Dizzying Romane & Geschichten

"Aren't you just craving for me that's why you're feeling dizzy?" Muntik ko na siyang matadyakan sa sinabi niya. Bahagyang nanlaki ang mga mata ko at mahinang binato sa dibdib niya nag botelya ng pills ngunit nasalo naman niya at mahina pang humalakhak.

"What was that?" The doctor’s face paled. Napapalunok pa, at hindi sumagot. Tumitig lang siya sa akin. Nakaramdam ako ng panghihina. My legs wobbled as dizziness set in. Nagsisimula na akong mag-panic. Hininga ko parang kinakapos na. I tried to stand, to call out, but the room spun, and everything went black.

bulong niya sa sarili, “kaya hindi malabong gano’n din si Cohen. P-Pero… pero… hindi naman mamamatay tao si Cohen… ‘di ba? Hindi… hindi siya gano’n.” Maya-maya pa ay biglang siyang nakaramdam ng sobrang pagod at tila binugbog ang kaniyang katawan. What was worse was that her vision went blurry and the world seemed to be turning upside-down at a fast speed, making her feel nauseous and dizzy. Her heartbeat slowed down and in a matter of seconds, she fell on the cold floor unconscious.

Tumango siya roon at binati rin ito nang nakangiti. Naupo siya sa harap nito. Tahimik lang niyang pinagmamasdan ang doctor na tumatango sa result ng tests niya. Matapos iyon ay nakangiting bumaling ito sa kanya. Napalunok siya. "How's your feeling?" Tanong nito, may malapad na ngiti. "I'm okay, but every morning I always feel dizzy and nauseous." Pag-amin niya. Tinanggal nito ang salamin sa mata at mariing tinitigan siya't ineksamina. Nanatili naman ang normal niyang ekspresyon.

But then, nasobrahan ko yata ang pagkain at iba na ang nararamdaman ko. Puro sweets lang naman ako kinain ko, na ako palang ang gumagalaw dahil masyado silang focus sa pag-uusap. "Domenic, cr lang ako." Tawag pansin ko dito. He nodded and pointed at my bracelet. I nodded and pat his shoulder. I stood up but sat back when I suddenly felt dizzy. Napatingin sila sa akin kaya ngumiti lang ako. "Bigla, guys. Bigla." Natatawang sabi ko at tumayo ulit.

Gusto kong mag protesta ngunit miskin na ibuka ang bibig para magsalita ay hindi ko nagawa. Lumiyad ako nang nawala ang presensya ng taong kasama ko. Bumangon ako mula sa pakakahiga ngunit bumagsak lang ako pabalik. My eyes were closed tightly. I felt dizzy, my mind was blank, not thinking properly and I was physically weak. I didn't know what was happening to me and where I was. Darkness slowly hauled my senses as soon as I felt vomiting. Parang hinahalukay ang aking sikmura. Nahihilo ako na nasusuka.

Dali siyang lumakad upang makatawid ng daan bago pa tuluyang mahilo. But in the middle of the road, right off, she felt a sudden jerk of dizziness—massive dizziness. Seeing everything like spinning around. Hindi na niya magawang humakbang pa. Hindi na siya makagalaw. Until she straight away fell on the pavement. Like fainting. Mabuting natantiya pa niya ang kanyang pagbagsak at hindi tuluyang nabagok ang ulo. "Krisanto!, Diyos por santo, nasagasaan mo yata ‘yong babae.”

Nandito pa rin kami sa entertainment complex. ‘Yong mga kasama namin, enjoy na enjoy sa paglalaro habang ako naman, nahihilo pa rin at parang nasusuka na naman. The only way to ease even a little of this dizziness is by smelling Kael’s neck.

This will be a bad time for my random sickness because I'm in the middle of my duty and Yesha isn't around. Akala ko ay nawala na ang ganitong karamdaman ko, ngunit bumabalik nanaman ngayon. I was too dizzy to talk. Bumabaliktad nanaman ang sikmura ko kasabay nang matinding panghihina ng mga tuhod ko. Mahigpit akong napakahawak sa countertop. It's a good thing that this sickness attacked when I finished serving the last customer in line.

I was waking up feeling dizzy and craving a weird combination of food. Ayaw ko ring nawawala sa paningin si Aziel kaya sa lahat ng meetings at kahit saan siya magpunta ay kasa-kasama niya ako. Hindi ko naman siya ginugulo at hindi rin naman ako nakakaabala sa kaniya. Basta, nakikita ko siya, okay na ako r'on.