Dizzying Novels & Stories

Gusto kong mag protesta ngunit miskin na ibuka ang bibig para magsalita ay hindi ko nagawa. Lumiyad ako nang nawala ang presensya ng taong kasama ko. Bumangon ako mula sa pakakahiga ngunit bumagsak lang ako pabalik. My eyes were closed tightly. I felt dizzy, my mind was blank, not thinking properly and I was physically weak. I didn't know what was happening to me and where I was. Darkness slowly hauled my senses as soon as I felt vomiting. Parang hinahalukay ang aking sikmura. Nahihilo ako na nasusuka.

Dali siyang lumakad upang makatawid ng daan bago pa tuluyang mahilo. But in the middle of the road, right off, she felt a sudden jerk of dizziness—massive dizziness. Seeing everything like spinning around. Hindi na niya magawang humakbang pa. Hindi na siya makagalaw. Until she straight away fell on the pavement. Like fainting. Mabuting natantiya pa niya ang kanyang pagbagsak at hindi tuluyang nabagok ang ulo. "Krisanto!, Diyos por santo, nasagasaan mo yata ‘yong babae.”

Nandito pa rin kami sa entertainment complex. ‘Yong mga kasama namin, enjoy na enjoy sa paglalaro habang ako naman, nahihilo pa rin at parang nasusuka na naman. The only way to ease even a little of this dizziness is by smelling Kael’s neck.

This will be a bad time for my random sickness because I'm in the middle of my duty and Yesha isn't around. Akala ko ay nawala na ang ganitong karamdaman ko, ngunit bumabalik nanaman ngayon. I was too dizzy to talk. Bumabaliktad nanaman ang sikmura ko kasabay nang matinding panghihina ng mga tuhod ko. Mahigpit akong napakahawak sa countertop. It's a good thing that this sickness attacked when I finished serving the last customer in line.

I was waking up feeling dizzy and craving a weird combination of food. Ayaw ko ring nawawala sa paningin si Aziel kaya sa lahat ng meetings at kahit saan siya magpunta ay kasa-kasama niya ako. Hindi ko naman siya ginugulo at hindi rin naman ako nakakaabala sa kaniya. Basta, nakikita ko siya, okay na ako r'on.

Tama siya, walang makakapilit sa kanya kung ayaw niya. Tahimik na umandar ang kotse. Hindi niya alam kung pagod lang ba siya, ngunit naramdaman ni Lizzy ang bigat ng pagod at antok habang nasa sasakyan. Bihira siyang makaramdam ng ganito, dahil palagi niyang pinapanatili ang kanyang pagiging alerto at kalmado sa harap ng ibang tao. Hindi niya kayang ipakita ang anumang senyales ng pagkapagod, kaya't kinurot niya ang kanyang palad upang manatiling gising.

Dahil minsan may mga araw na bigla bigla mo nalang silang maalala at doon mo mapapagtanto na masakit pa rin pala, masyado ka lang na distract kaya hindi mo nararamdaman. Ito ang isa sa mga bagay na ikinakatakot ni Daisy mangyari kay Casey. Dahil posibleng hindi pa naman talaga nakakausad ang kaibigan niya ngunit kailangan ni Casey ipakitang matatag siya kaya hindi niya nararamdaman ang sakit at natatakot siya na baka kapag naramdaman na itong muli ni Casey ay baka mahirapan na itong makahanap ng mga bagay na makakapag distract sa kaniya mula sa sakit.

It was really hard for me to open my eyes and everything was blurry but when a minute had passed, my eyes were finally able to adjust. "Aray ko naman!" I groaned as I took a deep breath. Bakit ba ang sakit ng ulo ko? I feel dizzy and my body feels weird. I'm sure that I never felt this before and it feels uncomfortable. Ano ba kasi ang nangyayari? I need to call my best friend and ask him to buy me a medicine for this annoying headache.