Constellation Of Cassiopeia の小説・ストーリー

Maging ako ay natahimik na lamang at maang na pinagmasdan ang maliwanag at makulay na kalangitan. Sa tabi ko ay si Cassiopeia na nakatingala rin sa kalangitan, pinagmamasdan ang makulay na fireworks display. Sinulyapan ko siya, lalo pa nang marinig ang kaniyang pagsinghap. Nakatingala pa rin siya, nakatulala sa fireworks, at tila hangang-hanga sa nakikita.

Sobra akong namamangha na nakukuha ko siyang titigan nang malapitan, ipagsawa ang mga mata ko sa mukha niya na noon nahihiya akong gawin dahil guilty ko sa nararamdaman ko sa kanya at baka mahuli niya ako sa pamamagitan ng aking mga mata. He laughed. "Thanks to my parent's genes," He grinned. I smiled. Totoo naman 'yon kasi magandang lahi naman talaga ang pinagmulan niya. Tumingin ako sa langit. "I can see the constellation stars. Ayon! Sa left, si Cassiopeia, Andromeda... wait, I wonder if that's Leo. Hindi ko kabisado," I laughed. Natawa na rin siya.

"Did we make this?" Tumango ako. Humila ng unan humiga doon. Nakatingala sa mga bituin. Tumabi sa akin si Jascha, ganoon din ang ginawa. Tinuro ko ang constellation na visible mula sa puwesto namin. "Cassiopeia." Sabay naming bulong ni Jascha. Nanatili kaming nakatitig doon habang pinapakiramdaman ang isa't isa. Gumapang sa akin ang isang kamay ni Jascha, kumilos siya. He lay by his side and looked at me intently.

Tahimik lang si Caleb sa tabi ko, pero ilang sandali pa'y nagsimula siyang magturo sa kalawakan. "Alam mo ba 'yun?" tanong niya, itinuro ang parang nakadugtong-dugtong na mga bituin. "Orion's Belt 'yan. Isa 'yan sa pinaka-kilalang constellations." Napanganga ako nang bahagya, humanga sa ganda ng tanawin. "Wow, hindi ko 'yan napapansin dati. Pero parang ang linaw niya dito."

Pero tinalikuran niya si Cassiopeia. "Hindi naman ganoon kadali ang nangyari Poldo. Nakikita mo naman kung paano niya minahal si Cassiopeia. Nakikita mo kung paano niya ito inaalagaan, biktima lang din si Gordon ng sitwasyon--"

Kusa na lang kasing lumabas 'yon sa kanya, na ewan ko ba kung bakit ko 'yon nasabi. And my heartbeat its not normal that time. Tumayo ako at pumunta muna sa terrace. Siguro pagod lang 'to. Kaya lagi ko siyang naiisip. I look up and I see the clear sky having a millions clear light of a star. "What a wierd traits." "Wierd , yeah! Pero 'yon ang gusto ko.. And the last one." she paused for a while.. Tsaka tumingala sa langit that having a twilight zone. " The one who can show me the heart shape constelation."

Iyon agad ang tanong na pumasok sa isip niya. Now it seems that this Cassiopeia is a woman full of mystery and now he can’t help but want to know what is his connection with her. Nadia Lucia Comment|vote

"I don't know why the day I turn back at Elisora I told myself I will not go back. But Aries and Aquarius follow me here and convince me to go back. I told them I'm not, but... but when they go back I feel guilty. I want to go now but I can't." "Are you trying to run away from something, Virgo? Because if you want to go back you must go back," I said. "It's... easy to say that. But I don't feel like my presence would help them." She sighs and looks at the sky. "Remember the night when are we looking at the sky? You ask me why this is no Virgo constellation. We, celestial spirits need a lot of power to create our constellations in the sky. I always try my best but end up making mistakes. Ilan

malambing na bulong nito sa akin. "I know, right?" natatawang sabi ko kaya tumawa rin siya. Bahagya niya akong hinila palapit pa sa kaniya kaya naman mas lalong humigpit ang pagkakapulupot ng braso niya sa bewang ko. "Well, I did some research, and I know a few constellations. See that bright one over there? That's Orion." I followed his finger. Nang makita ko iyong tinuturo niya ay nang-aasar akong tumingin sa kaniya.

Kitang-kita niya ang mga bituin. Her gaze traced the constellations. Nakikita niya ang Cassiopeia. It reminded her she’s not a queen and she will never be. Hindi niya alam kung bakit nalungkot soya gayong hindi niya naman iyon pinangarap. Ang gusto lang niya ay may lalaking magmamahal sa kanya nang tapat. Mas tiningnan na lamang niya ang ibang bituin. The stars seemed to stretch out endlessly, a reminder of the vastness beyond her own small, sad world. She felt small, insignificant compared to the stars shone like diamonds against the dark canvas of the night.