Culpa Mea Novels & Stories

It's all my fault, I don't have anyone to blame but myself alone. Alam kong hindi man ako ang buong dahilan ng pagkakaganito ng buhay niya pero alam kong ako ang isa sa mga naging dahilan ng pagiging miserable ng buhay ni Shella Mae. Madalas ko ding sinisisi ang sarili ko sa pagkakaamnesia nito. Hindi man kasi tuwirang sabihing nito na totoo nga ang mga iniisip ko ay batid ko, ayon na din sa dikta ng puso ko ay ako ang isa sa sinisisi niya.

Di katulad ni Caleb na masungit at minsan nagse-seen lang sa gc naming magkakapatid. "[Pero waay tana ko sala da ya. Ginsunod ko lang to hambal mo sa akon tapos karon daw sala ko pa?" [Pero hindi ko kasalanan yun ah. Sinunod ko lang yung sinabi mo tapos ngayon parang kasalanan ko pa?] "Who else's fault, Fucker?! Sino lang ba ang nakakalapit kay Andromeda, diba ikaw lang? So malamang she's your responsibility. I trusted her to you."

umiiyak na sabi ni Camilla sa harapan ng ama niya na si Mariano. "Camilla, inaamin ko naman na ang kasalanan kong 'yon sa 'yo. Wala na rin naman ang mama mo kaya sa 'yo na lang ako hihingi ng tawad sa kasalanan na nagawa kong 'yon. Kung humingi man ako ng tawad sa kanya ay hindi ko naman alam kung mapapatawad niya ako dahil wala na nga siya. Kaya sa 'yo na lang ako hihingi ng tawad dahil kasama pa kita. Humingi na rin naman ako sa kanya ng tawad nang mamatay siya, eh. Kung nandito man siya ngayon at pinapanood tayo ay alam niya 'yon. Patawarin mo ako sa kasalanan na nagawa ko sa inyong dalawa ng mama mo. Kasalanan ko 'yon, Camilla. Kung nadadamay ka man nga ngayon ay patawarin mo na lang ako

Nilalaro niya ang mga daliri niya. Buong lakas niyang hinarap si Claire para pagsisihan ang lahat ng kasalanan niya. Pagod na rin siya sa buhay niya, pagod na siyang makipagtalo pa. “I’m really sorry. Totoong nagsisisi na ako. Inaamin ko naman yung mga pagkakamali ko at nagawang kasalanan sayo. Oo, tama ka, hindi ko na maibabalik pa yung mga tapos ng mangyari pero pwede pa naman akong magbago diba? Sa sobrang desperada ko na mapabagsak ka, ako yung bumagsak. Pangalan at career ko yung nasira. This is my karma. Akala ko, magiging masaya ako kapag naagaw ko si Gabriel sayo pero ngayon ko lang narealize na yun pala ang sisira sa akin. Tama naman yung mga nalaman mo, umuwi ako ng bansa para pagt

"We will make them pay.." How? How will I make them pay? I was at fault first. Kasalanan ko rin ang lahat hindi ba? My own existence made Alorica become what she is today. It all goes back to square one, because my mother and my father made a sin, and that sin is me. Hanggat nabubuhay ako, patuloy akong magpapaalala sa kasalanang iyon. I can't blame Alorica if she wants to ruin my life, I ruined hers in the first place.

To someone so selfish like me. And now here I am, facing all my consequences for being selfish in life. Getting hurt physically and secretly suffering mentally because of my health. This karma is really something, I only made a mistake once in my life but the punishment was so terrible and unacceptable, grabe kamatayan? Hindi ba't parang sobra naman ata 'yun, Lord? O hindi pa 'yun sapat? Baka may gusto pang dumagdag sa lahat ng hinanakit ko, huwag kayong mahiya, saktan niyo lang ako. Last niyo na rin naman 'tong magagawa sa'kin, kaya lubos-lubusin niyo na.

“Ang bawat salita na sinabi ko ngayon ay kumakatawan sa amin ni Serena. Gusto ko lang ipakita sa Captureit Studio na hahanapin ko ang legal na responsibilidad. Nilabag mo ang privacy ng iba, inilantad ang mga larawan, at sinira ang reputasyon ng aking kasintahan. Sa batas man o moralidad, isusulong ko ito hanggang dulo!” Ang mga salita ni Raul ay makatwiran at lohikal. Inamin niya ang relasyon nila ni Serena at humingi ng tawad. Sa huli, gumawa siya ng matatag na paninindigan. Hinding-hindi niya hahayaang mawala ang Captureit Studio, dahil napakasama ng mga kilos nila kaya nanindig ang balahibo ng mga tao.

“Hindi ko alam na minor si Maica—” “Hindi mo alam?” singit ni Uncle Luigi, at kitang-kita ko ang pag-igting ng panga niya habang dahan-dahan siyang lumalapit. “So hindi ka lang rapist. Isa ka ring sinungaling. At kung akala mong hindi kita papanagutin dahil artista si Maya, nagkakamali ka. Hindi lang kita kakasuhan ng statutory rape, kundi ng emotional and psychological abuse.”

I tried calling Bea again nang makabawi ako pero hindi na niya sinasagot ang telepono niya. Ang bigat ng pakiramdam ko at gulong-gulo sa aking gagawin. Nakaupo lamang ako sa couch habang nakatitig sa sahig at nag-iisip ng malalim kung ano ba ang dapat kong gawin pero hindi ako makapag-isip ng mabuti lalo na at alam kong nasa masamang mga kamay si Paula. “This is my fault. This is all my fault. Dapat iniwasan ko na lamang si Paula noon. Damn!” kastigo ko sa aking sarili.

Hindi mapigilan ni Claire ang mapahinga ulit ng malalim saka hinarap ang kausap. "You don't have to feel guilty about what happened, Zane. It's not your fault. If we have to blame someone here, it's me. I started it all... Ako ang puno't dulo ng lahat. Ayokong kausapin ka hindi dahil sa galit ako sayo, I'm ashamed... I've ruined your life... I took a lot of things from you... I'm evil, Zane." Matigas na saad ni Claire kay Zane habang namamadyang tutulo na naman ang mga luha sa mga mata niya.