It's My Fault Novels & Stories

Sinusubukan kong huwag makagawa ng ingay dahil baka magising pa ang dalawa. It’s my fault why everyone is currently suffering. I am the reason why my mother died. It is me who should be dead instead of her. This is all my fault. I am a failure. I really apologize, Papa. I know it is such a huge weight on your shoulder to make a living just to support us while fighting alone. I’m really sorry. I’ll do everything for you to not hate me. With so much pain in my heart, I tried to rest my mind. I feel so exhausted from what just happened. My eyes started to feel heavy and I drifted to sleep.

He’s constantly reminding me that it’s not my fault. Lagi ko pa ring sinisisi ang sarili pero siguro nga’y malaking tulong ang lagi niyang pagsabi sa akin ng bagay na ‘yon at pati na rin ang pag-uusap namin ng masinsinan ni Maeve. I’m not the only one wjo keeps on blaming myself. She also did.

“Why is it always my fault when things like this occur? Despite the fact that I did nothing to cause you harm, you continue to blame me.” Nautal at hindi mahagilap ni Ysabella ang kanyang sasabihin dahil alam niyang tama ang rason ni Axel at siya lang talaga itong ewan sa tuwing nagkakaroon sila ng ganitong sandali. Hindi niya maunawaan kung bakit siya nagkakaganito at kahit anong halukay niya sa kanyang isipan kung bakit siya nagkakaganito sa harap ni Axel ay hindi niya alam. Hindi naman siya ganito noon pero ngayon simpleng pagkakadikit nila ay bigla-bigla na lang nag-re-react ang katawan niya kung saan bigla na lang mag-iinit ang kanyang mukha at tainga, makakarinig siya nang malalakas na

Genevive's voice is broken, she's crying at kanina pa siya humihingi ng tawad sa akin. I'm not blaming anyone here. Kung may sisisihin man ako yun ay ang sarili ko. It's my fault that I drink too much last night. It's my fault that I forgot the room number she told me repeatedly last night. It's my fault that I entered the wrong room. It's all my fault, no one to be blamed but me. Tama nga siguro si Mommy. Wala akong ibang dinala sa pamilya na to kundi kahihiyan. Wala na akong ginawang tama. Kaya hindi ko sila masisisi kung ayaw nila sa akin.

Tumigil naman ako sa pag-lalakad at nilingon siya. “It's not my fault if you waited for me, you can leave without waiting for me. You have legs to walk, and a car to ride. I don't control your lives so, it's not my fault if you're late! Don't blame me!” Naiinis kong sagot kay Kuya dahil pati ba naman pagiging late nila sa akin isisisi? The hck!? Sinabihan pa niya akong nag-rerebelde? Wow! *****

aniya. Hindi ko maiwasang makonsensya, kasalanan ko kung bakit nararamdan niya iyon ngayon. Sobrang pananabik ang naramdaman ko kagabi, kaya paulit-ulit ko siyang inangk*n hanggang mawalan siya ng malay. Hinaplos ko ang kaniyang pisngi. "I'm sorry, heart it's my fault. Kung hindi sana kita in*ngkin ng ilang beses edi sana hindi ka nakakaramdam ng sakit ngayon." ani ko.

Kinuha niya ang kape at muling sumimsim. “Ano ang ginawa ko para sabihin mong wala akong modo? Hindi naman ako nang upo ng mukha sa ating dalawa?” Nasamid siya sa kapeng iniinom niya. “It’s not my fault, lady. It’s your fault.“ paninisi pa nito sa kanya.

"Stop blaming yourself. Wala kang kasalanan." "I can't help it. Sinaktan ka nila at wala man lang tumulong sayo. Fuck all them! They can't get away with this. Hindi ko papalampasin itong ginawa nila sayo." Marahan at maingat niyang inabot ang kamay na tila ba ayaw niya akong masaktan at nilagay ito sa kanyang labi. "I'm sorry that your hurt,Baby. If I could only turn back that time I won't allow this to happen to you. It's all my fault. Dapat binalaan ko na sila."

Bigla kasi akong nahiya sa ginawa kong pagpapaalis sa kanya, e yun pala talaga ang upuan niya. "Bakit kasi hindi mo agad sinabi na upuan mo pala 'yan? Pinahiya mo pa ako sa mga tao." "So, it's my fault now?" tanong nito. Humarap ako rito. "Yes. Your fault." "Oh, nasa tamang upuan naman ako." "Pero kanina wala ka. Ako lang ang mag-isang nakaupo rito." Tumingin ito sa akin na parang naaaliw sa pagtataray ko. Umiling-iling ito at napapangiti.

This is my fault. Dadalhin ko ito habang buhay. Sobrang sakit tila naging manhid na ako physically andamidami ng pumapasok sa isip ko pakiramdam ko ay nasisiraan na ako ng ulo! "Kasalanan ko! Kasalanan ko!" "Calm down Miss Valdez! It wasn't your fault aksidente ang nangyari" "Hindi mo maiintindiha---"