Dizzying 소설 & 이야기

pag-iiba ko na ng usapan para na rin iwaksi ang tensyong nararamdaman ko. "Ganoon pa rin, sunday lang walang pasok. Nagpaalam akong hindi ako papasok ngayon because I'm not feeling well," sagot niya. "You are not feeling well?" This time ay si Damsel na ang nagtanong. "Oh... yes. Kasi kanina I felt so dizzy and nagsuka ako ulit. My head was literally spinning," sagot niya na tila pasumbong. "I'm sorry, hindi kita nakamusta kaninang umaga," sabat ko. Totoong concern ako.

No big deal. Dahil malakas ang tunog ng sounds, hindi narinig ang boses niya nang napahiyaw siya. “I told you to buzz off, you didn’t listen.” Sabi ko. Pero dahil na rin siguro na naparami ang inom ko ay napabagsak ako ulit sa upuan dahil sa hilo. Nang tumayo ako, parang umiikot ang mundo eh. Argghhh! I’m getting dizzy, I think I’m drunk. This is bad! Napahawak ako sa ulo dahil sa pagkahilo.

halos paiyak niyang pakiusap sa akin dahil sa labis napagkataranta. Hilong hilo na ang pakiramdam ko kaya naman wala akong magawa kundi mahigpit na mapakapit sa braso niya habang sinusubukan niya akong pakalmahin pero hindi ko magawa! I just can't wrap my head around everything! Hearing Enzo's name coming from him makes me so dizzy and confused!

That's why Lia should act as if she's really okay, kahit ang totoo ay bahagya pa rin siyang nahihilo ng hindi niya alam kung ano ang dahilan. Ang pagkakahilo na naramdaman ni Lia sa araw na iyon ay naulit halos araw-araw. She often feels dizzy every time she wakes up in the morning. Madalas rin siyang nahihilo sa office niya. Apat na magkasunod na araw na din niya iyong nararamdaman, ang mga sintomas na iyon ay nagpapabahala kay Lia. Dahil baka low-blood o hi-blood na pala siya nang hindi pa niya alam. Lia decides to know what's really happening to her bago pa mauwi sa malalang sakit. At para maresetahan na rin siya ng gamot na kanyang maiinom.

“Sa ngayon, ang gusto ko lang ay makahanap ng kapayapaan.” “At sa tingin mo peaceful ‘to?” balik ni Luna. “Mas sinasaktan mo ang sarili mo kaysa sa kaya ng kahit sino. Siya—” “Luna,” putol ni Addison, nanginginig ang boses. Mahigpit niyang hinawakan ang balikat ni Luna. “Please. Tumahimik ka muna. I, I feel really dizzy.” Namumutla ang mukha niya. Pumikit siya, pilit inaayos ang paghinga, pero nagsisimula nang umalog ang katawan niya.

“Hindi naman, love e. Are you sure you’re okay? Tell me, love. Hindi ko malalaman kung hindi mo sasabihin.” Napabasa ako ng labi nang umupo sa gilid ng kama si Hari tsaka niya hinawakan ang magkabila kong kamay at marahang hinaplos iyon. “I felt… dizzy most of the time. Inaantok rin, tapos… nagsusuka,” habang iniisa-isa ko ang nangyayari sa’kin ay napakagat ako ng labi. I know the symptoms all too well. But… why can’t I even admit it?

Gusto ko na namang maluha pero pinigilan ko ang sarili ko. I was about to approach the table when I suddenly felt dizzy. Muntik na akong matumba kung hindi lang dahil sa cabinet sa gilid ko. Iyon ang sumuporta sa akin para hindi ako bumagsak sa sahig. Ilang araw ng masama ang pakiramdam ko. Madalas akong mahilo nitong mga nakaraan. Malamang ay dahil wala akong gaanong pahinga at tulog. Ipinikit ko ang mga mata ko saka ako huminga ng malalim.

Nanlabo ang paningin ko, hindi lang dahil sa paghikbi ko kundi sa lakas ng impact ng pagkakasampal niya. Naramdaman ko ang unti-unting paglambot ng tuhod ko. Dahan-dahang umikot ang paningin ko, ni hindi ko makita ng maayos si Scott. I really felt dizzy hanggang sa hindi ko mapigilang pagbagsak ng katawan ko.

Pero pagkapasok na pagkapasok ko sa loob, I feel dizzy. Everything started to spin. My knees felt weak, and the cold tiles of the bathroom wall were the only thing keeping me upright. Wait, hindi ako madaling malasing... Nung pumasok na ako sa cubicle, bigla akong hahilo nang husto lumabas ako at pumunta sa sink para maghilamos nung matutumba na sana ako pero bago pa tumama ang katawan ko sa sahig, may braso nang sumalo sa akin.

Nahagip rin ng kamay ko ang baso ng wine na nasa harapan ko causing a it to fell on the floor and break into pieces. I can't feel anything all of the sudden. My sight went blurred, kaya wala sa sariling napatayo ako mula sa kinauupuan ko but my legs went jelly and then I felt my body becomes heavier that cause me to lose my balance and ready to fall on the floor. I can't understand anything from Hans na kanina pa nagsasalita. My sight were blurred but I could still see his face worrying. Wala na rin akong naririnig na ibang ingay kahit alam kong maraming tao sa paligid namin. Everything becomes void. Everything becomes numb.