Culpa Mea Novels & Stories

I did not ask Brianna to overuse the slwwping pills but like Terrance, I am also one of the people who drove her to do it, at hindi naging madali ang para sa akin ang pagtanggap ng katotohanang iyon. I kept thinking about it. My mind was telling me that I shouldn't be troubled, but my heart couldn't lie. I could never deny the pain in my heart or the guilt I feel. Until it finally dawned on me. Yes, I was also to blame. I should be held responsible for what happened to Brianna and the poor unborn child. And the fact that I was also to blame made me feel even worse. My heart ached so much that all I could do for the past two nights was cry and apologize to the unborn child in silence, hoping

bwelta ko saka inagaw pa sa kanya ang kape na natapon sa damit nya nagulat sya ng itapon ko sa muka nya ang kape na maligamgam at sinampal ng walang pagdadalawang isip kasunod non ay sa kaliwa nyang pisngi pinahid ko sa damit nya ang basa kong kamay gawa ng pagsampal ko sa muka nya at ngumisi di sya nakakibo dahil sa ginawa ko, di ko sya nakita noon dahil di na ako bumalik sa simbahan dahil alam ko baka di lang yan ang nagawa ko sa kanya noong araw nayon "kulang payan for ruining my life, dapat magdusa ka sa lahat ng kasalanan mo, you doesn't deserve to breath" saka ako nagulat ng may humiklat ng buhok nya at tumama ang likod nya sa pader

Mas lalo akong namroblema. Should I meet him? Is this a good time to be with him? I am not guilty about this fraud they are accusing me for but… I still know I should take responsibility for this. Pangalan ko ang nadadamay, hindi ko pwedeng balewalain lang. I heaved a breath, and didn't answer. Anong dapat kong gawin? “Talliana… are you still there?” Psalm’s soft and gentle bedroom voice woke me up from my thoughts.

Mula sa pintuan naroon si Mabele nakikinig sa dalawa at sa lahat ng sinabi ni Sophia nakaramdam siya ng guilt dahil siya ang dahilan para makipaghiwalay si Zimon kay Sophia. Nagpadalos dalos siya noon at hindi nagisip kung masasaktan ba niya ang kanyang anak. Ang laki ng nagawa niyang kasalanan dahil ultimo ang apo nila ay naghirap dahil sa kanyang kamang mamangan noon .

Nang mawala sila sa paningin ko ay muli kong binalingan si Mia na ngayon ay nakalugmok sa sahig at panay ang pag-iyak. Nilapitan ko ito at hinila patayo. "Tumayo ka riyan at pagbayaran mo ang kasalanang ginawa mo!" Binalya ko ito sa sofa. "H-Huwag p-please! A-Ako lang ang inaasahan ng mga kapatid ko sa probinsya! P-Please, Carlos, maawa ka—" "Fuck you! Sana naisip mo iyan bago mo pinatay si Christina! Now face the consequences of your actions!" mapanuya kong singhal rito, "you're a fucking murderer, Mia! At ang dapat sayo ay makulong!"

saad nito bago pinilit na alisin ang pagkakahawak ko sa kanya. Napahilamos ako sa mukha gamit ang mga kamay ko habang nakatanaw sa papalayong sasakyan niya. Why I have this feeling that she is torturing me with guilt right now? Bigla na lang siyang sumulpot para sabihin na ospital si Dwayne. She is blaming me, but she didn't want me to tell what happened. Yes, wala akong alam sa nangyari. Hindi ko alam kong bakit naaksidente si Calvin, but she is blaming me na parang bang accountable ako sa nangyari.

Di katulad ni Caleb na masungit at minsan nagse-seen lang sa gc naming magkakapatid. "[Pero waay tana ko sala da ya. Ginsunod ko lang to hambal mo sa akon tapos karon daw sala ko pa?" [Pero hindi ko kasalanan yun ah. Sinunod ko lang yung sinabi mo tapos ngayon parang kasalanan ko pa?] "Who else's fault, Fucker?! Sino lang ba ang nakakalapit kay Andromeda, diba ikaw lang? So malamang she's your responsibility. I trusted her to you."

umiiyak na sabi ni Camilla sa harapan ng ama niya na si Mariano. "Camilla, inaamin ko naman na ang kasalanan kong 'yon sa 'yo. Wala na rin naman ang mama mo kaya sa 'yo na lang ako hihingi ng tawad sa kasalanan na nagawa kong 'yon. Kung humingi man ako ng tawad sa kanya ay hindi ko naman alam kung mapapatawad niya ako dahil wala na nga siya. Kaya sa 'yo na lang ako hihingi ng tawad dahil kasama pa kita. Humingi na rin naman ako sa kanya ng tawad nang mamatay siya, eh. Kung nandito man siya ngayon at pinapanood tayo ay alam niya 'yon. Patawarin mo ako sa kasalanan na nagawa ko sa inyong dalawa ng mama mo. Kasalanan ko 'yon, Camilla. Kung nadadamay ka man nga ngayon ay patawarin mo na lang ako

Masyado nang manhid ang puso ko para masaktan pa. “I’m not here to ask for your forgiveness,” malamig kong sagot. “And I have no plans to apologize either.” Tumingin ako kay Cullen. Tahimik lang siyang nakatayo sa gilid habang nakapamulsa, walang emosyon ang mukha ngunit may kakaiba sa mga mata niya. Something unreadable. “None of this is my fault,” patuloy ko. “You and Cullen were the ones who tried to take Lena away from me. She was mine from the very beginning.”

Nilalaro niya ang mga daliri niya. Buong lakas niyang hinarap si Claire para pagsisihan ang lahat ng kasalanan niya. Pagod na rin siya sa buhay niya, pagod na siyang makipagtalo pa. “I’m really sorry. Totoong nagsisisi na ako. Inaamin ko naman yung mga pagkakamali ko at nagawang kasalanan sayo. Oo, tama ka, hindi ko na maibabalik pa yung mga tapos ng mangyari pero pwede pa naman akong magbago diba? Sa sobrang desperada ko na mapabagsak ka, ako yung bumagsak. Pangalan at career ko yung nasira. This is my karma. Akala ko, magiging masaya ako kapag naagaw ko si Gabriel sayo pero ngayon ko lang narealize na yun pala ang sisira sa akin. Tama naman yung mga nalaman mo, umuwi ako ng bansa para pagt