Novel & Cerita Don Rafael Ibarra Noli Me Tangere

“Stop fighting Elias Monteverde.” Napalunok si Rafael. “Grandpa, I can explain—” “No,” putol ng matanda. “You spent billions trying to destroy a company that isn’t even worth what you’re burning.” Tumalim ang tono nito. “Close your positions on Monday.” Nanginginig sa galit ang kamay ni Rafael. “I said I don’t want the Reyes family fighting the Monteverdes yet,” mariing sabi ni Don Eduardo bago ibinaba ang tawag. Nanigas si Rafael. Pagkatapos ay malakas niyang ibinato ang cellphone sa sahig.

Bumagsak ang aking tiyan. Tumigil si Rafael sa paggalaw. Kahit si Nikolai ay tumingin mula sa kanyang telepono. Ang screen ay lumipat sa kanyang ama, nakatayo sa likod ng isang podium. Ang mga camera ay nag-iilawan. Ang mga reporter ay yumuyuko forward na para bang ang balita ay magbibigay sa kanila ng isang eksklusibong bagay. “Gusto kong linawin ang isang bagay,” sabi ng ama ni Rafael. “Si Rafael Moretti ay hindi na kumakatawan sa halaga ng pamilyang ito o ng kumpanyang ito. Ang kanyang mga desisyon ay nagpadoble sa pagiging imposible para sa kanya na gawin ito. Mula ngayon, pormal ko na siyang itinatakwil sa publiko. Ako muna ang hahawak sa kanyang posisyon pansamantala hanggang sa makaki

Nakakatawang isipin, kahit ganoon siya ka-practical, minsan kailangan mo lang ng simpleng sweet thing para kumalma ang loob. Nag-alinlangan siya at nagtanong, “Paano mo nalaman…?” “Sabi ni Rita.” Biglang lumitaw ang ilang guhit sa noo ni Isabela. Kailan ba naging intelligence machine ang carefree best friend ko? Pero kahit paano niya nalaman ang maliliit niyang sekreto, kahit na contractual lang sila, nakakalito pa rin. Rafael—Presidente ng Santillan Group of Companies, hindi dapat bumababa sa ganitong simpleng bagay. Lalo na, hindi siya dapat nagpapakita ng atensyon na para bang… may pakialam siya sa kanya.

nakangiting turan ni Yael. "Then, it's a deal,” ani Rafael. Napunta ang atensyon niya nang tumunog ang cellphone niya. Tumatawag ang kaniyang kanang kamay na si Mira. Agad niya iyong sinagot at ini loudspeaker. ["Boss…I mean, Don Rafael, sorry to disturb you but you need to come home. Naayos ko na ang mga gamit mo pero may mga aasikasuhin ka pang mga paperworks regarding your business bago tayo umalis ng bansa…”]

"Akala ko naman kung sino ang nagpabago sa anak ko. Mukhang ordinaryo lang pala." "Opo, Don Armando. Ordinaryo lang po ako," sagot ko nang diretso ang tingin sa kanya. "Pero alam ko po kung ano ang tama at mali. At ang desisyon ni Sir Rafael na kanselahin ang merger ay para sa ikabubuti ng kompanya niyo, hindi dahil sa akin." "Don't lecture me, girl!"

Ang kwento niya sa akin ay namatay daw sa sunog ang mga apo niya kaya't iniwan siya ng mga anak niya't umuwi ng Maynila. "Kanina pa 'yan umiiyak, Mikay. Hinahanap ka, kahit sinabi kong nasa bayan ka't nag-aangkat ng paninda." Ang bayan na tinutukoy ni nanay Tildi ay ang Santa Barbara, sentro kasi ito ng kalakal na nagmumula sa Maynila at iba pang karatig bayan. "Nanay, tagal ikaw uwi. Bakit?" umiiyak na tanong ng apat na gulang kong anak na si Rafa. Rafael Jr. Bustamante ang pinangalan ko sa kaniya.

Hindi niya mabasa sa itsura ni Don Rafael kung ano ang gusto nitong malaman at kailangan niyang tanungin iyon na kung tutuusin ay wala naman talaga itong pakialam sa kanya. "Yiel?" Muling tawag sa kanya ni Don Rafael. Naalala naman ni Yiel ang kanyang nag-iisang babaeng kaibigan na si Briana na minsan pang pinaalala nito na huwag na huwag niyang sasabihin sa kahit kanino na magkaibigan sila o ano, dahil paniguradong malalagot ito sa kanyang amo na si Don Rafael.

“Gusto mo? Then beg. Sabihin mo na mas mababa ka sakin. Sabihin mo na siya ang mas deserving.” Damien looked straight into his eyes. “Mas mababa ako sayo. Mas deserving ka. Ngayon, bigay mo na ‘yan.” For a moment, Rafael looked surprised. Then he laughed again. “Pathetic. Ginagawa mo talaga lahat para sa isang babaeng binili mo lang.” Biglang nag-ring ang phone ni Damien. Si Elara. Rafael answered it and put it on speaker.

namumutla niyang tanong, pilit hinahabol ang hininga niya sa gulat. “Relax, Nica. It’s not charity,” malamig ngunit mahinahong sagot ni Rafael habang inilalapag ang mga bitbit sa maliit na lamesa. “No, I can’t accept this. Hindi mo kailangang gawin ‘to. Hindi kita inabala. Hindi ko ‘to kailangan.” “You do. And don't argue. I'm not in the mood.”

“Tatanga-tanga kasi…” Biglang sumabog ang galit ni Rafael. Sinabunutan niya ang babae, pilit itong hinila palayo. “Nababaliw ka na ba?!” sigaw niya. “Kailangan pa natin ang batang ‘yan!” Nanlaki ang mga mata ng babae. “Ha?” “Kailangan pa natin si Luna para sa pirma!” galit na galit na sabi ni Rafael. “Para sa share transfer papers! Hindi mo ba naiintindihan?!”