Don't Settle For Less Mga Nobela at Kwento

Salubong ang kilay niyang tanong. Ngumuso ako at kinagat ang loob ng aking pisngi. "Gusto ko lang maging totoo, Silas." Diretso ang tingin ko sa mga mata niya. "Kung iyon ang motibo mo, kahit marupok ako ay hindi ako papayag. I don't want to be like that anymore because as my best friend always told me, I should never settle for less because I deserve better. So, please kung iyon ang balak mo, itigil mo na. Hindi na tayo mga bata, may mga anak na nga tayo, hindi ba? Kaya ayusin mo ang desisyon mo sa buhay. Alam kong sobrang hirap mag-move on at naiintindihan ko iyon, ang hindi ko lang siguro mapapatawad ay iyong gagawa ka na naman ulit ng pagkakamali." Laglag ang panga niya akong tiningnan.

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

“I’m not always here so I can’t really say. I’ll ask my staff and let you know.” We switched to another topic at habang nag-uusap ang lahat, napaisip ako. Why do we settle for less? Sapat na ba talaga na dahil mahal mo ang isang tao ay magtitiyaga kang makasama siya kahit na kay dami pang iba na mas mahal ka? Is it choosing not to get out of your own comfort zone? Or is it selfishness? Minsan kasi, mas madaling pakibagayan ang nakasanayan na. But then if you choose that route, you’ll forever wonder what could have been. I don’t want to live my life like that. I choose to do the things that make me happy by letting the Lord guide me. Manalig ka lang, ipagkakaloob Niya ang nais ng puso mo.

Kung nagamot lang sana agad si tatay matagal na sana siyang gumaling hindi na sana umabot ng mahigit isang taon. Tapos na ang klase ng mga bata at nagpapaligsahan pa kung sino ang unang makakapagpakita ng star na nakuha nila sa school. Dahan-dahan lang po baka madapa kayo. Sita ko sa kanila dahil baka masaktan pa. “Tita Lessy, If you can't fall, you won't learn to stand either." Oo na po! Alam ko yan. Kaya nga ako mga 1050 times ng nadapa para siguro matutong tumayo.

Minsan, kahit simpleng bagay, nagiging big deal dahil sa pagiging over thinker ko. Minsan, tinatanong ko ang sarili ko ng kung ano-ano. Kung deserved ko ba talaga ang buhay ko ngayon. Kung sapat ba ako para sa ibang tao. Kung tama ba ang mga naging desisyon ko. Ang dami kong tanong pero hanggang ngayon, wala pa ring kasagutan. Saan ko ba hahanapin ang mga sagot? O kung mahahanap ko pa ba? But then I realized that everything happens for a reason. We should never question our worth because even if other people call us worthless, always remember that we always deserve the best and not settle for less. We know ourselves better than other people. We should never let other people drag us down.

Tumalikod siya at humakbang na palayo pero naramdaman niyang hinawakan siya sa braso ni Owen "Sa tingin mo makakaganti ka sa aming lahat? Kung tinalikuran man kita noon dahil iyon wala kang kwentang asawa, you always want to settle for less at wala kang pangarap sa buhay, wala kang ambisyon at nadadamay ako sa pagiging mahina at walang pangarap mong buhay. And now na nakukuha ko na ang pangarap at ambisyon ko, sa tingin mo ba hahayaan kong hadlangan mo ako? Wala ka ng magagawa dahil kahit anong sabihin mo ako ang ama ng batang iyan at dadalhin ko habang buhay ang pagiging ama ko sa kaniya kahit wala na siya at ikaw? Kung patuloy kang magtatapang-tapangan, baka pagsisihan mo ang lahat at mawa

Tinitigan ko ang mga mata na iyon ,something in it is really pullling me towards it that it is making me now uncomfortable. "I can do it Tzvi"his lips twisted and i don't know for what reason but i don't want to ask anymore mas nakakatakot pa iyong magtanong ka tapos hindi iyong ine-expect kong sagot ang maririnig mo. "I know you can do it Clay—" "Then believe that i will.I won't try and sabotage myself Tzvi.I know what the deal is , remember?"rule number one ,know the goal and don't ever forget about it or you will get lost.

My every word was filled with virtue and conviction. "Being soft does not make anyone less of a person. Sometimes, we also have to be weak in order to grow stronger. Do not ever change just to conform in other people's world. Just be yourself and rule your own queendom." I gave a one last alluring smile before uttering my thank you. Everyone clapped and it was my signal to elegantly go back to my position. Nakangiti man ako habang nakaharap sa audience kanina ay hindi ko maiwasang mapapikit pagkatalikod.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

Ang pananatiling iyon ay hindi obligasyon—ito ay pagpili, araw-araw, kahit may kalayaan kang umalis. Ang unang hakbang na ito ay pagbitaw sa ideyang kailangan kong maging perpekto para mahalin. Hindi ko kailangang maging tahimik para maging katanggap-tanggap, ni maging malakas para maging karapat-dapat. Maaari akong maging tao—may kahinaan, may pagkukulang, may mga araw na hindi ko alam ang susunod na hakbang. At sa gitna ng pagiging taong iyon, may puwang para sa pag-ibig na hindi humihingi ng maskara.