We Went Back Novels & Stories

Napangiti ako ng makita kang muli ang nasa loob ng resthouse. Wala paring pinagkaiba ang resthouse na kinalakihan naming magpipinsan. Sa loob ng sampung taon, ngayon lang kami muling nakabalik. It was the same resthouse that we grew up together and bond together. The same resthouse that made we want to go back in Cebu. Pumasok kaming lahat sa sala at umupo. Inihahanda pa kasi ang aming mga kwarto.

Maybe it's just because of my thoughts about the after-wedding incident. We both decided to go back to the club were we met. Mahirap na desisyon iyon. Marami pa naman kasing iba. Siya mismo ang naghamon at kahit pa ayaw kong balikan iyon, hindi naman ako makaatras. "Why don't you wanna go back?" "Hindi naman sa ayaw kong bumalik. Tingin ko mas marami pang magandang club do'n. lyong bago. Or perhaps 'yong hindi pa natin napupuntahan?" sabay sulyap ko sa kanya.

At parang wala lang, bumalik siya sa dati niyang pwesto. ‘Ano ba ‘yan… sayang,’ kusang pumasok sa isip ko. Napakurap ako at halos mapatampal sa sarili kong pisngi. Ano ba ‘tong iniisip mo, Scarlett? Huminga ako nang malalim at pilit inayos ang sarili ko. “We need to go back to the city,” sabi ko, pilit na binabalik sa normal ang tono ko. “May pasok pa tayo.”

Inilagay na namin sa likod ng pick up ang lahat ng pinamili namin bago kami nag maneho pabalik ng bahay. Funny... Dalawa Lang kami madalas sa bahay pero parang pang isang baranggay na ang binili namin. "He's gone you know?" Basag ko sa katahimikan nang nasa kalagitnaan na kami ng daan. I could see that he was worried cause he kept looking out the window. "Huh?"

Aniya. When i buckled up tsaka lang ako sumagot. "I really did! Let's go there again some other time." Parang nakaka-excite isipin ang pagbalik namin. Natutuwa din ako habang napapatingin sa mga pictures namin sa phone ko. "Yeah, sure! Wherever you like." Then we got into the road again on our way home.

Alam kong gagawin niya ang lahat para protektahan kami. At sa puntong ito, wala na akong ibang magagawa kundi maghintay at umasa na sana, talagang tapos na ang lahat. Lumipat kami ng isang kotse kasama ang mga triplets naming anak, sina Erwin, Ethan at Eralyn. Hindi nagtagal agad kaming nakarating. "Sarah, anak?! Bakit kayo bumalik?" nag-alalanv sabi ni Mom ng bumalik kami.

"Anong dahilan ba't nagkaroon ka ng issue sa school? dati naman kasi wala." "I said, I don't wanna talk about this anymore." "Okay, if you say so. Pero sana masabi mo sa'kin bago tayo bumalik ng Pilipinas." "Okay Mom, thank you-- wait- what?! We will going back to the Philippines?! Mommy? For real?!!!"

Nagkibit balikat nalang ako at pumasok ng kwarto ko. Matapos Ang tatlong linggo ay bumalik Ako sa bahay nila Haruna pero Wala ng katao tao asan na kaya sila? Hindi ko alam na Yun na Pala Ang huli naming pagkikita. Sana balang araw muli kaming magkitang dalawa. ( END OF FLASHBACK ) " let's go " Nabalik lang Ako sa ulirat ng magsalita si Reina ngumiti Ako at tumayo sumakay kami sa kotse ni Reina at sa passenger sits Ako umupo

"Aba, e natanggap ko ang text mong nagpapasundo kaya dumiretso na ako rito. Bakit parang nakaistorbo pa ako?" "Just right on time, tita. Good evening po." Pormal na bati ni Zephaniah. When did he and my aunt became close huh? We stayed the night on our house. Kinaumagahan rin, naghanda na kami para sa pagbalik sa Maynila. "Mag-iingat kayo." Mom sent us off. "Don't worry ma. Bibisita ulit ako bago bumalik sa New York. Don't miss me too much." Ginawaran ko ng halik sa pisngi si mama.

Umiwas nako ng tingin at ako na ang humawak sa aking buhok. "Salamat." tangi kong tugon dahil kung saan-saan na napapadpad ang isipan ko. "Let's go home." aya niya kaya napatingin ulit ako. Tumango ako. Uuwi na kami mamaya pabalik sa Maynila. Mag-aayos pa ako ng mga gamit ko. Nauna siyang naglakad. Sinundan ko muna siya ng tingin bago ako sumunod na lumakad.