Novel & Cerita Daglat Ng Minute

Napanguso siya. "Kuripot." Maya-maya... Dahan-dahan niyang itinuro ang isang maliit na button. "Ito na lang?" "No." "Ito?" "No." "Eto?" "No." "Titingnan ko lang." "No." Napabuntong-hininga siya. "Ang damot talaga." Hindi napigilan ni Rhylle ang mapailing. --- Lumipas ang mahigit tatlumpung minuto.

’ "Jace, eyes on the road and focus on driving. Dalawang oras na tayong late." "Are you reprimanding me, Mrs. Mangino? Kasalanan ko bang na-late tayo?" Narinig niya ang mahinang pagtawa ni Jace pero pinatatag niya ang kanyang sarili na huwag itong lingunin. Inabala niya ang sarili sa pagtanaw sa mga nadadaanan nilang mga puno ng niyog at mangilan- ngilang maliliit na kubong may mumunting ilaw ng gasera kaya nagiging kapansin-pansin kahit papagabi na. "Sa pagkakaalala ko, three minutes quickie lang ang hiningi ko, Ma'am. Hindi naman ako ang nagsisigaw ng 'More!More!' kaya umabot ng dalawang oras ‘yon." "Oh shut up! Wag mong sabihing hindi ka nag-enjoy."

Ilan minuto palang ang nakakalipas ng magparamdam at magpakita din si Angela sa kapatid niyang si Janet, Si Janet na mas bata ng isang taon kay Perla. Habang nagpapahinga si Janet sa kanyang kama, bigla na lang siyang gininaw, Hindi pa man niya nabubuksan ang Aircon ay may kakaiba talagang hangin na pumasok at bumabalot sa buo niyang kuwarto, kaya isinara niya ang nakabukas na bintana na malapit sa kanyang kama, kung titingnan ay maalinsangan naman sa labas ng mga oras na iyon.

“May limang minuto ka.” Nanigas si Mheilin at naintindihan niya agad. Limang minuto. Ang tinutukoy nito ay ang paliwanag na utang niya rito. Tatlong taon na ang nakaraan, naglaho siya nang walang pasabi sa gitna ng magulong panahon sa pamilya De Laurentis. At mula noon, isang kasabihan ang kumalat sa elite circles ng bansang F:

Hindi na ako sumagot at marahan na lamang na tumango. Oo Jolo. Five minutes. Limang minuto lang pero bakit pipi akong nagdadasal na sana huminto muna ang takbo ng oras?

“Isang minuto? Masyado itong matagal.” Malakas na tumawa si Steel Tower habang pinapakita ang kanyang puting ngipin. “Hindi mo kayang ang isang minuto? Alam mo talaga… ang iyong limitasyon. Paano ang kalahating minuto kung gayon?” Umiling muli si Alex. “Masyado pa din itong matagal.” “Hindi pwede. Mahina ka lang ba talaga kung gayon?”

Ano, gandang-ganda ba sila sa akin? "Anong 1 minute palang? 1 minute and 59 seconds- o hayan, 2 minutes na nga eh. Pag ito nag 6:03,uuwi na talaga ako." Halos ihampas ko na sa kaniya itong suot kong wrist watch para ipakita sa kaniya ang iras pero ang loko ay tinawanan lamang ako. Aba at, tingnan niyo ang isang 'to. Kung hindi ko lang ito naging crush ay baka nasapak ko na 'to sa inis.

kamot ulong saad nito. “S-sorry don't worry, it will take a minutes.” ilang minuto ang nakalipas bago kami nakarating sa lugar kung saan ko dapat dadalhin ang lalaking 'to. Kung nasaan ang Catherine na hinahanap nito.

“Golden three minutes of rescue ‘to. Kapag nadelay pa tayo ng isang segundo, pwedeng mamatay si Mr. Ruiz dito!” Agad siyang lumapit at sinabi, “Kahit pumunta ka pa sa doctor ngayon, gaano kabilis sa tingin mo makakarating ’yon? Bigyan mo ako ng dalawang minuto! Promise, magiging maayos siya!” Dumaan ang ilang segundo. Pawis na pawis na si Katrice habang pilit na kumakalmang nagsalita, “Bilis na! Wala na akong oras para maghintay sa pagdadalawang-isip mo!”

sabi niya rito. Wala pang isang minuto ay nagreply na ito kaagad sa kaniya. “What? Inuutusan mo ba ako?” Napaismid siya nang mabasa niya iyon. “Fine, kung ayaw mo e di wag. Sasama na lang ako kay Damon na mag-lunch ngayon.” mabilis niyang pinindot ang send button. “Fine, give me ten minutes. I’ll be there.” sabi nito, napataas naman ang kilay niya ng wala sa oras. Hindi niya alam kung nagsasabi ba ito ng totoo o hindi.