Dark Romance Novels & Stories

“อยากไปหามันมากก็ข้ามศพผัวไปก่อน!” ยืนขวางทาง โมโหหน้าดำหน้าแดง นี่คือคนเดียวกันกับที่เคยตะคอกใส่หน้าว่าเอาเธอไม่ลง แต่ตอนนี้ดูจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแทน

"เกลียดเธอชิบหาย" "เพราะเคยรักเธอ จนชิบหายเหมือนกัน" “คาร์ลปล่อยพ่อผมไปได้ไหม ผมขอร้อง” "จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้า มุดหัวอยู่ทำไม" “ถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมไหม” "ไม่ปล่อย" "ร้องไห้หรอ ดี! ร้องให้ตายไปเลย" “หรือถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็กลับมาสิ” “คุณพูดอะไร” “กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยคราม” "กลับมาเป็นกะหรี่ ให้ผัวเก่า” “เธอกล้าแบกหน้าบางๆ ของเธอมาทำแบบนั้นไหม” "โยริ"

'นิสา' เด็กสาววัย 12 ขวบ ที่แอบหลงรักเพื่อนสนิทของพ่อตัวเองอย่าง 'ขุนศึก' หนุ่มใหญ่วัย 30 เขาจะรับมือกับเด็กอย่างเธอได้อย่างไร

"ถ้ายั่วไม่เลือกที่ก็เอามือปิดปากกลั้นเสียงครางให้ดี ๆ ไม่งั้นปืนในมือพ่อเธอได้จ่อหัวพี่แน่ ยัยคุณหนูตัวแสบ" เสียงแหบแห้งสบถลอดไรฟันด้วยความอดกลั้น เขาสั่นเทาไปทั้งร่างจนนุดีสัมผัสได้ อารมณ์อยากที่ก่อเกิดในตัวเขาฟ้องด้วยขนาดของลำเลาที่แข็งตึงและพาดทับโหนกเนื้อของเธอจนเต็มพื้นที่ "พี่เธียร" "ยั่วพี่ทำไมครับ ที่พี่ป้อนให้ตั้งแต่บ่ายยังไม่อิ่มเหรอ...ฮึ!" "นุดีก็แค่อยากรู้ว่าพี่เธียรจะ..." "ฟันแล้วทิ้งไหม" คุณหนูตกใจที่เขารู้ความคิดเธอ เลยนิ่งเงียบอย่างรู้สึกผิด "ก่อนจะงี่เง่าต้องดูฐานะด้วยครับ ว่าระหว่างพี่กับคุณหนูใครที่จะทิ้งใคร อย่างพี่ถ้าคุณหนูไม่ฟ้องคุณพ่อพี่ก็จะคบกับคุณหนูยาว ๆ แต่สำหรับคุณหนู ถ้าวันไหนที่คุณเจอคนที่เหมาะสม พี่ก็คงเป็นแค่หมาหัวเน่า...อุ๊บ!"

คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นแนว Erotic Romance (20+) เน้นหนักเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางเพศ ฉากร่วมรักที่โจ่งแจ้ง ดุดัน ดิบเถื่อน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป คำโปรย: ร่านรักประธานร้าย เมื่อเลขาสาว ‘ริสา’ พยายามหนีอดีตอันเร่าร้อนด้วยการเข้าพิธีหมั้นหมายกับชายแสนดี แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ส่งเธอมาเป็นเลขาส่วนตัวของ ‘ภคิน’ ท่านประธาน อดีตคนรักที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘เสือร้าย’ บนเตียง! สำหรับเขา คำว่าศีลธรรมไม่มีอยู่จริง ยิ่งรู้ว่าเธอมีเจ้าของ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายยิ่งพลุ่งพล่าน เขาล็อกห้อง กวักมือเรียกเธอเข้าไปหา ก่อนจะยัดเยียดความยิ่งใหญ่กระแทกกระทั้นทลายความผิดชอบชั่วดีในใจเธอจนย่อยยับ “พี่คิน... ปล่อยริสานะ! ริสามีคู่หมั้นแล้ว...” “คู่หมั้นไม่ใช่ผัว... หรือต่อให้มันจะเป็นผัว ถ้าพี่อยากได้ เธอก็ต้องอ้าขาให้พี่เย็ด!” ปากเธอพร่ำบอกว่ารักคู่หมั้น แต่ร่างกายกลับร่านสวาท ตอบสนองต่อนิ้วและลำควยยักษ์ของชู้รักจนเปียกแฉะเยิ้มร่อนสะโพกรับไม่หยุด ยิ่งซ่อน ยิ่งแซ่บ ยิ่งเสียวซ่านจนแทบขาดใจ!

