Novel & Cerita Didn't We Almost Have It All

Binitiwan ang kamay ko agad na parang may allergy siya sa tao. Great. Gusto ko ang ganun. Tahimik kaming tatlo habang nag-uusap ang mga Lolo namin. Tungkol sa business. Tungkol sa legacy. Tungkol sa future. Na parang wala kami sa harap nila. Napatingin ako sa kanya. Napatingin din siya sa akin. Pareho kaming hindi interesado at parehong alam namin 'yon. Sino bang mag expect sa ganito.

Siguro ay tinitimbang niya din ang mood ko, kung ayos na ba akong makipag-usap o hindi pa. Naging abala kami sa pagkuha ng mga kakailanganin sa bahay. Halos lahat naman ay mayroon doon sa pwesto namin. Kinuha na din namin lahat ng gulay dahil masisira lang ito doon. Mabuti na lang at wala kaming kinuhang panindang karne noong nakaraan. Kundi ay masasayang lang din ang mga iyon. "Ano pa ang kulang?" kunot noo kong tanong kay Zac. Nasa kanya kasi ang listahan.

Sobrang bilis ng pagbabago. They are all here. We enjoyed ourselves and watched us making new memories. Mahirap man lahat ng pinagdaanan ko. Malaking pasasalamat ko na pinili nila ako. I know Ellya has her reasons kung bakit. Kilala ko yun. Hindi niya ako iniwan ng walang rason. We gathered ourselves in dinner. Halos lahat nandito na pati si Jean. But I am sad that they all received an email from Ellya. Pero sa akin kahit isa. Wala. Walang naiwan.

he said quietly. My chest tightened. “They’ll always need us,” I replied. He looked at me. “Not like before.” I walked closer, resting my hand on his cheek. “That’s not loss,” I whispered. “That’s success.” His expression softened. “We did okay,” he said. I smiled. “We did more than okay.” That evening, we gathered on the terrace the same place where Alexander and I had once rocked babies to sleep under the stars. Now those babies were men, laughing over drinks, teasing each other, debating careers and plans.

Isn’t it ironic how the life of a man who happened to be one of the richest and young businessmen of this generation—who happened to have all the things life has to offer—the one who was even envied by many business tycoons—sucks? Absolutely. My life really sucked as I couldn’t let go of one single fact that—yes, I was able to save our bankruptcy issue in New England, but I wasn’t even able to save my relationship with Diane. And hell yes, I always got the things that I would ever want, but this time, I wasn’t able to get back Diane’s love. [End of Flashback]

Pakiramdam ko nga'y lahat ng kilos ko ay kabisado na nila na tipong hindi pa bumubuka ang bibig ko ay alam na nila kung ano ang gusto kong sabihin. Mas pinili ko na lamang na ibaling ang buong atensyon kay Ace nang sa gayon ay hindi ko masira ang unang araw naming pagkikita matapos ang sampung taon. We were busy reminiscing how fun our past was, talking about how we two shared our laughter, tears and problems way back when we were still young when suddenly he click his fingers in the air.

"Naiintiindihan ka namin, Munique. Siguro sa tingn mo, hindi namin iniisip na hindi ka natatakot o kahiit isa sa atin. Alam naman nating lahat dito na kung mamatay man tayo sa mangyayari, wala tayong pamilyang lalapit sa libingan natin. Alam ko na lahat tayo rito ay sabik na magkaroon ng pamilya, bata pa tayo iyon ang una nating gustong mangyari, hindi ba? But guys...hindi naman natin kailangan sumuko, ang layo na ng narating natin oh. Simula pagkabata natin, naghirap na tayo sa kamay niya, ni Alessandra hanggang sa natauhan tayo na mali ang ginagawa natin. Nakarating tayo rito mismo sa kmga kinatayuan natin kahit imposibleng mangyari pa iyon pero nandito tayo, magkasama pa rin. Munique, Fre

"Marami na kasing guards sa bahay namin, delikado na masyado if umalis ako ng walang bodyguards." Narinig niya ang malakas na mura ni Alli. Marahil ay naka-inom na ang mga ito. "Alam mo nagtatampo na kami sayo ha. Imagine nag-asawa ka ng biglaan, hindi tayo nagkikita masyado kahit pa noong bago ka pa ikinasal ngayon na isang gabi lang naman hindi ka makakapunta? Magpasama ka na lang ng bodyguard. Na-miss ka na namin eh."

Until we were breathless. And utterly lost in each other.

Parang nagsasalaysay lamang ng isang lumang alaala. "Halos lahat ng mahahalagang bahagi ng twenties namin... magkasama naming hinarap." Tahimik na nakinig si Lorraine. "Walang third party." Dagdag pa nito. "Hindi rin kami naghiwalay dahil tumigil kaming maging mabuting tao." Napayuko ito nang bahagya. "Nagkataon lang na dumating kami sa puntong magkaiba na ang direksiyong tinatahak namin."