Daglat Ng Minute Novels & Stories

Iniisip pa lang niya ay sumasakit na ang kanyang ulo. "Haaaa... Haaaaa.... Haaaaa" Daniel was panting when he stopped again for the second round. He was tired enough to do another round. He looked at his own wristwatch to check the time. It was already past six int the morning. "Oneeeeee......twooo....th-reeeeeee" It was Jamila’s voice. Napalingon siya nagbibilang na si Jamila sa may taas ng hagdan kung saan nakapwesto ang kanilang garden table. She was doing her yoga exercises as he looked at the pink mat sa sahig.

Sinundan nina Jelo at Martin ng tingin ang pagbaba ng dalaga. “Yeah, I’m coming. Wait for me, guys!” saka niya ibinaba ang tawag. “Ninong, I’ll just go out very quick! I’ll be back by midnight! Promise, I won’t be late,” sabay-halik sa pisngi ng lalaki. “I got my keys here. Bye! See yah! See yah, Jelo. Let’s talk later.” Madaling-madali ang dalaga na naka-boots pa ng sapatos.

"You only have 8 mins left..." "Hey! hold on ang bilis mo naman! "Excuse me, ikaw yung nagsasayang ng oras mo habang natutulala dito sa harapan ko." "7 mins-" She cut him off at napataas pa ang boses niya ng awatin niya ito, "Okay! Fine just stop, my ghad!"

Hindi kailangan ng maraming salita. Pero unti-unti, nagbago ang lahat. Sa simula, maliliit lang. “Just one minute,” lagi nitong sinasabi kapag may tumatawag sa gitna ng hapunan. Isang minuto na nagiging tatlumpu. Tatlumpung nagiging isang oras. Hanggang sa tuluyan nang lumamig ang pagkain sa pagitan nila.

Sa loob lang ng tatlong segundo? "Hey," Iginala ng lalaki ang tingin nito sa mga nanahimik nang gang members saka mapaglarong itinuro si Luke. "Ito ba ang nirerespeto n'yo? Isang hunghang?" Nailing-iling ito saka nakaismid na pinagmasdan siya mula ulo hanggang paa. Napakamot ito sa ilong. "Kapag natalo mo ako sa loob ng isang minuto, gagawin ko ang gusto mong mangyari. Pero pag hindi," makahulugan nitong tiningnan saglit si Isaac bago binalikan si Luke. "Lilinisan mo ng dila mo ang sapatos ko. Malinaw ba?"

Napansin ko pang ilang saglit na tumitig sa akin si Draku bago tumango-tango! "Five minutes! Bibigyan kita ng limang minuto para makausap mo si Scarlett!" seryosong bigkas ni Draku habang hindi niya inaalis ang pagkakatitig sa akin! Pilit naman akong ngumiti at tumango sa kanya! "OKay...five minutes! Salamat, Draku!" mahina kong bigkas!

Ramdam ko rin ang basa kong uniporme na siyang matagal kong plinantsa. "So, engineer ka? Pwes, gawin mo ang plates ko ng isang oras at labing tatlongpung minuto." "Can you translate it to english? I don't understand the meaning of isang oras at labing tatrongpung minuto," ani niya kaya lalong uminit ulo ko sa mga sinabi niya. Tanungin niya ang G****e! Bwiset! Natawa rin ako dahil tatrongpung minuto ang sabi n'ya, eh tatlongpung minuto 'yon.

Para bang walang tao ang dumaan sa kanilang dinaanan. "Dali, dali! Babalik ang hamog pagkatapos ng kalahating oras. Hindi tayo pwedeng mahuli masyado. Lalayo tayo ng dalawampung minuto sa kanila kaya sundan niyo na lang ang daan kung saan naglaho ang hamog!" Nakangiti si Joel habang pinagminadali niya ang mga tao niya.

Isang daan at walumpu ang papasa, at isang daan at dalawampu ang matatanggal. Sa mga oras na iyon, puno ng excitement ang mga mata ni Jayme, hindi niya inaasahan na kailangan pang magmaneho ng mahigit sampung minuto ang ibang racers, pero itong babaeng ito, kaya niyang tapusin sa loob ng siyam na minuto! Nakakabilib, hindi ba?!

Mahigpit nitong hinawakan ang kamay niya dahilan para sumikdo ang puso ni Claire. "One week?" He questioned that make her eyebrow raise. "I'm giving you seven days to think, I'll drive you home --" She cuts him off. "One year Kelvin." "No fucking way!" Bulaslas nito. "It's either one second, one minute, one hour or one day! One week is the minimum." Dagdag nito na bakas na pikon. Naningkit ang mata niya sa sinabi nito. Anong akala niya makakapagpasya ng ganiyan ka ikling oras?