Dizzying 소설 & 이야기

Hindi na nga nito mapindot nang maayos ang up and down buttons ng elevator. "Lasing ka na agad? Sobrang hina naman pala ng alcohol tolerance mo." NIXIE FELT so dizzy, her feet completely unsteady that she had to lean heavily against the wall for support. Bahagyang nanghihina ang kaniyang buong katawan, at may kakaibang init na nagsisimulang mag-alab mula sa loob niya. It wasn't like she had never been drunk before. Pero ang tama ng alak na ito ngayon... it was terrifyingly different from the last time.

My body feels numb. Habol ko na ang paghinga ko, nakahawak sa sumisikip na dibdib ay hindi ko napansin ang isang hindi kalalimang bangin. Nagpagulong-gulong ako pababa at malakas na tumama ang katawan ko sa isang malaking puno. Tanging daing sa sakit lang ang ginawa ko at pinilit ang sarili na makatayo. And again I run... Hindi ko alam but I've been running for a while and my head started to shake and everything turned dizzy the dr/g is starting to take effect.

He typed so fast and he doesn’t even look at the keyboard because his eyes were fixed on the big screen. Suddenly I feel dizzy and the urge to vomit is high. Natutop ko ang bibig ko habang pinapakiramdaman ang sarili ko. Pakiramdam ko ay ilang minuto na lang at babaliktad ang sikmura ko. What is happening? Kanina lang ay maayos ang pakiramdam ko. Is it because we were exposed to computers for several hours? But I am wearing glasses with anti-radiation. Lagi din naman akong babad sa computer noon at hindi ko nararamdaman ang pagkahilo. Muli ay naramdaman kong masusuka ako. I stood up and immediately went inside the bathroom.

Kaya gustuhin ko man na i-enjoy 'yong view from the window, hindi ko magawa because of dizziness I'm feeling in my head. "Nahihilo ka?" Worried na tanong ni Johnson na hinawakan ang buhok ko. Bakit siya, mukhang hindi naman nakakaramdam ng pagkahilo? Bakit parang ako lang? "Dapat sinabi mo agad kanina para nakabili tayo ng gamot for you," sambit niya at ngumiti bago ako marahang hinila palapit sa kanya.

As I woke up the next day, a wave of dizziness washed over me, sending a rushing to the bathroom in a panic. The sensation of something strange pressing against my stomach made my heart race, and before she knew it, she was doubled over, vomiting in a whirlwind of confusion and fear. "What the. Wala naman akong masyadong kinain kagabi" ani ko habang nakaupo na sa loob ng bathroom ko. Amidst the chaos of my bathroom, a soft knock on the door interrupted her turmoil.

Like someone's hypnotizing me. Napapikit ako at napabuntong hininga. Maya maya pa ay umaayos na din ang pakiramdam ko kaya napangiti ako. I really thought at that moment, I'm just tired so I feel dizzy. But when I focus my attention again on the road, a truck suddenly appeared infront of me. Sinubukan ko itong iwasan but it was too late. Nawalan ng balanse ang kotse ko at tumilapon pa ito dahilan para mauntog ang ulo ko sa manibela.

Mas lalo pa ngang bumilis ang paglalakad nito. She’s starting to feel dizzy. Hindi rin nakatulong ang lamig dulot ng pag-ihip ng hangin. The breeze is making her whole body shiver because of the cold. Humigpit ang pagkakahawak niya sa braso nito habang buhat siya ni Cydine.

Hindi ako agad na nakakilos. Sunod ko na lang naramdaman ang pag angat ng katawan ko. "We will bring you to the nearest hospital, Maam," he muttered. Hindi pa naman ako bingi, unti unti na ring nanlalabo ang mata ko kaya pumikit ako. I feel so dizzy. Namanhid ang kanang balikat ko. Kasabay ng sakit na hindi ko mawari. Isinakay nila ako sa sasakyan. Dinig na dinig ko pa ang pagsara ng pinto ng sasakyan. After a while, the van's engine started. Hindi ko na naramdaman ang pag andar ng sasakyan...

Tumilapon ako at sunod kong naramdaman ang kirot na bumulusok mula sa pagtama ng ulo ko sa kalsada hanggang sa likod kong gumawa ng tunog na tila may nabaling buto. The next thing I felt was numbness. And then my eyelids became heavy. I felt dizzy as the surrounding started getting blurry. Nawalan ng lakas ang mga kamay at binti ko, naramdaman ko ang pagbagal ng aking hininga at ang sumuka ako ng dugo. I guess this is the end. What a shame.

Because of my height ay tila nasindak ko ito sa aking paglapit. "Aba, matapang ka ha?" sabi ng isang babaeng may katangkaran na tumulak sa akin. Because of my dizziness ay halos mawalan ako ng balanse. Mabuti ay sinapo ako ng isang pang babae at muli rin itinulak pabalik sa babaeng halos kasing tangkad ko rin.