Novel & Cerita Don't Worry In Tagalog

Sobra akong natatakot at hindi ko alam ang dapat kong gawin. "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita." "Love, yumuko ka lang. Don't be scared nasa tabi mo ako. Mahal na mahal kita."

nag-aalala na nitong sabi. Inilapit ko ng bahagya ang upuan ko kay lola at hinawakan ko ang kamay nito. “Okay lang po talaga ako. Don’t worry lola, kung may nakikita man po kayong hindi maganda sa mata ko, alam ko na malalampasan ko rin ito.” "Gino, you are aware that we are always willing and able to help. Please feel free to discuss your problem with me.” "Lola, don't worry, I can handle this. Ayokong bigyan pa kayo ni lolo ng problema,” nakangiti kong sabi.

biglang agtrass niya. "You make me worried sick Ace, don't do it again please?" he asked. "I'm sorry for making you worried, promise I won't do it again this time," as I promised to him. "Please be safe always, don't risk your life, not again," he was too worried on me, and I understand it kahit ako ang nasa katayuan niya ay mag-aalalala din ako gayan ng pag-aalala niya sa'kin. I nodded as an answer.

" Somebody put an allergen to my food. Kaya intake Ako. Pero okay na Ako, don't worry." Nanatili lang akong tahimik kaya nagsalita ulit siya. "Did I scare you?" he asked. And I snorted. " Excuse me! Sino'ng magsabi na nagwo- worry Ako? At sino'ng magsabi ng natakot Ako?" mataray Kong Sabi at nag arko pa ng kilay. Ngingisi ngisi lang talaga. "Girl are so complicated.

nakataas kilay niyang tanong na parang hindi naniniwala sa akin. Umupo naman ako saglit sa tabi niya. "Kung ano man ang iniisip mo ay tigilan mo na kuya. Don't worry about me. Babalik din ako agad." saad ko at mukhang naniwala naman siya.

Hindi ba masyadong weird ‘yon? Napapalakpak siya nang malakas kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya. “Don’t worry! Kami ang bahala sa ‘yo. Hindi ka makauuwi bukas nang hindi mo nasasakyan lahat ng rides.”

Ngunit nang pinikit ko ang aking mga mata ay sumagi sa isip ko ang salitang binitiwan ni Fox kanina matapos niyang bumalik. “Because I was worried…” Natigilan ako. Pinilig ko ang aking ulo. Worried siya? Ano ba tagalog ng worried? Di ba nag-aalala? Oh e bakit siya nag-deny? O baka naman sinabi niya lang ‘yon dahil hindi niya alam kung ano ang irarason niya? Ugh. This is a very big headache to me. Nagpatuloy na lamang ako sa aking pagligo. I took my time in the shower. At katulad ng dati, nakatulong din ang sobrang lamig na tubig sa ‘kin. Kumalma ang aking nanginginig na sistema.

Go with the flow lang, at hindi ko dapat hinahayaan ang sarili ko na ma-pressure, dahil paniguradong hindi gagana ang aking isipan kung ginawa ko nga ‘yon. “Yes, Mom. Don’t worry po,” sambit ko na siya namang ikinahugot niya nang malalim na hininga. “Sige na, Mom. Ibababa ko na po muna ang tawag. Kakain na po muna ako.”

Hindi ko magawang magsalita agad. Kaya tumango na lamang ako. At parang sapat na iyon para maintindihan niya. Marahan niyang tinapik ang aking braso. Hindi sobra. Hindi kulang. Sakto lang. Isang simpleng kilos na nagsasabing hindi ako nag-iisa. Pagkatapos ay tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. “Don't you worry.” “You have my back.” At sa gitna ng lahat ng paninirang-puri, paghusga, at masasakit na alaala, hindi ko inaasahang mararamdaman ko muli ang isang bagay na matagal ko nang nakalimutan.

Nakangiting wika nito. “Don’t worry, walang mangyayari. Maingat ako sa daan at isa pa..I will make sure your safety kung hindi malalagot ako kay Direk at Sir Philip kapag may hindi kaaya-ayang mangyari sa iyo.” Natatawa nitong wika.