Ang mga tauhang namamatay sa isang kwento ay nagbibigay ng malalim na drama mula sa kanilang mga kwento at relasyon. Habang nagbasa ako ng mga nobela at nanood ng mga anime, talagang napansin ko kung paano ang mga pagkamatay na ito ay hindi lamang basta pagkawala. Halimbawa, sa 'Attack on Titan', ang pagkamatay ni Erwin ay isang napakalaking sandali na nagbigay-diin sa sakripisyo at ang hirap ng pagbuo ng isang mas magandang kinabukasan. Ipinakita ng kanyang pagkamatay ang tunay na bigat ng mga desisyon at ang mga tao sa likod ng mga laban na nagiging pangunahing bahagi ng kwento. Ang ganitong klase ng emosyon at tema ay lumalampas sa mga simpleng pangyayari; nakikita namin ang mga tauhan na ikinakapit ang kanilang mga hiling at pagdududa bago ito mangyari, na sinasalamin ang totoong buhay.
Minsan, ang mga pagkamatay ay hindi nakakaapekto sa kwento lamang kundi sa damdamin ng mga natitirang tauhan, tulad ng nangyari kay Maes Hughes sa 'Fullmetal Alchemist'. Ang kanyang asawa at anak na naiwan ay walang kaalam-alam sa mga nangyayari at ang hiwa na naiwan nito sa kanila ay isang malaking motivasyon para sa mga pangunahing tauhan. Ang ganitong uri ng pagtalakay sa konsepto ng pagkamatay ay parang pagbuo ng pader sa pagitan ng mga tauhan, pinipilit silang harapin ang kanilang mga kasalanan at pagpapalagay.
Ang mga pagkamatay na ito ay tila nagtuturo ng isang mahalagang aral: sa kabila ng sakit at kakulangan, may natitirang pag-asa at lakas na bumangon muli para sa mga naiwan. Sa huli, ang mga pagkamatay sa kwento ay daluyan ng mga emosyon at argumento na maaaring maging paligid ng isang kwento, na nag-aanyaya sa ating mga puso sa pagninilay at pagtanaw sa ating sariling mga buhay.