Define Missing Someone Novels & Stories

In enchantment to see her friend again after several months, niyakap niya ito nang sobrang higpit para ipadama dito kung ga'no niya ito nami-miss. Lilia is studying in a prestigious school for college, taking the course of engineer, kaya't sobrang busy nito para makikipagkita sa kaniya. Habang si Seraphim nama'y tinutuon ang atensiyon sa paghahanap-buhay. Matagal-tagal na rin ang huli nilang pagkikita, kaya gano'n na lang niya ito na-miss. Though, they still contact each other through video calls, ngunit, para sa kaniya, iba pa rin sa pakiramdam ang makita niya ito sa personal. "Grabe, na-miss kita nang sobra!" Lilia cried out on her shoulder, just right after the moment Seraphim entered ins

"Mantakin mo, tumawag ba naman sa kalagitnaan ng dinner time namin. Nakita pa ni Darwin ang caller. Mabuti na lang at hindi niya pangalan ang naka-register at walang profile picture na lumitaw sa screen. Ipahahamak talaga ako ng lalaking iyon!" "Kalma. Baka na-miss ka lang niya bigla kaya ka niya tinawagan." Bumuga siya ng hangin. "Na-miss? For what?" "Alam mo, girl. Minsan ang tao kapag nasanay na kasama ka niya tapos bigla kang hindi makita sa mga oras na dapat at nariyan ka, natural mami-miss ka talaga niya at hahanapin ka niya."

Halos dalawang buwan na siyang hindi nagpapakita, walang paramdam na para bang isang bula na bigla nalang naglaho, hindi konga alam kung kamusta na siya at kung nasaan siya higit kung bakit siya nawawala, Basta isang umaga nagising nalang ako na wala siya, walang Kiey sa aking pag gising, walang kape na siya ang nag titimpla, wala na ang Kiey na matagal kung iningatan at pinababantayan, sa isang iglap hindi kona alam kung bakit ang masaya naming pag sasama ay bigla nalang naging ganito! Ngunit simula nong nawala siya hindi ako tumigil sa pag hahanap sakanya, patuloy ako sa pag imbestiga, ngunit subrang hirap niya matagpuan dahil lahat ng social media accounts niya ay nawala, ang numero niya

Maisip ko pa nga lang ngayon na iwan siya ay hindi ko na kaya. Iisipin ko pa nga lang na wala siya sa tabi ko ay labis na akong nasasaktan paano pa kaya pag nangyari ‘yon. Iisipin ko pa nga lang na hindi ko na siya makikita sa pag gising ko sa umaga at sa pag-uwi niya ng gabi ay nangungulila na ako. Iisipin ko pa nga lamang na hindi ko na siya maipaghahanda at maaasikaso sa araw-araw bago siya magtungo sa opisina ay namimiss ko na siya. Lahat ng tungkol sa kanya ay hahanap hanapin ko, sigurado ako ‘don.

Pero habang tumatagal, mas lalo niyang napapansin ang kawalan nito. Ang katahimikan sa bahay. Ang pagkawala ng taong dating laging naghihintay sa kaniya gabi-gabi. At ang pakiramdam na kahit gaano kagulo ang buhay niya noon, may isang taong handang manatili sa tabi niya. “You don’t realize someone’s value until they’re gone,” mahina nitong saad na tila kinakausap ang sarili.

Habang tumatagal, mas nabo boring na ako at nawawalan ng interes na makipag usap pa sa kanya. The thought that I might be missed, that I might be sought after, crossed my mind. The possibility that my absence might be noticed, that my disappearance might trigger a search—it was a faint glimmer of hope in the overwhelming darkness. But the hope was fragile, easily extinguished. The reality was that I was alone, isolated, forgotten.

Pagkatapos ay pinindot niya ang enter. Wala. Hindi isang article. Hindi isang police report. Hindi isang social media post. Wala. Parang hindi nawawala si Adrian. Parang hindi kailanman naging missing. At doon niya naramdaman ang tunay na lamig sa loob ng katawan niya. Kung may isang mayamang lalaki na biglang nawala, dapat may naghahanap. Kung may tagapagmana ng isang malaking kumpanya na nawawala, dapat may balita.