Novel & Cerita Comics Story Tagalog

"Dibah Mayawhekgsi?" Tumango na lang ako kahit 'Maya' lang ang naintindihan ko. Papikit-pikit na rin ako dahil sobrang dami ko ng nainom, nag-iinit na ang buong katawan ko lalong-lalo ang mukha. Kinuha ko pa ang inabot nilang tagay at napamasahe nang biglang umikot ang paningin. "Uwi na tayo, Annie, gumagalaw na 'yung mga bato." Sambit ko habang sinusundot si Annie sa tagiliran.

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Pero anong meron sa likod ng nagtataasang halaman na to? “Ito ang tinatawag na Maze Garden, maraming daang pasikot sikot. Ang sabi nila kapag sinubukan niyo raw ng partner mo ang hanapin ang isa’t isa at nagkatagpo kayo ibig sabihin kayo raw talaga para sa isa’t isa. Sa pintuan na yan kayo maghihiwalay.” Paliwanag niya naman sakin. “Naisipan mo rin bang gawin yun?”

Buti na lang napigilan ko ang sarili ko. "Bakit ka dinala ng mga manjies dito?" tanong ng lalaki at nakatutok siya sa akin. "'Yong mga Manjies-jejemon na 'yon? Syempre, kasi po akala nila kinuha ko 'yong Holagram map na nasa akin. Akala po nila ninakaw ko, akala po nila magnanakaw ako, Akala po nila na mananakaw ko 'yon. Akala lang po nila!" saad ko nang mabuti sa kanila.

Sa totoo lang, gaya niya sa totoong buhay, kawawa ito. Si Jose ‘Huseng’ Genero Jr. ay mahirap. Labingwalong taong gulang. Mababa ang marka sa elementarya hanggang ngayong hayskul siya. Sa totoo lang, mautak si Huseng. Ngunit ayon sa standard ng mga kontrabida sa mga storya, lahat ng katalinuhan niya, sa maling karton nakalagay. Hindi rin kahiya-hiya ang mukha ni Huseng. Ngumiti si Mary Joy sa salamin. Hindi ang ngiting nakasanayan niya ang kaniyang nakita sa harap. Hindi ito matatawag na ngiti. Ang mukha ni Huseng ay nakaayos sa angulong kahit anong gawin niya, nakakainis na ngisi pa rin ang lumalabas.

Chapter 16 14 hours and 30 minutes later… Isabelle Pov Grabi hindi ako makapaniwala na nakatuntong na ako sa Canada. “Mahal tulungan mo akong magbasa ng placards ha? Zane Cuanco raw ang inilagay nila.” “Nila? Sino kasama ng kapatid mo?” “Hindi ko alam eh.” Lumingon-lingon ako at binabasa ang mga hinahawakan ng mga taong sumasalubong.

Makasigaw wagas! Eh di lingon ako sa pogi. Oh no!My earth is slowly revolving! SUPER DUPER SLOW MOTION! Habang si pogi lingon-lingon naghahanap ng chair. "My Adonis,"sigaw ko sabay tayo at tumakbo in slow motion para salubungin siya. Malapit na ako sa kanya at payakap na nang bigla siyang lumihis. Pakipot si koya eh...

Ito ay may dugong Pilipino at Astralyano. Pinili niya ito on the last minute upang maging bida sa gagawing drama series,knowing na marunong itong mag-tagalog since half of the dialogues in the script is in Tagalog. “I’m so glad to know na nagustuhan mo ang gawa ko,Miss Lisbon.” ang nahihiyang sagot ni Serena.

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.