Novel & Cerita Cruelness

Mabilis na rumagasa ang kaniyang mga luha habang halos mapaos ito sa paghagulgol. Hindi niya matanggap na nagawa ito ng kaniyang tiyo sa kaniyang sarili. Ang ganiyang uri ng anyo ay nangangahulugan na nanumpa ito dahil sa matinding galit. The pledge of deadly silence... a pledge that requires drying up the blood and sewing the mouth as a covenant to slaugther a specific being. This pledge aims to enhance the evil side of a creature in order to boost power to the limits. This means that the sanity is ruined by evil blood. All the creature will feel is deadly wrath without the ability to think clearly as the creature sole purpose now is to kill or fulfill his grave need to drain the blood of w

Anger, humiliation, and betrayal surged through me, igniting a firestorm within, making me clench my fists so tightly that my nails dug into my palms. Despite the shock, I didn't shed tears or show vulnerability. Instead, I felt a relentless surge of rage and determination, refusing to succumb to the suffocating injustice. Napatawa ako sa ginawa nila. Napatawa ako sa ginawa nila. "Ang kapal talaga ng mukha mo!" Luxury's voice echoed through the room, dripping with contempt and accusation. Her eyes were blazing with anger as she took a step closer, her fury palpable.

maarteng sagot ko at pinag-krus ang binti. "Ewan ko sa 'yo! Wala ka talagang pinapakinggan." Umiling si Ate Serenity nang gayahin ko lang ang sinabi niya. Tama siya. Lumaki akong 'di masunurin dahil tuwing sinusubukan kong maging mabait ay kinukumpara lang ako kay ate. Gusto ng mga taong nasa paligid ko na gayahin ko siya dahil matalino siya, mabait at matulungin sa kapwa. Pero kahit anong pilit kong gayahin si Ate Serenity ay hindi gumaganda ang tingin sa akin ng mga tao dahil ang pagkakakilala na nila sa akin ay m*****a, maarte at masama. Magkaibang-magkaiba talaga kaming magkapatid. She's the angel and I'm the villian.

Walang pag-aalangang sinipa ko ang binti niya pero nakakapagtakang parang hindi man lang siya nasaktan sa ginawa kong iyun kaya't gamit ang isang kamay ay hinila ko ang cellphone niya at ibinato ko iyun kung saan dahilan para mabasag iyun. Nanlilisik ang mga mata ko habang tinitignan siya at dinuduro. "Damn you," pagmumura ko sa kanya. I don't usually cuss but right now I'm mad and I can't control my mouth and emotions. "Gago ka!" Hindi ko na din kontrolado ang galit ko para sa kanya. Naiiyak ako ngunit pinigilan ko ang pagbuhos ng luha ko.... Neon Castiel is not worthy of my every teardrops!

Kumalas ako sa pagkakayakap at napayuko para punasan ang luha ko. I signed. " Mark, gusto kong sampahan ng kaso si Aurie at Adrian. Kahit pa kababata ko siya at nagkasala kami dahil sa hindi pagkilala kay Aurie. Hindi pa rin reason 'yon para patayin nila ako. Gagawin kong miserable buhay nila!" ani ko sa galit at tinanggal ang swerong naka kabit sa kamay ko at tumakbo papalabas.

Puno ng determinasyon saaking tinig. "Friendship, hindi kita maintindihan." "Huwag kang mag-alala, hindi ka madadawit sa plano. At ang pangako ko sa'yo na mananatili lang ako rito ng isang buwan ay tutuparin ko pa rin iyon." "Jela, kahit habangbuhay ka ng tumira dito ay okay lang saakin. Ang hindi okay ay 'yang pinaplano mo. Hindi ako sang-ayon diyan."

I snapped. He scoffed, shaking his head. "Niccolo is a ruthless man, just like people say, and that's so f*cking true. He punishes people who disobey him, physically or mentally. Even our relatives are scared of him. His own family, Sadie. Takot sila dahil kayang kaya ni Niccolo na pabagsakin ang mga kumpanya nila nang walang hirap. He can turn them into poor homeless, so they will kneel and beg, and will do everything he'll command," seryoso niyang saad.

Kahit na nawalan na ito ng malay ay patuloy pa rin nitong nila-latigo si Czar, parang inihahalintulad sa isang animal ang pag-trato ng mga ito sa isang bata. Hindi niya na alam kung ilang beses siyang nagmakaawa. Hindi siya inalintana ng mga ito at patuloy lang sa ginagawa. Tumigil lang ang mga ito, nang magawa ang isang daan na ini-uutos sa pag-latigo. Paano nagiging ganito ka cruel ang mundo sa kanila? Sa dami ng uri ng parusa ay bakit ito pa? Bakit kailangan nilang pagdaanan ang ganitong uri ng pagma-maltrato?

histerikal na sabat ni Sofia na may luha pa rin sa mata. Sa sobrang kapal ng mukha ng babae ay gusto niya itong saktan pero hindi niya ginawa. Dahil hindi naman talaga siya ganoon. “Hindi kita hahayaang mamatay. Hananap tayo ng iba.” Sagot naman ni Jason sa babae na halatang kinakabahan na rin.

Humagulgol ako sa gitna ng ulan. Hindi ko alintana ang buhos ng ulan. Gusto ko na lang matapos ito... matapos ang lahat ng paghihirap ko. Gusto ko nang mamatay. My mother's hatred was a poison that burned me from the inside out, twisting my flesh and soul into something savage—a ruthless beast with no room for love, no capacity for care. I became selfish. I became cruel. The agony ate away at me, locking my heart behind ice-cold walls shadowed by bitterness. I fed on rage and venom until the boy I once was was nothing but a hollow ghost, buried beneath the wreckage of my own making.