Creative Shots For Graduation Novels & Stories

How? Sa bawat picture na nakikita ko, para akong maiiyak. Lahat 'yon nagpapaalala sa akin sa masaya kong childhood years and teenage years. Pero ang mas lalong nagpaantig ng aking puso ay ang litrato ko noong college graduation ko. MJC L. Osmeña. Two thousand twenty-two. College Graduation Day.

Amoy alak, pabango, pawis, at kalayaan. “JUSTINE!” sigaw ni Rina, sabay yakap sa’kin na muntik na akong mabitawan ang clutch bag ko. “MY GIRL.” “Rina, huminga ka naman,” tawa ko. “Walang breathing tonight,” singit ni Cristy, may hawak nang dalawang shot glass. “Graduation night!” “Shot!” sigaw ng grupo. “Wait—” protesta ko. “Walang wait,” sabi ni Rina, sabay abot ng baso. “One shot lang.”

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Tahimik ang silid — malinis, maaliwalas, at amoy bagong linen. Nakita ko ang mga gamit niyang maayos na nakalagay, ang maliit niyang bag sa lamesa, ang paborito niyang pabango, at isang litrato… Litrato naming dalawa. Kinuha ko iyon, marahang hinawakan. Isang simpleng kuha noong graduation ko, kung saan pareho kaming nakangiti —pero sa likod ng mga ngiting iyon, may damdamin palang bawal, ngunit totoo.

Nakaside view ako at halatang seryoso akong nakatitig sa mga chess pieces. The second photo was my graduation photo. Sketch pa rin iyon. There were photos of me when I was wearing my crown, nagsusulat ako, natutulog, nakangiti, tumatawa, mayroon ding hawak ko sa kamay si Hope, nagtuturo sa mga bata, nakaupo at nakatingala. Lahat ng iyon ay puro sketch at ang huling sketch ang siyang nakapagpakaba sa akin. It was me, wearing my wedding dress.

Hindi niya maikakaila na nakakagulat na magaling pala itong kumuha ng litrato. Pagkatapos, biglang nanigas ang kanyang ekspresyon. Sa mga litrato, may isang luma. Ang kanyang university graduation. Hawak niya ang isang malaking bouquet ng crabapple blossoms, nakangiti nang matamis sa camera. At sa gilid ay si Max. Isang alaala ang gumuhit sa kanyang isipan. Tumingala siya kay Max habang gulat pa din, “Yung bouquet na iyon… ikaw ang nagbigay? Nandoon ka sa graduation ko?”

Yun bang tipong parang pinapanood siya nito hanggang sa lumaki na siya. Binuksan niya ang huling pahina ng sketchbook. It was her graduation scene where she was smiling ear to ear dahil sa wakas, nakapagtapos na siya ng pag-aaral. Pero ang nakakuha ng kanyang atensyon ay ang note na nakasulat doon sa ibabang bahagi ng drawing. 'I should stop this. I don't feel like it's normal anymore. Happy graduation, Pumpkin...'