Dingding Lang Ang Pagitan Novels & Stories

" malamig kong tanong dito. Masyado nang masakit sa tainga ang pagpupumilit na magsalita ng english ng kutong lupa na ito eh. Effective naman ang pagsalita ko ng tagalog dahil biglang nagliwanag ang mga mata nito. Sumilay ang masayang ngiti sa labi "Ayos, amerikanong marunong magtagalog. Hindi na ako mahihirapan nito." nakangiti nitong sambit. HIndi ko naman mapigilan ang mapailing "One fifty isang kilo, bossing. Bilihin niyo na po, pampa -buenas lang." nakangiting wika nito.

“Wala lang, mukha kasing mayaman ang family name mo.” “Mukha lang ‘yon,” “Sa bagay, ‘di ka naman mukhang mayaman,” Ngiting wika niya habang nagpatuloy na ito sa paglalakad. Tsk mabuti na lang at butas-butas ‘yong soot ko. Nang makarating kami sa classroom namin ay agad akong pinatabi ni Angel sa kanyang upuan sabi niya wala raw kasi siyang katabi.

nakangiti kong wika "Walang ano man. Isa pa, hindi na din naman ako sanay na malayo ka sa akin. At siguro, kung hindi mo ako isinama, uuwi nalang ako sa probensya at doon ko na lang hihintayin ang huling sandali ng buhay ko." nakangiti niyang wika Kaagad din naman akong napakalas sa pagkakayakap sa kanya "Ano ka ba? Ano po ba iyang sinasabi ninyo? Mabubuhay pa po kayo ng matagal at magsasama pa po tayo matagal, Manang." nakangiti kong wika

seryoso nitong wika. "Ahmm, okay po...wala pong problema. Maliit lang naman pong bagay ito, Mother.'" walang pagdadalawang isip kong pagsang-ayon. Kaagad din naman itong napangiti "Good! Thank you, Iha. Hulog ka talaga ng langit dito sa Angels of Hope." natutuwang sagot din nito sa akin

pigil ang ngiting wika ko rito "Hindi lang yun,Ikaw din ang nag papaaral sa kapatid mong nandun saka idagdag mo pa yung dalawa mong pamangkin na Ikaw din ang nag papaaral saka dahil sayo kahit papaano ay naka pag pundar ng negosyo ang Ate mo." matamis ang ngiting wika ko rito saka pinang gigilan ang ilong nito tinigilan ko lang ng makitang pulang pula na ito "Alam na alam mo talaga kung pano pagaanin ang nararamdaman ko eh."natatawang wika nito saka pinag siklop Ang kamay namin

Kumain ka na ba? "Okay lang, naiintindihan ko naman" sagot niya. 'Okay ka lang? paos ka..' "Masama ang pakiramdam ko pag gising ko ngayong hapon" 'Ah, kaya pala hindi ka nagrereply.. magpahinga ka ha.' "Salamat my love" 'May aasikasuhin lang kami, i love you' "i love you too.."

“You just don’t know how happy I am at this momment. I just can’t believe what I am seeing in front of me.” “Hindi ko ho maintindihan,” literal na wika ni Danica. Nagpalipat-lipat ang tingin niya sa matanda at sa kaniyang amo. Talagang wala siyang maintindihan. Nakakaintindi oo, pero sa dami ng sinabi ng kausap hindi iyon kayang saluhin lahat ng utak niya. “Oh well..,” muli ay wika ng matanda na natawa pa. “It’s been a long time since that day. Siguro nga tadhana na ang nagdala sayo sa akin.”

Biglang natuyo ang lalamunan ng lalaki at napalunok nang husto. "Ah, hindi naman po," malambing at bahagyang nahihiyang sagot ni Angela habang sadyang inayos ang pagkakaupo upang mas lalong lumitaw ang kanyang kariktan, sabay angat ng mga mata para tuwirang tunghayan ang nagniningas na reaksiyon sa mukha ng lalaki. "Sadyang medyo nagmamadali lang siguro kaya ko nahulog ang mga ito. Maraming salamat ha..."

--- --- --- Parang may matagal nang laban sa pagitan nila. --- --- --- --- "Ano ang relasyon ninyo?" Tanong ko. --- --- --- Walang sumagot. --- --- --- --- Kaya si Dad ang nagsalita. --- --- --- "Siya ang dating pinakamalapit kong kaibigan." --- --- --- Napatingin ako sa lalaki. --- --- --- "Kaibigan?" --- --- --- Tumawa siya nang mahina. --- --- --- "Kaibigan."

Isang salita lang ang pagitan namin sa katotohanan. "Bakit, Drake?" Mahina kong ulit. "Bakit parang galit ka?" "Bakit parang nasasaktan ka?" Lumapit siya. Isang hakbang. Dalawa. Hanggang halos wala nang espasyo sa pagitan namin. Ramdam ko ang mainit niyang hininga. At ang mabilis niyang paghinga. Drake's POV Sabihin mo na. Sabihin mong nagseselos ka.