Novel & Cerita Cruelness

Kahit na nawalan na ito ng malay ay patuloy pa rin nitong nila-latigo si Czar, parang inihahalintulad sa isang animal ang pag-trato ng mga ito sa isang bata. Hindi niya na alam kung ilang beses siyang nagmakaawa. Hindi siya inalintana ng mga ito at patuloy lang sa ginagawa. Tumigil lang ang mga ito, nang magawa ang isang daan na ini-uutos sa pag-latigo. Paano nagiging ganito ka cruel ang mundo sa kanila? Sa dami ng uri ng parusa ay bakit ito pa? Bakit kailangan nilang pagdaanan ang ganitong uri ng pagma-maltrato?

"F*ck, tell me!" >> Lumuluha kong ibinuka ang bibig. "I-Ikaw." Napapikit ako ng mariin dahil sa sakit na dulot niya. Ramdam ko ang galit niya sa bawat pag-ulos na ginagawa niya sa akin. Pero ano ba ang ginawa kong malaking kasalanan ngayon para magalit siya ng ganito? >> "Pare-pareho lang talaga kayo. Mga walang k'wenta!"

malademonyong tanong ng lalaki sa kaniya na ikinahikbi ng babae habang naka-baluktot na naka-higa sa sahig. “Ang taong katulad mo ay hindi sapat na ‘yan lang ang aabutin. Dapat sa ‘yo ay sinusunog.” ani niya at tinapakan pa ang mukha nito. “Ano bang kasalanan namin sa ‘yo?” umiiyak na tanong niya sa lalaki kaya napatawa naman ito sa sa tanong ng babae. “Hindi mo maalala? Lahat ata kayo ay walang maalala sa ginawa niyong kasalanan. Parepareho kayo nila Angel, Lyka at Aira.” ani ng killer sa kaniya.

tanong ko at hinawakan ko ang mga kamay niya nagulat ako na itinulak niya lamang ang kamay ko. “I hate you! Di ko kailangan ng awa mo! You want to be free? Yon' ba ang gusto mo?” i see his eyes never say lies because eyes see the truth. His eyes is full of hatred. I just look at him, my eyes started get watered. I feel my knee numb and stun at the same time i want to comfort him but I can't.

Mahina nitong sambit nang lumapit ang apat na babaeng umiiyak pa rin. Nagkatinginan na lamang ang natitirang membro ng council nang marinig ito. Totoong galit na galit din sila kay Dom dahil sa ginawa nito. Ngunit alam naman nilang wala na silang magagawa rito, maliban na lamang kung gusto nilang matulad sa kanilang limang kasamang ngayon ay wala nang buhay. The Doomed really live up to his name. With his ruthless and cruel way of dealing things, everyone who dares to cross his way is really destined to be doomed.

Curious. It wasn’t a challenge. Not mockery. It was something worse. Genuine. Her fingers curled tightly around the glass. “Because you’re cruel,” she said, refusing to look at him. “Because you manipulate everything around you. Because people disappear when you get involved.” She turned to him then, eyes burning. “Because you don’t care.” Vael gave a low chuckle, quiet and humorless. “Cruelty is a tool, Elise. One I’ve mastered because this world demands it.”

Hindi naman nagtagal ay kapwa namin narating ang finish line ng kasarapan. Akmang babangon na sana ako para kargahin ang anak nang pigilan ako ng aking asawa. "Please, pahinga ka muna saglit. Let him be, ang pag-iyak ay nakabubuti rin para sa bata huwag lang masobrahan. Ang mali ay 'yong hinayaan mo siyang umiyak ng umiyak. Paglaki niya may tendency that an overactive adrenaline system and so the child will display increased aggression, 'pag laki niya may puruhan na lumaki siyang bayolente."

Habang pinapanood ko si Kaegan ay kahit papano ay gumagaan ang pakiramdam ko. Kaegan is my sweetest and kindest baby I know. Kahit bata pa ay marunong ng umintindi ng mga bagay-bagay. Hindi siya makulit o nagpapasaway. Dahil wala akong ibang mapag-iwanan noon, wala pa siyang dalawang taong gulang nang ipasok ko siya sa daycare.

Ang isa sa kanila ay bumulong lang nang mahina, sapat lang para marinig ko bago siya isara ang pinto: “Ayaw mong mawalan kami ng trabaho, hindi ba? Masama ang magsalita laban sa kagustuhan ni Ginoong Moretti.” Doon ko mas lalong naintindihan ang lahat. Ang bawat hirap na dinaranas ko—ang lamig, ang kulang na pagkain, ang kawalan ng liwanag at hangin—ay hindi simpleng kapabayaan. Ito ay utos niya. Ito ay paraan niya ng pagpapahirap sa akin nang hindi man lang ako hinahawakan o tinatamaan. Gusto niyang maramdaman ko ang bawat kawalan, bawat kakulangan, bawat hirap, para matutunan kong walang akong karapatan, walang akong kapangyarihan, at lahat ng meron ako—kahit kaunting ginhawa—ay nakadepend

Masakit pa rin kahit hindi na ako birhen. "Does it feel good?" aniya habang pabilis na ng konti ang kanyang paggalaw. "Hmmm..," tumango na lang ako habang nakahawak rito ng mahigpit sa kanyang matigas na braso. Lalo pa naging agresibo si Nix dahil sa sobrang dulas ng aking pagkababae Tagaktak na rin ang kanyang pawis habang taas-baba ang kanyang katawan.