mas tumatagos ang isang linya kapag ang tugmaan ay hindi lang teknikal na pareho ang tunog kundi may kaugnay ding emosyonal na pahiwatig.
Gusto ko ring maglaro sa mga internal rhyme o slant rhyme — minsan ang hindi ganap na tugma ang nagdadala ng kakaibang kulay at pagka-personal sa isang linya. May mga pagkakataon na sinasadyang sirain ang tradisyunal na tugmaan para lang magbigay ng emphasis o kontrast. Bilang mambabasa at tagapakinig, natutuwa ako sa mga tula o kanta na alam kung kailan ititindig ang perfect rhyme at kailan magpapasok ng sorpresa para hindi maging predictable ang daloy. Sa huli, ang magandang tugmaan ay tumutulong magpabilis ng pag-ibig o pag-unawa sa salita — at doon nagiging memorable ang isang linya.