“ท่านหญิงหากไท่จื่อทรงทราบจะไม่น้อยใจแย่รึเจ้าคะ” “หือ เสี่ยวซีน้อยใจคำนี้ควรใช้กับข้า ไม่แน่ว่าแม้แต่ชื่อของข้าไท่จื่อก็อาจจะจำไม่ได้ เขาออกเดินทางเหนือจรดใต้รู้จักผู้คนมากมาย ข้าเป็นแค่คนที่หลงไปรู้จักกับเขาแค่นั้นไม่มีความสำคัญอันใดให้จดจำหรอก” เสี่ยวซียืนถือต้นฉางโซ่วฮวาหรือดอกไม้อายุยืน ที่ท่านหญิงคัดออกมาไว้เผื่อเลือกอีกทีดอกไม้ต้นนี้มีเพียงสองต้นเท่านั้น เสี่ยวซีเพียงยืนมองท่านหญิงเลือกต้นไม้อื่นเพิ่ม “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นไผ่กวนอิมกับฉางโซ่วฮวาก็แล้วกัน” เสี่ยวซีตาเบิกกว้างมองซ่งหลิงอย่างตื่นตะลึง “คุณหนูจะมอบให้ทั้งสองต้นเลยรึเจ้าคะ นี่ฉางโซ่วฮวากับไผ่กวนอิมเชียวนะเจ้าคะ” ฉางโซ่วฮวาไม่เท่าไหร่แต่ไผ่กวนอิมนี่สิ ครั้งหนึ่งฝ่าบาทเคยแอบหยิบกลับวังไปด้วย ท่านหญิงยังตามไปโวยวายเอากลับมาจนได้ “เมื่อครู่นี้ไม่ใช่นางกำนัลของฮองเฮามาแจ้งกำหนดการกลับมาและจัดงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อหรอกหรือ” “ไผ่กวนอิมให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา ส่วนฉางโซ่วฮวาให้เป็นของขวัญวันเกิด” “ขะ ของขวัญวันเกิด…” เสี่ยวซีนึกไปถึงตอนที่นางกำนัลมาแจ้ง นางบอกเพียงกำหนดการและวันที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้เอ่ยถึงวันเกิด

แค่ตายเพราะความสะเพร่าก็ว่าซวยแล้ว แต่ตื่นขึ้นมาในร่างนางร้ายที่คนทั้งเมืองอยากตบหน้านี่มันเกินไป เมื่อบทนางเอกไม่ใช่ของนาง เช่นนั้นข้าจะเขียนขึ้นมาใหม่แล้วกัน

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

"คุณหนูอยากได้ร่างไหนจากข้าน้อยหรือขอรับ ร่างทาสหรือร่างสามี?" หลี่ฟู่เหยียน เขยแต่งเข้าที่มีสถานะเป็นทาสมาก่อน แถมรูปลักษณ์ยังประหลาดอีก หลี่ฟางหยุน คุณหนูเล็กตระกูลเศรษฐีผู้มั่งคั่ง แต่ไม่เป็นที่โปรดปรานจากคนในตระกูล และยังถูกจับให้แต่งงานกับทาสรับใช้ที่ไถ่ตัวออกมาอีก การถูกขับไล่ให้ไปอยู่แดนไกลและเริ่มต้นค้าขายด้วยร้านเล็กที่ใครต่างก็มองว่ามันยากที่จะยืนหยัดขึ้นมาเป็นเศรษฐีได้ แต่เขาทั้งสองกลับหาหนทางสร้างรากฐานของตัวเองขึ้นมาได้ด้วยความสามารถที่มี แถมยังเข้าหอกันเป็นว่าเล่นอีก การได้สามีที่ดีขนาดนี้จะไม่ให้รางวัลเขาได้ยังไง

กลางวัน เธอคือนักศึกษาสาว กลางคืน เธอคือทาสบำเรอบนเตียงมาเฟีย เมื่ออุดมการณ์พ่ายแพ้ต่อหนี้สินมหาศาล ที่พ่อของเธอเป็นคนก่อ 'ฟาร์' จึงต้องทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อใช้ร่างกายขัดดอก ภายใต้ความครอบครองของ 'ธาม' มาเฟียหนุ่มผู้แสนเลือดเย็น เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้มีอิทธิพล และที่สำคัญเขาคือเจ้าหนี้ที่ตีตราจองเธอเป็นของเล่นส่วนตัว ไม่มีคำว่ารัก มีเพียงตัณหา ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงการกักขัง "ถ้าต้องการให้พ่อของเธอมีชีวิตรอด เธอก็ช่วยบำเรอความอยากของฉันให้ฉันพอใจก่อน" แต่ในวันที่เธอยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อหนีไปเริ่มต้นใหม่ คนที่เคยเย็นชากลับคลั่งแทบบ้า และทำทุกวิถีทางเพื่อล่าเธอกลับมา ไม่ใช่ในถานะของเล่น แต่ในถานะเมีย ที่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ "หนี้เงินน่ะใช้หมดแล้ว แต่หนี้สวาทที่ฉันจะยัดเยียดให้ เธอช่วยอยู่ใช้ฉันต่อเลยได้ไหม"