The Unbearable Lightness Of Being Novels & Stories

Nakakatuwang pagmasdan ang takot na takot niyang mukha. Gano'n nga, matakot ka. Mayanig ka. Dahil ito na ang katapusan ng kahayupan mo. "Now, can I ask a person who wants me to die? To a person who killed me? The person who's like the happiest man in this world, while watching me to die. While watching me screaming in pain. While laughing like a demon in front of me. Laughing seeing me at the verge of death. Seeing me in the game of death." Tiim-bagang kong sabi na nagpatahimik sa lahat.

THIS DAY was a hectic day for Beckett, pero sanay naman na ang katawan niya. He pushed himself to work harder and be more determined just so he could escape from sadness every time he was alone. Ang hindi lang siya sanay ay ‘yong imbes na nagpapahinga na sana siya at natutulog ay si Vivianne pa rin ang nasa isip niya. “Fuck,” Beckett muttered as drank the whiskey in his glass in one sitting.

halata ang inis sa boses ni Monica at matalim na tumitig sa akin. "Hindi rin ba halata na ayaw kitang kausap, Monica?" Ayaw ko na sana siyang patulan pa pero napaka kulit niya. Ngayon pa na nagpapatugtog ako ng Lean On Me ng Seventeen kaya talagang naiinis ako dahil ginugulo niya ako. "Ang yabang mo talaga, ano? Porke't ba matalino ka kaya may karapatan ka nang gan'yanin ako, ha?" at hinawakan ni Monica ang aking braso nang mahigpit.

"Mas mabuti sigurong mawala na lang ako. Hirap na hirap na ako, ayoko ng maramdaman ang sakit na ito." Parang 'di nya naririnig ang paligid at basta na lamang siya naglakad sa gitna ng kalsada. Tanging nasa isipan nya lamang ay mawala na at mawala ang bigat sa dibdib nya. Hindi nya alintana ang mga pag busina sa kanya ng mga sasakyan.

"Listen to their scream! Listen to their agony! That is what we are made of. We are born to cause pain, agony, and chaos! We are the children of the God of Havoc!" Naikuyom ko ang kamay ko sa inis. Nagsimulang dumaloy ang kakaibang mana sa aking buong katawan. darn, I never thought na muli kong gagamitin ang mana na ito. My mother forbids me from using this. And the last time I used this, I destroyed the buildings of my former school and killed a lot of normalis. "Look how their lives end, sister! Look! Now, I am sure that our father will be proud of me. He will finally see my worth and appreciate me! He will now acknow-"

Nag kibit balikat nalang ako at nginisian sya. She walked tiredly towards me. "You are so annoying!" She rolled her eyes, sabay abot sa akin ng ice coffee. "Ice coffee pa ba to or hot coffee?" Pa biro kong saad sa kanya. Hindi na kasi malamig, and I think na lusaw na din yung ice. Ang tagal ba naman nyang naka squat para lang maki pag picture.

Nilock ko agad ang pinto ng room ko. Wala sa sariling napalunok ako pagkaupo sa kama ko. Nakatingin ako sa pinto. It's huge and fat. Oh, my gosh! Parang braso ko na iyon kalaki. Erase, erase, erase. Wala akong naramdaman. Wala. Wala Gabriela! Patuloy kong kastigo sa sarili ko.

“Alam ko naman na mali ang ginagawa ko. Inaako ko ang dapat na siya ang nagdudusa—” “That’s the fucking point, Miss Von Schmitt! Alam mo naman pala, pero bakit ginagawa mo pa rin?” malamig, ngunit may diin nitong sambit. “I loathe the fuck that desperate people will do their best just to protect the person who committed a freaking fucking sin.”

Darating talaga ang pagsubok sa buhay. Each step I take is heavy. Hell, even breathing seems like a chore. There’s no spark running in my vein. Though Aquilino is with me, life is starting to become this white and black film. And the future appears to be bleak. It’s like I wake up one day and nothing makes sense anymore in terms of my dreams, my career.

Simpleng black slacks lang ang sa pambaba nyon. His shoes- wait, he ain't wearing shoes. Mula tuhod nito pababa ay blur. Parang nakalutang lang ito, literal. Lumipat ang tingin ko sa paa ko. Kinompara ko ang mga ito at napag-alamang parehas kaming ganoon. It seems like that certain parts of our body are pixelated. Bahagya kong kinusot ang mata ko pero ganoon pa rin. Blur pa rin ang parteng iyon.