Confine Hospital Prank Novels & Stories

Saka paseryosong inirason, " Alex' brother had an accident bro, we just came out from the hospital." "Accident?! Then why are you laughing?!" nagdududang usisa ng nasa kabila. "Ahh that! HA! HA! HA! That's because..... it's a prank!" parang nababaliw na sigaw ni Hans. Panay parin ang pagtawa. Samantalang ang kasama at ang nasa kabilang linya na kausap ay nakatagilid ang bunganga dahil sa naririnig.

Mukha lang naman ang gagalawin nila, right? Facial treatment ang rinig ko! Hindi ako makapaniwala matapos nila magpakilala sa akin, pinapahiga nila ako doon sa malaking kama. Napalunok ako! Ang nurse kasi– may nilabas na mga stainless na gamit sa pang-opera. May nakita akong gunting, maliit na kutsilyo, tiyane, at kung ano-ano pa. Mas lalo na nang magsuot sila ng gloves . . . na meron din sa hospital.

giit nito pero galit pa rin siyang nagpumilit nang may isa pang lalaking nurse ang lumapit sa kanya para pigilan din siyang wag makapasok. Hinawakan nila siya sa dibdib. "Sir! Mabuti sumunod na lang tayo sa policy ng hospital, bawal ho talaga kayo sa loob at kung hindi kayo susunod hindi nila magagawa ang trabaho nila, kumalma ho tayo." Nagpupuyos ang kalooban niya at napahilamos na lang gamit ang dalawang palad at naglakad paatras nang tabigin niya rin ang kamay ng mga itong nakahawak sa kanya.

“To deny accountability just so the De Zarijas name stays untarnished?” Lumunok siya at lalong umiwas ng tingin. Sandaling natahimik ang buong opisina niya. Mula rito sa kinatatayuan ko, ramdam ko ang bigat ng pagkabalisa at takot na pilit niyang itinatago. He was gripping his hands tightly, trying hard to maintain his composure but he was failing. I sighed when I heard the rising voices from outside the hospital. Kahit dito ay rinig ang mga reklamong pagpapasara ng aming Hospital.

It was just a thought though, because as he watched how the knight behaved, it seemed as though it was also clueless and was just really frustrated that they cannot be touched nor brought behind the bars without further evidence. As silence vanquished the hallways of the hospital, the only thing that broke its deafening effect was a door that cracked open—which was, coincidentally, Selene’s room’s door. Pare-pareho silang sinalubong ng doktor na nakangiti sa kanya at kay Jonas.

Don't worry, the hospital security is strict. Napakawalan ko ang hiningang kanina ko pa pinipigilan. Napasandal ako sa sofa, hinahaplos ang mukha ko. Dalawang bali sa tadyang. Isang ama, nagawang baliin ang mga buto ng sarili niyang anak dahil lang sa sarili nitong pride. "Umiiyak ka ba, Kairo?"

ani ko habang magkasabay kaming naglalakad palabas ng hospital. “Don't worry, kung pabilisan lang ng lakad, alam kong panalo ka kaysa kay Shaun,” biro niya. Hindi ko naman napigilan na gumanti ng palo sa tiyan niya kaya bahagya siyang napaubo at napabitaw sa pagkakaakbay niya sa akin. “Napaka-insensitive mo talaga, Trent” saway ko sa kanya. “Ito naman, joke lang.”

"They didn't want to say anything to me so I told them I am your fiancé. I guess they were doubting me but they didn't seem to have any choice. So they spilled. Sabi naman nila makakauwi ka na. This afternoon." "That's good to hear. And can we drop by for some burgers? I'm starving." "Are you kidding? This hospital served you some really great food." I chuckled. "Shut up. I wouldn't eat those even when you point a gun in my head. It would never taste that great. Ikaw ang kumain kung gusto mo." "Well, that is rude. I am not the patient here." My phone rang suddenly that we had to stop teasing each other.

Hindi ko mapigilang matawa pero naroon pa rin ang pait. "Nagbibiro ka ba? Paano naman mangyayari 'yun, e ang bata ko pa," hindi ko napigilan ang maging sarkastiko, dahilan para mabitawan niya ang kamay ko at mapayuko dahil sa hiya. Namutawi ang katahimikan sa apat na sulok ng kwarto sa hospital na ito, walang nag-lakas loob na magsalita at lahat sila ay nakayuko lang.