Novel & Cerita Don't Be Silly In Tagalog

Hindi ko itinuloy ang sasabihin ko saka ko mabilis na tinakpan ang labi ko. Trap! Buti na lang smart kid ako. "Why aren't you saying his name?" "Ano ako uto-uto? At saka p'wede ba, magtagalog ka naman. Nasa Pilipinas tayo uy." Dinudugo ang utak ko sa mga english niya eh. Muli itong tumawa kaya naman muli rin akong napairap. --- DAMON

Seryoso niyang saad. [Translation: Don't betray me or else I will be the one to end your life.] “Don't worry. I won't.” Napatitig ako sa kanya tsaka napangisi. “Dahil bago mo pa malaman 'yon, sisiguraduhin kong naghihingalo ka na dahil sa ginawa mo sa ina ko.” Motherfucker. Pagsasalita ko sa lengguwaheng Filipino dahilan para hindi niya maintindihan.

"D-Don't..." He licked his lips, I was about to speak again when I heard some footsteps. Mabilis na lamang akong umalis roon ng hindi siya tinitignan muli. Mabigat pa rin ang paraan ng aking paghinga. Habang naglalakad ay paulit-ulit bumabalik sa aking isipan ang nangyari kanina. I felt so stupid letting him do that to me. Dapat ay hindi ko siya hinayaan. Mali iyon e, we shouldn't have done that. I'm really stupid.

excited siyang nag type para mag reply Me : [Shet first date natin mambuburaot ka? Kahit gaano pa siya kinikilig kailangan hindi siya obvious at mag mukang pabiro parin ang panlalandi niya From : Gabino [Hahaha.. Mas malaki naman allowance mo eh] Me : [Tsk. Binawasan nga e. G na G ako ngayon] From : Gabino [tss palusot. Pag katapos mamili daan tayo dito sa bahay tulungan mo kong mag balat ng carrot at patatas ah]

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

Tapos bukas na a gad! Napansin niya ang bakas ng pag-aalinlangan ko. Bahagyang lumambot ang mga mata niya, kahit pa nakaigting ang kaniyang panga. “Don’t overthink it. Just… be yourself." Be myself... Kung ganoon lang sana kasimple 'yon.

Or it was just her imagination? Siya naman ay parang biglang nagising. Nakakapagtagalog naman pala ito ay bakit paenglish-english pa ito sa Pilipinas. Sumakit tuloy ang ulo niya. “Sabihin na nating mali ang ginawa niya sa iyo pero hindi tamang suntukin mo siya. Hindi mo ba nakikita? Bata itong pinapatulan mo. Mahiya ka naman.”

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Saglit niya akong tinapunan ng tingin saka naupo sa kama. “Will you call me babe, it’s kind a annoying hearing you calling my name,” sabi niya. Bahagyang napataas ang isa kong kilay. Kaarte naman nito, siya nga hindi ako matawag sa pangalan ko eh. “Am I your babe? Cause I never heard you calling me,” nagrolled eyes ako. Ang unfair lang kasi na gusto niya akong tumawag sa kanya ng babe pero hindi naman niya ako tinatawag sa ganun.