Dodging A Bullet Novels & Stories

Ang bersyon na iyon ay nilalaro ng mga tribo ng Africa upang sanayin sila. Upang maglaro ng Batuhang Bola o dodgeball, kailangan mo munang magtipon ng 2 koponan at kumuha ng bola. Ang ika-1 na koponan ay dapat tumayo sa gitna ng korte, habang ang ika-2 koponan ay dapat nahahati sa dalawa at dapat tumayo sa magkabilang panig ng ika-1 koponan. Dapat na tamaan ng 2nd team ang mga manlalaro ng 1st team. Kung matatamaan mo ang isang manlalaro, ang manlalaro na iyon ay wala na. Kung mahuhuli ng manlalaro ang bola, ang kanyang koponan ay makakakuha ng isang "buhay" at maaaring magamit upang buhayin ang isa pang manlalaro o magamit upang magpatuloy na maglaro kung ang bola ay tumama sa kanya. Manalo

Kinuha ko agad ang baril ko at ang shotgun ng lalaking binaril ko sa kamay kanina. Pinaulanan ko sila hanggang sa maubos ang bala ng dalawang baril. Nabigla ako nang malaman na wala pala itong silencer! Tumakbo ako at hinila papalayo si Dorothy. I can't fight anymore. I'm losing my sight, sumasakit na rin ang ulo ko at nahihilo na 'ko. "AH!" Sabay naming tili ni Dorothy dahil pareho kaming nadaplisan ng bala.

Kalalakihang may malalakas na kalibre ng b@ril ang dahan dahang naglalakad sa gitna ng mga telang kumakaway sa hangin. Isang apartment na lang ang hindi pa napapasok ng team. Pinaputukan ng isang mandirigma ang door knob bago niya iyun tinadyakan. Mga bala ang agad sumalubong sa gwardiya. Bumulagta siya sa de-tiles na sahig. Panay pa rin ang pag-ulan ng bala palabas. Ilang minuto ding nagtago sa dingding ang mga gwardiya bago sila nagsipasok. Tumayo na rin mula sa sahig ang bumulagtang gwardiya. Kinapa niya ang bullet proof.

matapos kong marinig 'yun ay sunod-sunod na ang mga putok ng baril na patungo sa akin. Mabilis siyang bumaril, pulido, ngunit mas magaling akong umiwas. It took quite time para ma-dodge ko ang lahat ng bala na lumabas sa kanyang baril. Wala pang pang-salag, tulad ng pader o poste, akong ginamit. Iniwasan ko lang. "Ubos na ang bala mo?" Tila nagsalubong ang kanyang mga kilay.

He approached the car and knocked on the window. "Are you okay?" She was about to answer him when the bad guy came into view and about to shoot Damien on the head. "BEHIND YOU!" hiyaw niya sa dating nobyo. They didn't part on good terms but it doesn't mean she wants him dead... especially not on her account. Damien ducked on reflex at mabuti na lang bulletproofed ang sasakyan dahil kung hindi, lusot ang bala sa loob and God know what will happen then.

What is the meaning of that? "Looks like I can't kidnap you easily huh?" Bago pa ako makapagtanong ay biglang umalingawngaw ang putok ng baril. Kumabog ng malakas ang puso ko at napakurap nang maramdaman ko ang impact ng bala sa gilid ng nasasandalan kong pader. Kross immediately dodge the bullet and pull his gun and point it to the enemy. Kaagad akong napaupo sa at napatakip sa aking tainga.

The gun hissed with that silent shoot and pushed back the sniper's body as it recoiled and released the empty bullet shell to the ground. Gale on the other side seemed to sense an imminent danger coming and swiftly leaned his body to his left, after a few milliseconds a swish was heard as the bullet passed narrowly missing his body with only a few millimeters difference. Had he moved his body a millisecond later, or a millimeter less, that bullet would've hit him for sure.

Oo nga, simula nung umuwi kami, hindi ko pa nakikita si Tita Amy. "Oo nga pala, she's on a business trip. Mga ilang linggo siya do'n." seryosong sabi ni Bullet. "Pa'no mo naman nalaman?" tanong ni Lion habang nakain ng cookies. "Because I'm Bullet." mayabang na sabi nito. "Walang silbi ang bullet kung wala ang GUN." nakangising sabi ni Gun. "Wala ring silbi ang gun kung wala ang BULLET." pagkasabi no'n ni Bullet agad siyang sinugod ni Gun.

Pairap akong nagbaling nang tingin sa lalaking nagsalita sa di kalayuan sa harap ko, nakagisi at pamulsa ito na nakatayo sa harapan ng isang pintuan na sa tingin ko ay palabas na papunta sa rooftop. Agad kong ikinasa ang baril pero hindi ako nagpaputok at napatingin na lang dito. Napaismid 'yong lalaki bago nagsalita. " Want some bullets?? " May halong pang aasar na tanong nito habang ipinapkita sa'kin ang hawak na baril.

As Fifth lunged at Naomi, he gritted his teeth and ordered. “Spare his life! Huwag niyong papatayin!” Nilingon niya si Adrian. “Huwag mo siyang puntiryahin! Ako ang harapin mo, Adrian!” All the bullets were fired at Adrian’s arms and legs, perfectly avoiding vital organs. He didn't remember how many bullets were fired; he only knew that they rained down, one after another. But no matter how many bullets were fired, they couldn't stop the one in Adrian’s hand from being fired at Naomi.