Don't Settle For Less Novels & Stories

Naisip niya ang umaga, ang tiyak at payak nitong kalidad, ang kape, ang pagbabasa, ang pagtawa at ang hardin, na wala ni isa sa mga iyon ang nangangailangan ng anuman mula sa kanya maliban sa pagiging naroon. Hindi pa siya magaling. Maingat siya sa paggamit ng salitang iyon dahil ipinahihiwatig nitong may katapusan ang isang proseso at hindi pa siya tapos. Nasa gitna siya ng isang bagay na walang malinaw na katapusan, na siyang mismong buhay niya, at natututuhan niyang manatili rito nang hindi hinihingi na magkaroon muna ito ng resolusyon bago niya payagang maranasan ito nang buo.

Kung kaya nila kaya mo rin. Gawin mong motivation ang mga sinasabi ng ibang tao sa iyo. Huwag mo silang gantihan; hayaan mo silang paniwalaan ang gusto nilang paniwalaan. Don’t fight with people like them, because that will only make you look low-class. They will only make you look cheap. Hindi mo kailangan maging matalino o mayaman para magawa ang mga bagay na nagagawa ng iba. Sapat na ang tibay, tapang, at lakas ng loob na meron ka para pantayan sila.

Hindi ang nga bagay na pinapakita at pinagsamahan namin noon ni Lewis. But I pushed the thoughts away, the emotions aside. I have to. I would not allow myself to be weakened, to be swayed, to be distracted. My purpose was clear, my goal unwavering, my resolve unbent. I would not be deterred, I would not be dissuaded, I would not be defeated. My anger, my resentment, my desire for revenge— they were all fuel, all motivation, all purpose. I would not allow myself to be weakened by loneliness, by longing, by regret. Yes, I am weakened. Pero hindi ko dapat hayaan na magtuluy tuloy 'yon hanggang sa lumala. My focus remained fixed on my goal, my escape, my revenge. The game was far from over. And

Kapag nag-focus ako, siguradong tagumpay at kita ang kapalit. Akala ko kaya kong gawin ang kahit ano. Akala ko, walang imposible. Masasabing mataas ang tingin ko sa sarili ko dahil palagi akong handang sumugal para sa mga desisyon sa negosyo. Pero ngayon, matapos kong makilala at mapalapit kay Colleen, doon ko lang napagtanto... na isa lang pala akong duwagg at hangal.

At doon tuluyang bumagsak ang pader na matagal kong itinayo sa paligid ng sarili ko. Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. Tahimik. Ngunit totoo. Dahil minsan, hindi natin kailangan ng pera. Hindi natin kailangan ng promosyon. Hindi natin kailangan ng tagumpay. Minsan, ang kailangan lang natin ay isang taong maniniwala sa atin. Paglabas ko ng opisina ay pinunasan ko agad ang mga mata ko.

Simpleng pag oorganize ng mga meetings ko hindi nila magawa so napapagalitan ko sila at sa loob ng one month resignation letter na agad ang kasunod niyan. May mga tao na mabilis talagang sumuko pero ang taas taas ng pangarap. Can you imagine getting everything you want ng walang kahirap hirap? Diba napaka unrealistic. This what reality is.. Kung gusto mong umunlad then pagsikapan mo. Hindi mo dapat inaantay ang boss mo kundi dapat you learn advance. Try to be competitive and don't depend on us. I was hoping mahanap ko today yung assistant na meron ang mga katangian na to ..

Napangaga ito sa mga sinabi niya at 'di makapaniwala. "I don't want to settle for less. Ang yup, you're the less. I don't deserve a partner who's cheater and manipulative," magtatangka na sana siyang pumasok ng kotse nang may maidagdag pa siya sa ultimatum niya rito. "Be happy, Dravin. We don't deserve each other. Hindi pwedeng sumama ang isang exclusive item sa b****a. Yup, you're the latter one. Bye..."

Kahit ako hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Matapos ng tawag ni Kurt ay nagkwentuhan lang kami ni Lilah tungkol sa mga lalakeng ni-reject ko raw noon bago ako nagka amnesia. Actually, it is more like she is talking to the wind. Hindi naman kasi ako masyadong nagsasalita. Wala akong interest sa mga ni-reject ko noon. May tiwala ako sa judgment ko at kung ni-reject ko sila noon, ibig sabihin di sila pasado sa standards ko. I don’t have high standards. Yung tipong hindi na maaabot ng kahit sino at tanging mga fictional character lang ang posibleng maging ganun. I just know what I deserve, and I am not settling for less. I just hope women will also learn to not settle for less. They deser

Nakakaadik ba iyon? He cut the engine and looked at Selene. They say don't settle for less, but settling with her despite her status feels so perfect. She was not a charity case. Poverty doesn't make a character. Character remains good even if poverty lingers. And she’s exactly that. Humawak ito sa braso niya, “Huwag kang lalayo sa akin. Baka ka mawala,” anito at kulang na lang ay pakagatin siya sa mga poste para huwag siyang mawala.

“Kaya mo, oo pero why settle if you I know that you will be more comfortable sa nahanap kong lilipatan mo.” “You didn’t ask me. Basta ka na lang nagdesisyon.” “Dahil alam ko na iyon ang makabubuti sa’yo. Pa’no ka makakapag-focus sa mga major subjects mo kung ganyang hindi ka makapag-review sa tinitirhan mo at sa school mo ginagawa ang dapat pwede mo naman gawin sa titirhan mo.” “I don’t have money for this, yung naiwan na galing kay Jinx paubos na at ayaw kong tuluyang maubos iyon na walang pinatunguhan.”