Novel & Cerita Don't Settle For Less

Nangangamusta at gatecrash lang sa future doctor namin. “Hello, Cands!” nakangiting bati ko sa kanya pagkabukas niya ng pinto. “Wala akong snacks dito, Antonnia.” Napahagikhik ako sa sagot niya. She let the front door open for me to let me in. Dumiretso siya sa may dining area nila at mukhang binalikan ulit iyong mga pinag-aaralan niya. Parang gusto ko tuloy na mag-aral ulit. Kung sakaling tutuloy man ako, gusto kong sumubok sa Law School. Until now, Judge Hernandez’s lines from the 2017 movie entitled BAR BOYS still resonated in my head. She said and I quoted, “Walang lugar ang pagkakamali sa kwartong 'to. Buhay, kalayaan, at pag-asa ang nakataya sa bawat batas at bawat artikulong binabasa

Ang pangungutya ng kanyang mga kaklase ay nagpasigla lamang sa kanyang determinasyon. Naantig ang ilang manonood. "Ang sinumang makatiis ng gayong paghihirap ay makakamit ng mga dakilang bagay pagkatapos." "Hinahangaan ko ang kanyang focus. Wala siyang pakialam sa opinyon ng iba at patuloy siyang nagsusumikap para sa kanyang mga layunin. Kung magtagumpay siya, gagantimpalaan ko siya ng sampung libong dolyar na donasyon."

Kung isang pagkakamali ang ginawa namin para lang suportahan ang pangarap ng isa, ay ikinalulugod kong magsakripisyo sa kung anong magiging kapalit para lang hindi magdusa sa hindi naman pinapangarap, at hindi pagsisisihan habang-buhay. Walang taong gugustuhing magpagamit para lang sa pansariling kagustuhan. Hindi tayo ipinanganak para lang sumunod sa mga gusto nila. May sarili tayong boses para isatinig ang ating karapatan at desisyon sa buhay. Kaya kung hindi rin naging madali ang ipinagawa sakanya mas lalo na kay Rebecca kasi hindi lang iisa ang pangarap niya, marami pang iba.

"Pero para sa'kin, hindi ko naman na kailangan 'yon. Masaya na ako na kompleto kami sa bahay, kumakain ng tatlong beses sa isang araw at may bubong ang bahay namin. Napaka-ipokrito ko siguro kung sasabihin kong ni minsan ay hindi ako naiinggit sa mga mayayamang bata sa bayan. Inaamin ko, oo, may pagkakataon, pero laging sinasabi sa'kin ni Lolo, na kaya raw hindi tayo nakukuntinto sa buhay natin dahil palagi tayong naghahangad nang higit pa – not realizing, we already have enough reasons to be happy and contented. "Acceptance, 'yon kasi ang kulang. Hindi natin matanggap ang sitwasyon natin lagi dahil madalas tayong in denial. Actually, pwede naman kasi nating baguhin ang sitwasyon natin kung

I know it's hard when you meet someone and your heart feels, that's the person you could spend an eternity with, and you start to accept that they are not that person you thought they needed to be. And no matter how many times you cry yourself to sleep at night, you will eventually heal from your previous relationship and find the one you have always longed for. Your future will now bring an understanding of why things didn't work out in your previous relationships. One thing I have learned throughout the years, is “It is better to be single than to be in a relationship settling for less.” If they see you as an option, then they don't deserve to be a priority in your life.

"Oo na. Hindi ka single pero depress ka sa ginawa ni Danica kaya para mawala iyan, let's have fun muna." "Ayoko!" "Ano ka ba! Ngayon lang to!" "Ayoko sabi!" "Samahan mo nalang ako. Kahit di ka single, single naman ako. Baka mahanap ko na si Ms. Right." "Tom, ikaw nalang. Baka may makakita pa sa akin doon. Baka may makakilala pa."

Hindi na siya natatakot magtanggol sa kanyang mga prinsipyo, at hindi na niya hahayaang maagaw ng business pressure ang mga bagay na mahalaga sa kanya. --- Habang ang buhay ay patuloy na naglalakbay, natutunan nilang dalawa na hindi lahat ay laging magiging madali. May mga pagkakataon na kailangan nilang magdesisyon kung alin ang mas mahalaga, at may mga pagkakataon din na kailangang ipaglaban ang mga bagay na mahalaga sa kanilang puso. Ngunit sa bawat hakbang na kanilang tinatahak, natutunan nila ang halaga ng tiwala, komunikasyon, at pag-unawa.

Kailangan mo lang magtiwala sa itaas at tatagan ang loob mo sa bawat problemang ibabato sayo. Darating ang hirap pero hindi ang kawalan ng pag-asa para tuluyang sumaya. Walang mabuting idudulot ang paglilihim sa isa't-isa at ang kawalan ng tapang para magtanong ng mga bagay' na gumugulo sa isipan natin, dapat kung may gusto tayong malaman, matuto tayong magtanong at umintindi kasama ng pagtitiwala para walang misunderstanding na mahanap at walang masaktan kapag nauwi ang lahat sa away.

She can't afford to lose her grandmother. “Can't you understand that it's a business?” singit ng kapatid na si Karter. “I am not talking to you, Karter.” Nagsisimula nang mainis si Keilah, alam niya kung saan na naman ito mapupunta pero hindi niya hahayaang basta-basta nalang siyang apak-apakan. “Damn you!” “Huwag mo akong babastusin, ate mo pa rin ako!”

Huminga ako ng malalim na walang kahit anong sabit. Sino ang magsasabing ito ang magiging wakas ng kuwento ng aming buhay? Masarap magpatawad. Magaan sa dibdib na tanggapin ang mga bagay na hindi pinipilit. Kung hindi itinadhana sa una, baka pagtatagpuin ng pagkakataon sa huli. Matutong magparaya. Kailangan magbigay ng pagkakataon hindi lang minsan, hindi lang dalawa, paulit-ulit na pagkakataon at pag-iintindi dahil hindi lang naman minsan magkamali ang tao, pwedeng magkamali ng paulit-ulit at nasa sa atin kung hanggang kailan natin pagbibigyan ang pagkakamaling iyon. Naniniwala na ako na lahat ay may kakayahang magbago. Na kapag masama ang isang tao, magiging masama na hanggang dulo.